vermenging der beide bloedsoorten, maar slechts 

 in liet achtergedeelte van het ligchaam, plaats, doordien 

 er in de regter hartkamer, waaruit de longslagader 

 voortkomt, tevens een der voor het achtergedeelte van 

 het ligchaam bestemde slagader-stammen ontspringt. 



De krokodillen houden zich aan stille oevers van 

 meren en rivieren op. Zij bewonen slechts heete 

 luchtstreken, en worden noch in Europa, noch in 

 Australië, met uitzondering echter van de noordelijke 

 kusten, aangetroffen. De eigenlijke krokodillen slaan 

 hu'i verblijf dikwijls aan de monden der rivieren 

 en aan het daaraan palende zeeslrand op, en 

 worden derhalve somtijds tot op groote afstanden 

 in zee weggevoerd. Zij zwemmen en duiken 

 uitstekend, en overmeesteren hunnen buit, hetzij 

 door onder de oppervlakte van het water daarop 

 toe te zwemmen, hetzij door in het riet of aan 

 den oever daarop te loeren , en er op toe te 

 schieten. Na dien onverwachts overvallen te hebben, 

 verdwijnen zij oogenblikkelijk met hun vangst in 

 het water. Zij voeden zich met visschen, kruipende 

 dieren, zoogdieren, en zelfs vogels; ja de groote 

 soorten worden ook den mensch gevaarlijk. De 

 krokodillen zijn nachtdieren, die van het avond- tot 

 het morgenuur op roof uitgaan. Over dag ontwaart 

 men hen niet zelden aan de oevers liggende, den 

 kop naar het water gekeerd, en somtijds zelfs met 

 wijd geopenden mond, in slaap gedompeld of zich 

 in de zon koesterend. Op het land zijn zij in het 

 algemeen vreesachtig of schuw, en zij ontvlugten 

 gewoonlijk bij nadering van den mensch. In het 

 algemeen is hunne plaatsbeweging op het land 

 moeijelijk en niet snel. Bij het loopen schieten zij 

 regt vooruit, en kunnen zij ook niet plotseling 

 (jmkeeren. De levenswijze der krokodillen biedt 

 overigens, volgens de soorten, allerlei afwijkingen 

 aan, over welke wij later in het bijzonder zullen 

 handelen. Het getal der goed bekende soorten van 

 kiokodillen bedraagt twaalf, behalve eenige bijsoorten. 



De krokodillen vormen drie natuurlijke geslachten, 

 te weten, die der Kaaiman's (Alligator), der eigenlijke 

 Krokodillen en der Gavialcn. 



DE K A A I M A N'S. 



ALLIGATOR. 



Do Kaaiman's zijn meer in het bijzonder aan 

 Ameiika eigen, en in het algemeen daai'aan kennelijk, 

 (lat bij gesloten mondopening alle tanden der 

 cuiderkaak binnen den rand der breedere bovenkaak 

 vallen. Intusschen heeft men ook eene soort buiten 

 de Nieuwe Weield, te weten in het, Amerika 

 tegenoverliggend West-Afrika, en juist deze wijkt 

 van de overige kaaiman's af, doordien de vierde 

 tand aan vveèiszijde van hare onderkaak buiten den 



rand der bovenkaak valt. Overigens zijn de kaaiman's 

 kennelijk aan hunnen meer ineengedrongen vorm, 

 hunnen naar evenredigheid grooteren en hodgeren 

 kop, hunnen snuit, die steeds breed en nooit smal 

 of opmerkelijk verlengd is, hunne volmaakt zijdelings 

 liggende oogen, wier bovenste oogleden gedeeltelijk 

 of geheel verbeend zijn, en de kleine zwemvliezen 

 tusschen hunne teenen. Buitendien bereiken zij niet 

 de opmerkelijke grootte der eigenlijke Krokodillen 

 en Gavialen; zij houden zich, gelijk de Gavialen, 

 aan de wateren der binnenlanden op. en leggen 

 hunne eijeren in een hoop zamengekrabde bladeren 

 of kruiden, en schijnen den mensch niet of zelden 

 gevaarlijk te worden. Wij willen nog doen opmerken, 

 dat het woord «Alligator" eene verbastering is van 

 liet Portugesche woord «el lagarto," hetgeen hagedis 

 beteekent, terwijl men meent, dat de krokodil bij 

 sommige negerstamnien «kaaiman" heet. 



In Noord-Amerika treft men slechts eene sooit 

 van kaaiman aan, die de kaaiman mei den nyioeketikop, 

 Alligalor lucius of sMississipensis" genoemd wordt. 

 Haar snuit is breed en sterk afgerond, en zij heeft, 

 op het voorhoofd, aan den grond van den snuit, 

 meestal een knobbeltje of eene overlangsche beenen 

 lijst. Deze soort bewoont de rivieren, meren en 

 moerassen van het heete en warme Noord-Amerika. 

 Men wil dat zij eene lengte van twaalf voet bereikt. 

 Het spreekt van zelf, dat dit dier, bij den schielijken 

 vooruitgang der landontginning, aldaar van dag tot 

 dag zeldzamer wordt. In onbewoonde streken 

 treft men het daarentegen gezellig en menigvuldig 

 aan. Zijn voedsel bestaat vooinamelijk in visschen, 

 schildpadden, watervogels en allerlei zoogdieren. 



De Zuid-Amerikaansche soorten, met lialf verbeende 

 bovenste oogleden , hebben alle eene min of 

 meer halve-maanvormige beenen lijst, die op het 

 voorhoofd tusschen de beide voorranden der oogholten 

 geplaatst is. Eene dezer, Allujalor niger, bereikt eene 

 lengte van twaalf voet. — De gewone soort van 

 Zuid-Amerika, Alligalor sclerops, is zeer menigvuldig 

 en er werden van deze soort van oudtijds dikwijls 

 voorwerpen, hetzij op spiritus bewaard of ook wel 

 levend, naar Europa gebragt. Zij bereikt eene lengte 

 van zes voet. Bij eenige andere onder de kleinere 

 behoorende soorten van Zuid-Amerika zijn de bovenste 

 oogleden geheel verbeend en het voorhoofd is glad. 

 Zoo de Alligalor (rigoiialns. De soort van West-Afrika, 

 Alligalor telraspis of «frontatus", heeft nagenoeg 

 geheel verbeende oogleden , en geene lijst op het 

 voorhoofd; maar zij wijkt van hare Amerikaansche 

 geslachtsgenooten af, doordien de vierde tand haier 

 onderkaak buiten den rand der bovenkaak valt. Zij 

 komt aan den Congo, de grootste rivieren der kust 

 van Guinea en der nabijgelegene landen voor, weid 

 echter tot nog toe slechts in kleinen getale in 

 Europa aangevoerd. 



