bij hm-e aanvallen den hals pijlsnel vooruitschiet 

 en, na eenen geweldigen beet gedaan te hebben, niet 

 eerder loslaat, voordat zij een stuk vleesch losgescheurd 

 heeft: eene eigenschap, die overigens ook aan alle 

 andere soorten eigen is. Men tracht haar derhalve 

 dadelijk den kop af te hakken. Zij wordt tot 

 zeventig pond zwaar. Het wijfje legt, in de maand 

 April, hare eijeren, ten getale van vijftig tot zestig, 

 in het zand van de oevers der rivieren, en de jongen 

 komen in Julij te voorschijn. Het vleesch dezer 

 soort is zeer gezocht. 



Bij eenige andere soorten is het pantser sterker 



gewelfd, en met eenen veel sinalleren rand omzoomd, 

 die door eenige, los in de huid zittende, huidbeentjes 

 ondersteund wordt, en van achteren, ter bescherming 

 der achterpooten, aan weerszijde tot eene klep 

 verlengd is. Zij schijnen niet meer dan een halven 

 of drie vierden voet lengte te bereiken, en worden 

 in sommige rivieren van het heete Afrika en het 

 heete Azië aangetroffen. De meest bekende dezer 

 soorten, Trionyx granostis, bewoont H indostan. De 

 Afrikaansche soorten werden in Mozambique en 

 Senegambië waargenomen. 



DE ZEESCHILDPADDER 



C H E L o N 1 A. 



De zeeschildpadden bewonen, zooals het door haren 

 naam aangeduid wordt, uitsluitend de zee, en komen 

 slechts op het land wanneer zij hare eijeren willen 

 leggen. Men kan deze dieren bij den eersten opslag 

 van het oog herkennen, door hunne bij uitstek tot 

 liet gedurige zwemmen of drijven op het water 

 ingerigte pooten ; vermits deze de gedaante van 

 platte vinnen hebben, onder wier algemeen bekleedsel 

 de lange, grootendeels ongewapende en niet beweegbare 

 teenen ingesloten zijn. De voorste ledematen zijn 

 veel langer dan de achterste. Hun schedel is 

 aan weerszijde door eene soort van beenen dak 

 overwelfd, aan welks binnen vlakte de kaauwsjneren 

 vastgehecht zijn. 



De zeeschildpadden overtreffen alle overige 

 schildpadden in grootte. Zij worden in alle zeeën 

 der heete kichtstreken aangetroffen, en komen 

 noordelijk tot in de Middellandsche zee en de kusten 

 van Japan voor. De meesten voeden zich met 

 zeeplanten; eenigen echter met week- en andere 

 ongewervelde dieren. De wijfjes leggen hare eijeren 

 in het zand van het zeestrand, in holen, die zij bij 

 iiachttijd graven, en wederom, nadat de eijeren ei' 

 in gelegd zijn, met zand bedekken. De jonge 

 zeeschildpadden begeven zich, zoodra zij uit het ei 

 gekiopen zijn, onmiddellijk in zee. In het heete 

 Amerika worden, gedurende den legtijd dezer dieien, 

 de anders geheel eenzame zandige streken van de 

 knst door inboorlingen en Europeanen bezocht, 

 millioenen van eijeren verzameld, diiizendeschildpadden 

 gedood, en geheele scheepsladingen, bevracht met 

 het ingezouten vleesch der schildpadden en de uit 

 de eijeren gekookte olie, weggevoerd. 



Men kan de zeeschildpadden in twee natuurlijke 

 afdeelingen rangschikken, die dadelijk en gemakkelijk 

 van elkaar te onderscheiden zijn. De soorten 



der eerste afdeeling zijn kennelijk doordien haar 

 pantser met groote hoornplaten bedekt is, terwijl 

 ook de huid harer overige deelen grootere of 

 kleinere schubben of schilden vertoont. De meest 

 belangrijke en grootste dezer soorten is de eetbare 

 zeescMldpad, Chelonia mydas, die door de Franschen 

 »tortue franche" genoemd wordt. De ouden wegen 

 zes honderd pond of zelfs nog meer. Haar voedsel 

 bestaat uitsluitend in zeeplanten. Men treft haar 

 in de meeste zeeën der heete luchtstreken aan; 

 maar haar vangst wordt voornamelijk en geregeld 

 aan de stranden der langs de westkusten van Afrika 

 gelegene eilanden uitgeoefend. Van hier brengt 

 men niet zelden in de zeehavens van Europa levende 

 voorwerpen, die vervolgens op de markten der 

 groote zeesteden te koop aangeboden worden, want 

 het is de soort, wier vleesch tot toebereiding der 

 zoogenaamde schildpadsoep gebezigd wordt. Men 

 weet intusschen, dat tot dit doel de kalfskop een 

 steeds verkiijgbaar surrogaat levert. Eene andere 

 soort, Clielonia cephalo, door de Fi'anschen »Couane", 

 door de Engelschen «logger 'head turtle" genoemd, 

 wordt voornamelijk in de Middellandsche zee en 

 aan de Atlantische kusten van het warme Amerika 

 aangetroffen. Zij is kleiner dan de eetbare zoeschildpad, 

 haar rugschild is hooger, en haar kop is grooter. 

 Haar voedsel bestaat in week- en andere ongewervelde 

 dieren. Haar vleesch woidt niet gegeten, en de 

 hoornplaten van haar pantser zijn, wegens hare 

 dunheid, evenmin van bijzondere waarde als die der 

 voorgaande soort. Het zijn daarentegen de hoornplaten 

 van de Caret-scJiücIpad, Tesiudo imbricata, welke bij 

 uitstek, onder den naam van schildpad, in den 

 handel gebragt worden, ten einde tot allerlei sieraad 

 verwerkt te worden. De caret-schildpad, door de 

 Fransclien eenvoudig *caret", door de Engelschen 



