eenen ij/.eren staaf van ruim een vinger ilikte, en 

 nagenoeji anilerlialven voet lengte, aan wellio zicli 

 in hot inicIJen een oogje bevindt tot het vastmaken 

 der sleephjn. Deze staaf is voorts aan den eenen 

 kant geheel regt, en aan den anderen, bij v^-ijze van 

 eenen vischlioek, kromgebogen. Aan iedere punt 

 bevindt zich buitendien een kleine weerhaak. Aan 

 deze ijzeren angels worden, uithoofde van hunne 

 geringere dikte, ook somtijds levende dieren tot 

 lokaas vastgeiiecht, als b.v. eene eend of kip, een 

 liond, aap en diergelijken. Daar liet uiteinde van 

 (Ie lijn eens angels nooit vastgebonden wordt, moet 

 de krokodil, die een lokaas ingezwolgen heeft, steeds 

 worden opgezocht, hetgeen meestal intusschen niet 

 zeer moeijelijk valt, omdat de krokodillen zich 

 gewoonlijk gedurende eenigen tijd binnen een zeker 

 bestek van het water blijven ophouden. De rotting 

 drijft altijd boven, en is, wegens zijne witte kleur, 

 gemakkelijk te ontdekken. Zit de krokodil eenmaal 

 aan de lijn vast, dan wordt zij eenigo malen met 

 rukken sterk aangehaald, ten einde daardoor het 

 angelhout in het ligchaam van het dier eene dwarse 

 rigting te doen erlangen. Somtijds sleept de krokodil, 

 wanneer hij zeer groot is, het kleine schuitje, waarin 

 zich de menschen bevinden, met de lijn, pijlsnel een 

 eind ver door het water heen. Weldra echter 

 wordt hij vermoeid en laat zich alsdan lijdzaam 

 aan wal trekken, waar hem terstond een strop van 

 lottiiig. kokostouw of van andere palmvezelen, om 

 den muil wordt geworpen en ook de pooten worden 

 vastgebonden. Indien de vangst toevallig in de 

 nabijheid van een dorp plaats vindt, dan wordt het 

 aldus onschadelijk en weerloos gem.iaktediergemeenlijk 

 nog een tijil lang, door eene talrijke menigte volks, 

 zoo jong als oud, op alle wijzen getergd en gefolteid, 

 en eindelijk, onder een luid geschreeuw, met lange, 

 uit drooge bamboes bestaande spiezen, of met gewone 

 ijzeren lansen, geheel doorstoken en met honderd 

 andere, scherpe snij- en houwwerktuigen verminkt 

 en in stukken gehakt. Wanneer het dier gebonden 

 is. gebiedt de voorzigtigheid toch, dat men zich op 

 eenen afstand van zijnen staart boude,, met welken 

 hij in zijnen angst, links en regts vervaarlijke 

 slagen kan toebrengen. In die landstreken, waar 

 het vleesch der krokodillen niet door de inboorlingen 

 gegeten wordt, zoo als zulks onder de Mohamedaansche 

 volksstammen nooit geschiedt, werpt men hetgedoode 

 dier gewoonlijk in eene rivier ten einde door het 

 stroomende water te worden weggevoerd. Alleen 

 het mannelijk lid, aan welks gebi'uik de Chinezen zoo 

 wel als de inlanders eene opwekkende, versterkende 

 kracht toeschrijven, wordt veelal van den romp 

 afgesneden, gedroogd en in dien staat bewaard. 

 Üfschoon men in sommige rivieren en baaijen langs de 

 kusten van Java vrij veel krokodillen heeft opgemerkt, 

 en zij zelfs op de reede van Batavia niet zeldzaam 

 zijn, brengen zy toch, daar en elders op dit eiland, 



over het algemeen den mensch minder nadeel toe, 

 dan wel in andere streken van den oosterschen 

 Archipel. De ooizaak daarvan laat zich verklaren 

 uit het overvloedige voedsel, hetwelk zij in deze 

 wateren aantreflen. Doode paarden, buffels, geiten, 

 hiinden en andere krengen komen in <leze zoo zeer 

 bevolkte landstreken in menigte de rivieren afdrijven, 

 terwijl uit de talrijke schepen en inlandsche vaartuigen, 

 welke hier gedui'ig rondkiui;en of op de onderscheidene 

 reeden ten anker liggen, ilagelijks eene groote 

 hoeveelheid ingewanden van kijijjen, eenden en ander 

 gedierte over boord wordt geworpen, welk een en 

 ander genoegzaam toereikende schijnt te zijn om 

 de vraatzucht dezer amphibiën te bevredigen. Ook 

 kan het wel waar zijn, dat zij op sommige plaatsen 

 opzettelijk, doch in het geheim, dooi' Mahomedaansche 

 priesters van aas worden voorzien, welke, gelijk de 

 heer Olivier misschien te onregt aanmerkt, deze 

 kunstgreep te baat nemen, om aan het volk te doen 

 gelooven, dat zij de kiokodillen door bezweringen 

 verhinderen kunnen om onder de menschen hunne 

 prooi te zoeken. Kapitein Cook iieeft voorts in het 

 laatste deel zijner eerste reis nog onderscheidene 

 andere, op overlevering en bijgeloof gegronde sprookjes 

 aangaande de krokodillen van den Indischen Archipel 

 medegedeeld. In het Maleisch, de meest verspreide 

 taal van Oost-Indië, heeten deze dieren Bowaja, of 

 Boeaja. Zeer verschillend zijn echter de benamingen, 

 waaronder zij in de tongvallen vun andere 

 volksstammen des Archipels bekend staan. Zoo worden 

 zij, bij voorbeeld, door de zoogenaamde eigenlijke 

 Timorezen, in het westelijke gedeelte des eilands, 

 Bensiinnassi, iloor de bewoners van het eiland Rottie 

 Beëres, en door die van Solor Koboe genoemd. Op 

 Borneo eindelijk, waar deze dieren zeer menigvuldig 

 zijn, bestempelen de bewoners de onderscheidene 

 soorten en bijsoorten, welke daarvan op dit eiland 

 voorkomen, met afzondeilijke bijnamen, die achter 

 hunnen algomeenen of geslachtsnaam worden 

 gevoegd. Tot dezen laatsten bezigen de zoogenaamde 

 Banjerezen het Maleische woord Boeaja; doch bij de 

 Bejadjoe-Dajakkers heet hij Bedjai. 



De Amerikaannche Krokodil, Crocodilus (icnf.ns, is 

 kennelijk aan zijnen voor de oogen gewelfden snuit, die 

 somtijds tamelijk smal, bij eene bijsoort daarentegen, 

 die men als eigene soort onder den bijnaam van 

 srhombifer" afscheidt, van gewone bieedte. Zij 

 wordt op de Antillische eilanden, in Middel-.4merika 

 en het noordelijke Zuid-Ainerika aangetroffen. 



In de groote rivieren en meren van West-Afrika 

 heeft men den lanysnuil-krokodd, Crocodilus calaphracins, 

 wiens snuit verlengd en smal, ofschoon in veel 

 minilercn graad dan bij de üavialen, is. 



