ons land werd er slechts een voorwerp en wel bij 

 Leiden waargenomen ; hetgeen denken doet, dat dit 

 voorwerp door toeval op dit verblijf geraakt was. 

 Zij houdt zich bij voorkeur in staande wateren op, 

 en is zeer vlug in het zwemmen. Intusschen krui|it 

 zij ook op het land. Zij eet wormen, slakken, 

 insekten en kleine visschen. In de gevangenschap 

 kan men haar met eene pap van meel of zemelen 

 voeden. Het wijfje legt hare eijeren in gaten aan 

 de oevers der wateren, en bedekt ze met aarde. 

 De jongen groeijen zeer langzaam. Indien men deze 

 dieren in tuinen wil houden, graaft men tot dit 

 einde eenen kleinen vijver, en legt aan den rand 

 daarvan een plankje, ten einde het dier in de 

 gelegenheid te stellen om op het land te kunnen 

 kruipen. Zij zuiveren alsdan den tuin van insekten, 

 slakken, wormen en allerlei andere schadelijke diertjes. 

 Intusschen moet men haar van de vischvijvers 

 vei'wijderd houden, omdat zij zelfs groote visschen 

 aanvallen en hun den buik openscheuren, waardoor 

 deze visschen door bloedverlies sterven. Haar vleesch 

 wordt gegeten. Dit dier was reeds bij de ouden 

 bekend; bij de oude Grieken onder den naam van 

 »Emys", bij de oude Romeinen onder dien van 

 »Mus aquatalis", hetgeen »watermuis" beteekent. 

 Men heeft ook soorten, bij welke voornoemde kleppen 

 van het borstbeen zeer klein, en niet zelden slechts 

 gedeeltelijk of in het geheel niet beweegbaar zijn. 

 Haar pantser heeft eene langwerpige gedaante, en 

 hare keel is van draadjes of kleine huidfranjes 

 voorzien. Eene dezer, Eivys scorpioides, heeft de 

 kle|)pen van hot borstschild beweegbaar. Zij bereikt 

 de lengte eener manshand, wo<-dt in Zuid-Amerika 

 aangetroiïen, en behoort in Suriname onder de 

 gewone soorten. De andere, kleinere soort, Emys 

 odoralaoi »Pennsylvanica", bewoont Noord-Amerika, 

 alwaar zij «stinkpot" genoemd wordt, omdat zij 

 eene sterke muskuslucht bij zich heeft. 



Bij vele andere soorten is het borstbeen niet 

 beweegbaar. Zij worden in Ameiika, Azië en Europa 

 aangetroiïen. Hiertoe behoort de tweede soort van 

 Europesclie zoetwaterschildpad, Emys vnlr/aris of 

 ))Caspica" genoemd. Zij bewoont Ualmatië en het 

 zuidelijke Rusland, bereikt de lengte eener manshand, 

 is olijl'groen van kleur met vuil gele streepjes, en 

 heeft het borstschild zwart met geelachtige vlekken. 

 Een aanmerkelijk getal andere soorten worden in 

 Noord-Amerika aangetroffen. Eene der gemeenste 

 dezer is Emys conceiUrica, of scentrata". Haar vleesch 

 is zeer smakelijk, en zij wordt derhalve op de 

 markten der zeestcden levend te koop aangeboden. 

 Zij bewoont zoutwater-moerassen langs de zeekust. 

 Eene andere Noord-Amerikaansche sooit is Emyn 

 puiiclala. Zij houdt zich in beken op en is zwart 

 niet gele rondaclitige vlekken. Men heeft ook 

 verscheidene soorten, die door hare gestalte en 

 andere bijzonderheden op eene in 't oog vallende wijze 



van de overige zoetwaterschildpadden afwijken. Eene 

 dezer, Emys plafycepJiala, die men veelal onder den 

 geslachtsnaam van sPlatycephalon" van de overigen 

 afzondert, heeft eenon zeer langen staart, eenen 

 groeten kop en ook, naar evenredigheid, veel sterker 

 ontwikkelde pooten dan de overige sporten. Zij wordt 

 in China aangetroffen. Nog afwijkender zijn twee 

 onderling zeer verwante soorten van Noord-Amerika. 

 welke men onder den geslachtsnaam van «Chelydra" of 

 sChelonura" van de overigen afgescheiden heeft. 

 Het rugstuk van haar pantser vertoont drie hooge 

 kielen en het borststuk is klein en kruisvormig, de 

 kop en pooten zijn zeer groot; zij hebben eenen 

 langen, op de bovenzijde van eene kam voorzienen 

 staart, en haar kin is met draadjes bezet. Zij zijn 

 bij de Anglo-Amerikanen onder de benaming van 

 «snapping turtle" bekend. De groote soort, welke 

 het landschap Ohio bewoont, Emys Temminckii, bereikt 

 eenige voeten lengte. Zij is veel zeldzamer dan de 

 andere soort, Emys serpenliiia, die over het grootste 

 gedeelte van het gematigde en warme Noord-Amerika 

 verspreid is. Men vindt deze dieren in meren of 

 aan stille plaatsen van groote rivieren. Zij woelen 

 zich, aan ondiepe plaatsen, ter helfte in het slijk, 

 en loeren op visschen en allerlei watervogels, die 

 zij vangen, terwijl zij den hals vooruitsteken. 

 Aangevallen, bijten zij, sissende en met woede, naar 

 al hetgeen in haar bereik komt, en wanneer men 

 hun een stok voorhoudt, houden zij dien met zoo 

 veel hardnekkigheid vast, dat men hen zoodoende 

 kan vangen en aan het land trekken. Deze dieren 

 worden van tijil tot tijd levend voor de dierentuinen 

 aangevoerd. De meest afwijkende van alle soorten 

 is de Matamata, Emys finiLriala, die het ondergeslacht 

 »Chelys" vormt. Zij is voornamelijk gekenmerkt 

 door haren buitengewoon afgeplatten, driehoekigen, 

 langs de zijden van huidfranjes voorzienen kop, 

 haren, van voren in een kleinen tromp uitloopenden 

 snuit, aan wiens einde de neusgaten uitkomen, en 

 hare buitengewoon kleine oogen. De kin is van 

 een tiental baarddraden en de hals van gioote 

 huidfranjes voorzien. Het naar evenredigheid kleine 

 pantser is donkerbruin, en langs zijne rugzijde 

 ontwaart men drie zware kielen. Dit zonderlinge 

 dier, welks kop door zijnen vorm aan dien van de 

 Pipa doet denken, bereikt anderhalven voet lengte. 

 Het wordt in de meren en rivieren van Cayenne 

 aangetroffen, en voedt zich met allerlei kruiden, 

 die het, bij nachttijd op de oevers kruipende, aldaar 

 gaat opzoeken. In de gevangenschap voedt men het 

 met gras en brood. Daar zijn vleesch voortrelfelijk 

 van smaak is, legt men zich op zijne vangst toe, 

 en dien ten gevolge is het in de bewoonde streken 

 sedert lang zeer zeldzaam geworden. 



De tweede afdeeling der zoetwaterschildpadden 

 bevat de soorten, die haren kop niet binnen het 

 pantser kunnen terugtiekken, maar dien, in de rust, 



