gewigt van 500 tot 600 pond hebben. Hunne 

 gedaante en kleur ondergaan, bij sommige soorten, 

 volgens den leeftijd, aanmerkelijke wijzigingen. Alle 

 schildpadden komen uit eijeren voort, die min of 

 meer volmaakt kegelvormig en met eene kalkachlige 

 ruwe witte schaal bekleed zijn. De wijfjes der in 

 het water levende soorten leggen, elk afzonderlijk, 

 hare eijeren, wier getal somtijds tot honderd beloo|)t, 

 in zelfgegravene loodregte holen in het zand van de [ 

 oevers der rivieren, meren of der zee, bedekken ze : 

 wederom met zand, en laten ze vervolgens aan hun : 

 lot over. De op het land levende soorten leggen een 

 kleiner getal eijeren in een bijeengekrabden hoop 

 bladeren. De warmte, voortgebragt door de gisting 

 (lezer stolïen, doet ze uitbroeden, en de jongen 

 kruipen, onmiddellijk nadat ze uitgekomen zijn, weg. 

 De meeste schildpadden schijnen eenen zeer hoogen 

 leeftijd te bereiken. Eenigen, zooals de land- en 

 sommige zeeschildpadden, voeden zich min of meer 

 uitsluitend met plantenstoffen. 1 



Sommige soorten leven steeds in de zee, en 

 kruipen slechts op het land wanneer zij hare eijeren 

 willen leggen. Anderen is het zoete water tot verblijf 

 aangewezen. Nog anderen wonen op het drooge, 

 hetzij in bosschen, hetzij op grasvlakten. 



De schildpadden worden in de heete en gematigde 

 luchtstreken van den geheelen aardbol aangetroflen. 

 Opmerkelijk is het.dat Australiëgeenelandschildpadden 

 schijnt voort te brengen, en dat in dit werelddeel, 

 gelijk ook in Zuid-Amerika, geene Lederschildpadden 

 voorkomen, die toch zeer menig vuldiginNoord-Amerika 

 zijn, en ook de rivieren van Afrika en Azië, noordelijk 

 tot Japan, bewonen. 



Men kan de schildpadden onder vier familiën 

 verdeelen, te weten die der land-, zoetwater-, leder- en 

 zeeschildpadden. Als wetenschappelijke benamingen 

 kan men voor deze vier familiën de gebruikelijke 

 geslachtsnamen van Tt;studo,Emys, Trionyx en Chelonia 

 bezinen. 



DE LANDSCHILDPADDEN. 



T E S T U D o. 



Men noemt deze dieren landschildpadden, omdat 

 hun uitsluitend het land tot verblijfplaats aangewezen 

 is; terwijl alle overige schildpadden in de zee 

 of min of meer uitsluitend in het zoete water 

 leven. Zij hebben een sterk gewelfd rugschild, 

 hetgeen met het borstschild tot een vast geheel 

 versmolten is: beiile deze deelen van het pantser 

 zijn met groote hoornplaten, de overige gedeelten 

 van het ligchaam daarentegen met kleinere of grootere 

 schubben bedekt. Bij sommigen is het borst-, bij 

 anderen het rugschild gedeeltelijk beweegbaar. Hare 

 poüten dik en plomp, staan, vooral de voorpooten, 

 in eene loodregte houding. Deze dieren schijnen 

 derhalve, bij de plaatsbeweging, die overigens zeer 

 langzaam is, als op stelten te loopen. De teenen, 

 onder de huid verborgen, zijn onbeweeglijk, zoodat 

 de stompe, stevige nagels, boven de voetzool, 

 onmiddellijk uit de pooten te voorschijn treden. De 

 voorpooten zijn van vijf, de achterpoolen van vier 

 teenen en nagels voorzien; slechts eene soort heeft 

 ook maar vier teenen aan eiken voorpoot. 



De landschilpadden leven van plantaardig voedsel, 

 zooals gras, bladen, wortels of vruchten; maar 

 sommigen eten ook wel wormen of slakken. Men 

 treft deze dieren in alle werelddeelen, behalve 

 in Australië, aan. De wijfjes leggen hare eijeren 

 onder een hoop bladeren. Sommige soorten schijnen 

 op zekere jaargetijden van de eene plaats naar de 



andere te trekken. Een dezer togten op eene 

 groote schaal werd door den bekenden natuurkundigen 

 reiziger J. Verreaux, in de zandwoestijnen ten 

 noordoosten van Kafferland, waargenomen. Hij 

 ontmoette aldaar eene kolonne landschildpadden, die 

 slechts twee tot drie voet breed, maar meer dan 

 veertig uren lang was, en van het zuiden naar het 

 noorden trok. Zij was uit vier soorten, te weten 

 uit Testudo Verreauxii, geometrica, angulata en 

 areolata, zamengesteld, bevatte voorwerpen van beide 

 seksen, en vele wijfjes met min of meer ontwikkelde 

 eijeren. Opmerkelijk is, dat de woestijn, door welke 

 deze togt plaats had, geen spoor van plantengroei 

 vertoonde, en de aldaar levende dieren voornamelijk 

 uit knaagdieren, adders en torren bestonden. De 

 eijeren der gedoode schildpadden leverden niet slechts 

 een voortreffelijk voedsel, maar dienden ook tot 

 lessching van den onuitstaanbaien dorst, dien de 

 reiziger moet doorstaan in deze geheel van zoet 

 water ontbloote streken, wier groote meren zelfs 

 niets dan zout water bevatten. 



Gevangene landschildpadden zijn in de dierentuinen 

 gemakkelijk te onderhouden. Men laat iiaar in den 

 zomer veelal vrij in de grasperken rondloopen, 

 waar zij ook hun voedsel gemakkelijk zelf vinden. 



De grootste van alle bekende soorten is de zwarte 

 laiuhchüdpnd, Testudo Iiidica, die men niet nagelaten 

 heeft, in een zeker getal soorten te verdeelen. Zij 



