en moeijolijk, doch korte afiitanden kunnen zij 

 somwijlen met onbegrijpelijke snelheid afleggen. 

 Zij worden echter schielijk moede, daar hunne 

 onevenredig kleine en zwakke pooten het zware 

 lincliiuun niet lang vermogen te dragen: het zakt 

 weldra tot op den grond door, en schuift alsdan in 

 slingerende beweging daar langs voort. Het is 

 bekend, dat de krokodillen in wilde, moerassige 

 streken soms kleine togten over land ondernemen, 

 zoodat het wel eens gebeurt, dat men in een geheel 

 afgezonderd liggend moeras of ook in eenen grooten 

 vijver, plotseling een dezer dieren ontwaart, waar 

 men hen vroeger nimmer gezien liad. Meerendeels 

 i:e.-rlii(^don die verhuizingen des nachts. Of 

 (iio uit gebrek aan voedsel en door honger 

 wnnleu teweeg gebragt, dan wel misschien de 

 voort plantingszucht daarbij invloed uitoefent, durven 

 wij iiii-t bepalen. Aan de N. W. kust van het eiland 

 Tiiiior, op eenige uren afstands van het strand, 

 i)iiinen de bogt van Koepang, ontmoetten wij eens, 

 des morgens opdejagt, te midden ecncr \iitgestrekte 

 moerassige grasvlakte, waar hier cii daar enkele 

 boscligroopen verrezen, eenen kiokodil van elf voet 

 lenL'te, die in eene kleine, slijkerige, maar genoegzaam 

 gelieel drooge sloot rondkroop. Zoodra hij ons 

 gewaar werd, schoot hij met rukken, in eene waggelende 

 beweging een eind wegs ver, vrij schielijk vooruit; 

 toen wij echter tot op omtrent twaalf schreden 

 afstands van hem genaderd waren, hield hij plotseling 

 stil. zoodat wij met het grootste gemak bij herhaling 

 onze geweren op hem konden lossen en weder laden, 

 zonder dat hij de minste poging deed, om zich door 

 ontvlugting of verdediging te ledden. Het toeval 

 wilde, dat wij zeven kogels op liem moesten afschieten, 

 eer liij geheel dood was. Opmerkelijk was het, dat 

 liij bij elk schot zijnen muil wijd opsperde en vervolgens 

 langzaam met een eenigzins klappend geluid digtsloot. 

 Van alle zintuigen schijnt het gehoor bij de krokodillen 

 het meest bevoorregl te zijn. De scherpheid van 

 gehoor slelt hen in staat om zelfs op vrij verren 

 afstand, onder het watei', alles te vernemen wat er 

 buiten in den omtrek voorvalt. Zij komen gewoonlijk 

 op ieder gedruisch dadelijk af doch altijd in de 

 grootste stilte. Zijn het menschen of dieren, dio den 

 oever betreden, zoo naderen zj bedaard en houden 

 zich zoolang onder de oppervlakte van liet water 

 verscliolen, tot zicli eene geschikte gelegeidieid 

 aanliiedt, om een aanval te wagen, die hun zelden 

 mislukt, daar zij meestal niet eei'der op het 

 beloeide voorwerp toeschieten, dan wanneer het zich 

 genoegzaam zeker onder hun bereik bevindt. Bij 

 den uitval, het aanbijten en wegrukken des roofs, 

 zijn de bewegingen der krokodillen pijlsnel: zelis 

 zoo. dat wanneer menschen zulk eenen geweldigen 

 dood ondeigaan, er slechts zelden eenig noodgeschrei 

 of een kreet van angst of schrik van hen vernomen 

 wordt. De krokodillen trekken ln\nnen buit altijd 



onverwijld onder water, maar verschijnen korten 

 tijd daarop, somwijlen reeds na weinige oogenblikken, 

 op korter of wijder afstand, daarmede wederom aan 

 de oppervlakte. Is de prooi klein, dan verslinden 

 zij die dadelijk al zwemmende, waarbij zij dan 

 alleen den kop boven water houden; grootere dieren 

 of menschen verteren zij daarentegen gewoonlijk 

 eerst tegen den avond of in den nacht, tot welk 

 einde zij hunnen roof hier of daar op eene eenzame 

 pkuits aan den oever brengen, alwaar men alsdan 

 niet zelden overblijfsels daarvan aantreft. Zij schijnen 

 hunne prooi, door haar hevig heen en weder te 

 slingeren en tegen den grond te slaan, gedeeltelijk 

 te vermorzelen en verder in stukken te scheuren. 

 Stemgeluid hebben wij nooit van eenen krokodil 

 gehoord en ook nergens van de inlanders vernomen, 

 dat die dieren ooit eenig geschreeuw doen hooren. De 

 krokodillen zijn over het algemeen meer nacht- dan 

 wel dagdieren. Zij zijn, even als de groote katsoorten, 

 het gevaarlijkst in den avond en tegen den middernacht, 

 waarom dan ook de inlanders na zonnenondergang 

 niet gaarne, doch indien zulks moet, steeds met alle 

 i behoedzaamheid zoodanige plaatsen langs de oevers 

 der rivieren en meren bezoeken waar vele krokodillen 

 voorkomen. Overvalt hen soms op eenen watertogt, 

 dien zij met eene kleine kano ondernemen, de nacht, 

 dan kiezen zij, zoodra het duister begint te woiden, 

 meer het middelste gedeelte van den stroom, waar 

 zich de krokodillen zeldzamer ophouden, dan langs 

 de stille en rustige oevers. — Des niet te min gebeurt 

 het niet zelden in Indië en vooral op Dorneo. dat 

 t er menschen van de oevers of uit de vaartuigen 

 i dooi' deze dieren worden weggehaald, en zulks dikwerf 

 zoo zonder eenige beweging, dat zeer nabij zijnde 

 1 personen er naauwelijks iets van bemerken Zeer 

 oude krokodillen slaan ook somwijlen met lumiicn 

 I staart de kleine bootjes aan splinters, waarbij dan 

 steeds een van de zich daarin bevindende mensclien 

 tot buit van het roofdier wordt. Een dusdanig treurig 

 geval had in de maand October iS'3S op Borneo 

 plaats. Een iMaleijer, wiens vrouw en eenig zoontje 

 I in den tijd van veertien dagen, door eenen verbazend 

 I grooten krokodil op den oever der Doeson-rivier 

 j waren overvallen geworden, wilde eenige weken 

 later, op die zelfde plaats eenen angel leggen, om 

 het dier te vangen, en, zoo als de ongelukkige 

 man zich uitiliukte, zijne wraak op liet dier te 

 koelen, ten einde daardoor de diepe droefheid, 

 welke het kwaadaardige monster hem vei-oorzaakt 

 hail. eenigzins te lenigen. Toen wij dezen man 

 spraken, was hij juist bezig om den angel, welke 

 uit een rond stuk hont, ter lengte van een en een 

 vierde voet bestond, in gereedheid te brengen. Hij 

 had het kreng van oenen jongen neusaap tot lokaas 

 ^ bestemd. Tegen den avond van den volgenden dag 

 begaf hij zich, in gezelschap van drie andei'o inlanders, 

 na.ir de bedoelde plaats om den angel aldaar, even 



