DE EIGENLIJKE KROKODILLEN. 



CROCODILUS. 



Bij de soorten, tlie men onder den naam van 

 eigenlijke krokodillen zanienvat, zijn slechts de 

 voorste tanden der onderkaak, bij gesloten muil, 

 volkomen onder die der bovenkaak verborgen; de 

 vierde tand der onderkaak valt volkomen buiten 

 den rand der bovenkaak, en wel in eene diepe, 

 halvemaanvormige weêrzijdsche insnede daarvan; 

 terwijl de overige tanden min of meer tusschen 

 elkaar grijpen. Zeer opvallend is het bovendien, 

 dat het voorste paar tanden der onderkaak, bij 

 deze dieren, wegens zijne grootte, de bovenkaak 

 veelal in dier voege doorboort, dat er hierdoor 

 twee diepe gaten ontstaan. De overige kenmerken, 

 waardoor zich de krokodillen van de kaaimans 

 onderscheiden, hebben wij reeds bij deze opgegeven. 

 Met de Gavialen kan men, zooals wij later zien 

 zullen, noch de krokodillen, noch de kaaimans 

 verwisselen. 



De eigenlijke krokodillen bereiken eene grootte 

 van zestien tot achttien voet. Zij maken jagt op 

 allerlei dieren, en de ouden worden zelfs voor den 

 mensch gevaarlijk. Zij slaan hun verblijf, behalve 

 aan rivieren en andere binnenwateren, vooral gaarne 

 aan den mond der rivieren, en aan het nabijgelegene 

 zeestrand op, en het gebeurt derhalve somtijds, dat 

 voorwerpen door stormen of stroomingen tot op 

 verre afstanden, over zee, op de kusten van andere' 

 landen gevoerd worden. Dit had, onder anderen 

 plaats met den gewonen Indischen krokodil, waarvan 

 een voorwerp tot op de, honderde uren van alle 

 andere landen, midden in zee gelegene Cocoseilanden, 

 kwam aanzetten, en er zijn verblijf opsloeg. De 

 krokodillen leggen hunne eijeren in het zand. Men 

 treft de krokodillen in Afiika, in het heete Azië, 

 oostelijk tot Nieuw-Guinea, en de Noordkust van 

 Australië, en in het middelgedeelte van Amerika 

 aan. Zij zijn dus, als liet ware, in laatstgenoemd 

 werelddeel, slechts ingeschoven, even als de kaaiman's 

 in Afrika. 



De geicone krokodil, CrocodUvs vulgaris, gewoonlijk 

 «Nijl-krokodil" genoemd, bewoont Afrika; maar 

 eene bijsoort van dit dier, gekenschetst door eenen 

 breederen snuit, wordt op het vasteland van 

 Oost-Indië aangetroffen. Hij is over alle voornoemde 

 streken verspreid, die door groote rivieren bespoeld 

 of in het algemeen waterrijk zijn. Daar de krokodil 

 ook in den Nijl t'huis behoort, moest dit groote 

 en gevaarlijke dier bij de oude Egyptenaren eene 

 groote rol spelen, men vindt in hunne grafkelders 

 ingebalsemde mummies van krokodillen. Zij noemden 

 dit dier Ampah ; maar de in gevangenschap 

 gehoudenen verkregen dien van sSoek," afkomstig 

 van het woord «Sëv," hetgeen den tijd of den 



; Saturnus der oude Egyptenaren beteekende. Dat 

 groote voorwerpen van den krokodil den mensch 

 gevaarlijk worden, zal niemand betwisten. Intusschen 

 gedragen zij zich hierin gelijk andere gevaarlijke 

 roofdieren, dat is te zeggen, dat zij den mensch 

 in rust laten, wanneer zij ander voedsel in 

 overvloed kunnen hebben. De onvermoeide Engelsche 

 natuuronderzoeker Blyth heeft dit, zelfs ten opzigte 

 van den koningstijger, in de oostelijk aan Bengalen 

 grenzende landstreken waargenomen. In de groote 

 bosschen dezer streken krioelde het, om zoo te 

 zeggen, van groote herten, en deze verstrekten aan 

 de vele tijgers, die aldaar hun verblijf opgeslagen 

 hadden, tot zulk een overvloedig voedsel, dat eene 

 ontmoeting van den mensch met tijgers geen ander 

 gevolg had, dan dat deze het veld, maar geheel op 

 hun gemak, ruimden. Een soortgelijk geval heeft 

 onze natuui-kundige reiziger, de heer Pel, ten opzigte 

 van den krokodil, aan de Goudkust waargenomen, 

 bij het bezoek hetgeen hij aan een meertje, eenige 



I uren binnen 's lands gelegen, bragt, en in welks 

 onmiddelijke nabijheid een negerdorp lag. Erheerschte 

 overal stilte, en slechts aan den oever van het 

 meertje zag hij eenige negerkinderen spelende. Op 

 eens meikt onze reiziger digt bij deze kinderen een 

 zeer grooten krokodil op. De krokodil stoorde zicli 

 echter evenmin aan zijn geroep als de spelende 

 negerkinderen, en de intusschen gewaarschuwde 

 bewoners van het negerdorp vertelden hem, dat de 

 krokodil overvloedig voedsel vond aan het afval der 

 geslagte dieren, hetgeen zij dagelijks in het water 

 wierpen. Volgens hun zeggen had zich deze krokodil, 

 waarschijnlijk van andere meer waterrijke plaatsen 

 komende, eenige maanden tevoren, in het meertje 

 gevestigd, en scheen zich aldaar zeer behagelijk 

 te gevoelen. Deze verschijnselen moeten te minder 

 verwondering baren, omdat elkeen op kermissen 

 het tooneel heeft kunnen aanschouwen van een 

 groote kooi, waarin gezamenlijk met vossen, katten, 

 wezels en andere roof<lieren, kippen, duiven, ratten, 

 muizen, musschen enz. opgesloten waren, zonder dat 

 al deze dieren acht op elkaar sloegen. 



In Oost-Indië heeft men eene andere groote soort, 

 de Indische Krokodil, Crocodilm biporcaliis, die zeer 

 kennelijk is aan twee langs de bovenzijde van den snuit 

 loopende beenen lijsten. Ook bij deze soort neemt 

 rnen eene, door haren breederen snuit opvallende 

 bijsoort waar. Intusschen bieden deze beide vormen 

 onderling niet de minste verscheidenheid ten opzigte 

 hunner overige kenmerken of hunne levenswijze aan, 

 en zijn zij niet eens bestemd, elkaar op verschillende 

 streken te vertegenwoordigen, vermits zij door elkaar 

 aan een en dezelfde plaatsen aangetroffen worden. 

 De Indische krokodil wordt vooral in groote menigte 

 aan de groote rivieren van Borneo en Siimntra 

 aangetroffen, en er komen door deze roofilieron jaarlijks 

 vele menschen om het leven. Zoo rekent men b.v.. 



