plaatsbeweging geschieilt steeds dooi- mulde! van 

 zijdelingsche kronkelingen van het ligchaam en den 

 staart. Hare bewegingen zijn meestal vlug; maar 

 vele vergiftige slangen zijn traag van aard. De meeste 

 slangen zijn dagdieren. 



Er lieeft bij de Slangen eene wê'/enlijke paring 

 plaats, en zij schijnen jaarlijks slc?clits eenmaal 

 voort te telen. Het wijfje legt hare eijeren in 

 opeengehoopte, plantaardige zelfstandigheden, waarin 

 zij van zelf door de warmte, ontstaan door gisting, 

 uitbroeden. Bij sommige soorten ontwikkelen de 

 jongen reeds in het moederlijf, en men heeft 

 waargenomen dat sommige l'oa's het nitbroeden 

 der eijeren bevorderen, door deze tus.schen de 

 kionkelingen van haar ligchaam te plaatsen. 



De Slannen worden in alle werelddeelen en 



liichtstreken tot aan de poolcirkels aangetrotïen. 

 Intusschen zegt men dat zij op Nieuw-Zeeland en 

 en eenige der Zuidzee-eilanden ontbreken. Sommigen, 

 b. V. de Boomslangen, Boa's en Zeeslangen, komen 

 slechts in de heete luchtstreken voor. De Zeeslangen 

 zijn zelfs tot de zeeën oostelijk van Ceylon tot aan 

 de Zuidzee beperkt. De Ratelslangen treft men 

 slechts in Amerika, de Brilslangen en eigenlijke 

 adders in de Oude Wereld aan. De Hartkop-adders 

 ontbreken in Afrika en Australië, de Zwemslangen 

 in Zuid- .'Amerika. De Slangen in het algemeen zijn 

 vooral menigvuldig in Oost-Indië en het heete Amerika. 

 Men kan de Slangen onder twee natuurlijke 

 hoofdafdeelingen brengen, waarvan de eene de 

 vergiftige, de andere de niet-vergiftige soorten bevat. 



DE VERGIFTIGE SLANGEN. 



De vergiftige slangen wijken ten eenenmale van 

 alle overige slangen af, doordien zij van een toestel 

 voorzien zijn, waarmede zij aan haren buit of hare 

 vijanden beten kunnen toebrengen, welke in de 

 meeste gevallen den dood of hevige ziekteverschijnselen 

 ten gevolge liebben. Dit toestel bestaat uit eene 

 onder de wangen liggende, in celletjes verdeelde 

 klier, die het vergiftige vocht afscheidt; uit eene 

 buis, welke dit vocht in eene opening aan den 

 voorgrond van den zoogenaamden gifttand leidt, en 

 uit dezen tand zelven, die aan het vooreinde der 

 boveid<aak vastzit, van biinien hol, maar aan zijne 

 punt wederom van eene opening voorzien is, door 

 welke het vergiftige vocht in de gemaakte wond 

 uitgestort wordt. 



De aanwezigheid van dit gifttoestel wordt intusschen 

 in vele gevallen door geene uiterlijke kenteekenen 

 verraden, en een tal vergiftige slangen hebben, 

 dientengevolge, in hare uiterlijke gestalte zooveel 

 overeenkomst met de niet-vergiftige, dat zelfs de 

 natuurkundige, zonder een inwendig onderzoek, zich 

 hieromtrent bedriegen kan. 



Men treft in alle werelddeelen vergiftige slangen 

 aan; maar zij komen, zoowel wat de soorten als 

 de individus betreft, in veel kleiner getal voor dan 

 de niet vergiftige. De meeste soorten leven op den 

 grond; sommigen klimmen ook op heesters of zelfs 

 op boomen, en aan eenigen is de zee uitsluitend 

 tot verblijf aangewezen. 



De vergiftige slangen vormen drie zeer natuurlijke j 

 familiën, genaamd: Adder-giftslangen, Zeeslangen, i 

 en Slangadders. 



DE ADDER-GIFTSLANGEN. 



Onder deze familie behooren alle soorten, die 

 door hare gestalte en maaksel min of meer op onze 

 gewone addeis gelijken. Zij vallen voornamelijk 

 in het oog door haren giooten, driehoekigen of 

 hartvormigen kop, en doordien de pupil van het 

 oog de gedaante eener loodregte spleet heeft. Zij 

 zijn meestal dik en gedrongen van ligchaam, en 

 hebben eenen korten en dikken staart. Hare bovenkaak 

 is kort, en behalve den langen gifttand, van geene 

 andere tanden voorzien. 



Het zijn nachtdieren, en zij houden zich op den 

 grond op; sommigen klimmen intusschen op heesters 

 en eene soort leeft zelfs in het zoete water. De 

 meesten brengen levende jongen ter wereld. Zij zijn 

 tamelijk langzaam in hare bewegingen, houden zich 

 meestal geheel rustig, en worden den mensch slechts 

 dan gevaarlijk, wanneer men haar verontrust. Zij 

 wachten, eveneens rustende, tot er een buit in hare 

 nabijheid komt, die zij alsdan verwonden, door hare 

 gifttanden er in te slaan, en deze dadelijk weder 

 terug te trekken. Het gebetene dier, oogenblikkelijk 

 de werking van het vergift ondervindende, kan zich 

 naauwelijks meer verwijderen, en wordt gemakkelijk 

 door de slang gevolgd en verslonden. 



Deze familie bevat de gevaarlijkste van alle 

 vergiftige slangen, en haar beet, ten minste die 

 der groote soorten, is meestal doodelijk voor den 

 mensch. Zij vormen drie geslachten, te weten die 

 der Hartkop-adders, der Ratelslangen en der eigeidijke 

 Adders. 



