dut er alleen aan de Palenibang-rivier op Sumatia 

 jaarlijks omstreeks honderd en vijftig menschen 

 door deze krokodillen verslonden worden. Volgens 

 onzen natuurkundigen reiziger, den thans overleden 

 Dr. Sal. Muller, verliezen, op Java en Sumatra, 

 veel meer menschen liet leven door krokodillen dan 

 düor koningstijgers. Voornoemde reiziger heeft den 

 Indischen Ki'okodil vooral zeer talrijk gedurende zijne 

 togten op de groote rivieren van zuidelijk Borneo 

 aangetrofl'en , en is derhalve in de gelegenheid geweest 

 veelvuldige aanteekcningen over de levenswijze dezer 

 dieren te maken, aan welke wij hier het volgende 

 ontleenen. 



De krokodillen liggen, ten einde levende viervoetige 

 dieien of vogelen te vangen, óf digt bij den 

 oever onder het water veiborgen, öf onbewegelijk 

 daarlangs uitgestrekt, op den loer. In de rivier 

 Doeson op Borneo, zagen wij eens hoe een kleine 

 Ciocodilus biporcatus, van tusschen de 3 en 4 voet 

 lengte, een strandlooper (Actilis hypoleucos) ving. 

 De krokodil lag, als naar gewoonte, plat en stijf op 

 een vrij, eenigzins slijkeiig en zonnig plekje van den 

 oever. De vogel scheen volstrekt geen argwaan te 

 hebben van het gevaar, dat hem nabij was, vermits 

 hij geruimen tijd, nu eens digter, dan eens verder, 

 langs den listigen vijand rondliep, zonder dat deze 

 de minste beweging maakte, totdat eindelijk de 

 stiandlooper toevallig vlak voor den kop van het 

 loerende roofdier kwam, hetwelk pijlsnel op den 

 onnoozclen vogel toeschoot en hem tot zijne prooi 

 maakte. De ki-okodillen bezigen dus, in het algemeen, 

 helzeldle middel tot het erlangen van voedsel als de 

 katten en vele andere roofdieren, want ook zij 

 overvallen hunnen buit meest onverwachts uit eene 

 hinderlaag, waarbij zij met te meer list en geduld 

 moeten te werk gaan, daar hun sluipen buiten het 

 water, ook door de onbuigzaamheid huns ligchaams, 

 met meer moeijelijkhoid gepaard gaat. Desniettemin 

 vangen zij dikwei f herten, wilde zwijnen, honden, 

 geiten, apen en meer andere dieren, waiineer deze 

 den waterkant nadeien om hunnen dorst te lesschen. 

 Honden, die eenmaal zulk een reusachtig monster 

 van nabij hebben gezien, toonen zich ei' vuoi' 

 züü met vrees vervuld, dat zij zich veelal niet dan 

 schoorvoetende en met groote omzigliglieid naar het 

 water begeven. Aan het strand van Timor hebben 

 wij zelfs meer dan eens opgemerkt, dat zulk een 

 hond plotseling voor zijne eigene schaduw terugdeinsde, 

 en een half uur lang, sidderende en bevende, op zes 

 tot acht passen afstands van het water staan bleef, 

 en onder een aanhoudend schichtig slaioogen naar 

 de plaats waar hem het gevreesde beeld verschenen 

 was, eei'st driftig blafte en daarna een luid en 

 zwaaiMioedig gehuil aanhief. — De zoogdieren en 

 auiphiliirn, welke veel onder het watei' leven, gelijk 

 de oiteis en de nioiiitois, zijn gedurig aan de 

 vervolgingen der kiukodillen blootgesteld, teiwiil deze 



tevens van hurme vroegste jeugd af, op alle 

 soorten van water- en strandvogelen jagt maken. 

 Hoe ondernemend, stout en gevaarlijk intusschen de 

 krokodillen ook in het water zijn, toonen zij zich 

 daarentegen er buiten ongemeen vreesachtig en 

 schuw. Bij het minste geruisch, dat zij vernemen, of 

 indien zij een mensch op veertig, zestig tot zelfs 

 honderd en meer schreden afstands gewaar worden, 

 hetzij op het land of in eene kano op het water, 

 vlugten zij onverwijld naar den stroom, waar zij.- 

 spoedig uit het gezigt verdwijnende, zich aan 

 alle verdeie vervolgingen onttrekken. Zij zwemmen 

 voortreffelijk, zoowel tegen den stroom op als met 

 hem af; in het laatste geval laten zij zich dikwerf 

 zonder merkbare beweging met de golf wegdrijven. 

 Nooit ziet men hen op eene vrolijke of dartele wijze 

 dooi' het water zwemmen en er buiten vertoonen 

 zij zich nog slaperiger. Blijken van onderlinge 

 verstandliouding of wederzijdsche gehechtheid hebben 

 wij nooit bij hen opgemerkt; elk individu schijnt 

 veel meer van jongs af afgezonderd en voor zich 

 te leven, en bijaldien men al somwijlen eenige 

 hunner digt bij elkander aantreft, dan schijnt zulks 

 meer aan hun groot aantal op eene zelfde plaats 

 te moeten worden toegeschreven, dan wel aan de 

 zucht om in gezelligheid met elkander te leven. 

 Wanneer dit roofzuchtige gedieite onder het 

 water op buit loeit, steekt het gemeenlijk alleen 

 de neusgaten boven den wateispiegel, en in deze 

 houding blijft een krokodil niet zelden uren lang op 

 eene en dezelfde plek liggen; zoodra hij echter eenig 

 gevaar merkt, duikt hij oogenblikkelijk naar beneden 

 en komt alsdan een eind wegs verder op nieuw boven. 

 Minder stil is zijne vlugt van het land naar het 

 water, wanneei' men hem onverwachts door e<'n 

 geweeischot uit den slaap duet wakker schrikken: 

 met den meest mogelijken spoed stoit hij zich 

 alsdan op eene onstuimige wijze in het water, woidende 

 de daardüur veroorzaakte plof veelal vaneenige geduchte 

 slagen gevolgd, welke hij al duikende met den staait 

 te weeg biengt. Zeer zelden gebeuit het dat men 

 eenen eenigzins grooten krokodil zoodanig raakt dat 

 hij 0|) den oever blijft liggen. Hoe doodelijkdewond 

 <>ok zijl! moge, blijft hem toch nog zooveel levenskracht 

 over, dat hij zich nog eenige malen omwentelt en 

 wanneer hij dan niet toevallig aan den waterkant, 

 door een digt rietbosch of door een struik wederhouden 

 wordt, gaat hij telkens voor den jager verloren. 

 Worden zij in het water geschoten, dan is er volstrekt 

 geen kans om lien te krijgen; zij zinken dadelijk 

 naar beneden ; kunnen, zoowel wegens de onzekerheid 

 der plaats, waar zij sterven, als uithoofde van de 

 diepte der rivieren, meren, moerassen en baaijen, 

 waarin zij leven, doorgaans moeijelijk ojigevischt 

 worden, en luiniie krengen komen gewoonlijk eerst na 

 vei loop van di ie, vier ofmeer dagen op het water drijven. 

 Op hi't land is hun loop over het algemeen traag 



