is vooral laatstgenoemde eigenschap, tlie de slangen 

 kenmerkt: want men heeft, zooals wij gezien hebben, 

 ook Sauieis niet een slangvoimig ligchaam en zonder 

 poolen, terwijl men bij sommige slangen, voor den 

 iirond van den staart, haakjes waarneemt, die de 

 achterste ledematen vertegenwoordigen. 



De vatbaarheid voor uitrekking van haren kop 

 wordt voornamelijk to weeg gebragt doordat hare 

 aangezigts- en vooral de kaakbeenderen, ja zelfs de 

 beide takken der ondeikaak van voren, orrderling 

 door- banden, dus niet vast verbonden zijn, en dat 

 derhalve elk dezer beenderen eene min of meer 

 aanmerkelijke beweging toelaat. Hierbij komt nog, 

 dut de keel langs hare middenlijn van eene diepe 

 liiiidgroof voorzien is, en in het algemeen de huid 

 tussclion de schubben en schilden van den hals en 

 loriip zoo ruim is, dat al deze deelen voor eene 

 buitengewone uitrekking vatbaar zijn. 



De oogen der slangen zijn nooit van oogleden 

 voorzien, err behalve eene uitzondering, met een 

 kleiner of grooter getal sciiildjes omzoomd. Hare 

 gehüorwerktuigen zijn steeds onder de huid verborgen. 

 Hare lange tong loopt varr voren in twee pi iernvormige 

 punten uit, en wordt, in de rust, in eene schede 

 terug getrokken. Hare kaken zijn steeds met puntige, 

 haakachtige tanden gewapend, het gehemelte is 

 eveneens, behalve bij eene snort, vnn zoodanige 

 tanden voorzien; daarentegen ontbreken bij vele 

 soorten de tanden irr het tirssclrenkaaksbeen. Bij 

 sommige soor ten zijn een of twee tanden der- bovenkaak 

 langs hurrne voorzijde van eene voren voorzien 

 Dij de vergiftige slangen heeft de eerste tand der- 

 bovenkaak de be.stemnring, bij hei toebrengen eener 

 wond, het vergif daarin te brengen, en hij is tot 

 dit einde hol en van twee ojieningen voorzien, de 

 eene aan zijnen grond, de andere aan zijne puni, 

 en deze openingen zijn bij sommigen door eene 

 over-Jangsche voren vereenigd 



De gedaante der slarrgen is, volgons de soorten, 

 veelvuldig gewijzigd. Het ligchaam is bij de eenen 

 zijdelings zamengedrukt, bij anderen rolvormig. De 

 staart, bij de eene kort, bij de andere zeer lang, 

 neemt bij de zeeslangen de gedaante van een roeispaan 

 aan. De schirbben overdekken elkaar in den regel 

 dakpansgewijze. Bij de meeslen is de geheele 

 buikvlakte van het dier, den staart daaronder 

 liegrepen, niet schilden bekleed. Dit is ook dikwer-f 

 hel geval met den kop, err zij zijn alsdan op zijne 

 bovenvlakte, veelal ten getale van negen. De neusgaten 

 zijrr meestal aan weêr-szijde van t\en snuit geplaatst; 

 somtijds liggen zij intusschcn op de bovenvlakte vanden 

 snuit, en zijn zelfs, zooals bij de zeeslangen, van kleppen, 

 ter sluiting, voorzien. De oogen, ofschoon geheel vrij, 

 zijn niet te min, aan hunne buitenzijde, door het 

 algemeene bekleedsel der huid overtrokken, maar deze 

 huid is hier zeer dun en doorschijnend, en wordt 

 telkens, wanneer het dier vervelt, mede vernieuwd. 



Het tongbeen der slangen is door een eenvoudigen 

 kraakbeenen draad vervangen. Hare ingewanden 

 zijn buitengewoon in de lengte gerekt en verschoven, 

 ten einde in de lange, maar naauwe ruimte 

 van hals en romp plaats te kunnen vinden. De 

 longen, die dikwijls slechts uit eenen zak bestaan, 

 loopen somtijds van achteren in eenen luchtzak 

 zonder cellen uit, terwijl zich van vor-en de 

 luchtcellen somtijds in de hrchtpijp uitzetten. F!i- 

 is geene stemklep aairwezig. De werktuigen van den 

 bloedsomloop zijn overeenkomstig met die der Saurers. 

 met uilzondering der Kr-okodilien. Er zijn bij alle 

 slangen speekselklieren aarrwezig, en zij zijn in den 

 regel over beide kaken, tot aan de oogen en de 

 leukwerktirigerr verdeeld. De vergiftige slangen zijn 

 bovendien van eene geheel eigenaardige, het vergif 

 afscheidende klier voorzien, die naar de wangen 

 ligt err zich van de speekselklieren onderscheidt, 

 doordien zij, in stede van kori-elig te zijn, in 

 cellerr verdeeld is Het vergif is een geelachtig, 

 doorschijnend vocht, hetgeen een weinig alkalisch 

 r-eageert. Het heeft slechts dan eene riadeelige 

 uitwerking, wanneer- het in wonden gebragt wordt, 

 en die w-ei-king is te gevaai li|kei', naaiiiiute het in 

 groüter-e hoeveelheid en in bloediijke. zachte ihielcri 

 dringt, naarmate de temperatuur- der- lucht hoog, 

 en het bijtende of gebetene dier in eenen huoger 

 geprik keiden staat verkeert. Blijkbaar is echter- 

 ook de beet van sommige soorten gevaarlijker dan 

 die \an andeien! Er schijnen tegen de uitwerking 

 van den heet \an vergiftige slangeir geene 

 anileie middelen te bestaan dan het oogenblikkelijk 

 uitwasscheir, uitzuigen en uitbranderr der wonde; verder 

 inwrijvingen met chloor of ammoniak, het onder binden 

 van liet gebeten deel, en het inwendig gebruik van 

 ammoniak. Wanneer de beet door eene grootere 

 soort toegebragt is, schijnt intusschen ook de 

 toepassing van voornoen.de middelen niet te baten. 



De wervels der slangen zijn allen van uitsteeksels 

 voorzien, en er heeft bij ééne soort het zonderlinge 

 verschijnsel plaats, dat de andere dooinuitsleeksels 

 van het voor-gedeelte des ligchaarns in tandaclitige 

 haakjes uilloopen, welke den slokdar-m doorboren. 

 De hals- en rompwervels dragen allen ribben. 



De slangen voeden zich met aller lei dier-en ; 

 intusschen wil men dat ééne soort, de Wr-atslang, 



ook 



vruchten leeft. Zij drinken ook, 



nemen, in de gevangenschap, somtijds aarrmerkelijke 

 hoeveelheden water of melk tot zich. Haar- verblijf 

 is, volgens de soorten, zeer ver-sciiillend. Somniigi-n 

 houden zich geheel op boonren op; anderen kliiuuien 

 op struiken; velen leven op derr grond, hetzij rri 

 bosschen, in opene, vruchlbare of woeste streken, 

 in het gebei-gte of in valleijen, en onder dezen zijn 

 er' ook, die a-ardholen tot hare schuilplaats kiezen: 

 nog anderen bewonen het zoele water, en sommigen 

 is de zee uitsluitend tot verblijf aangewezen. Hare 



