Tot (leze onderafcleelirig behoüit ook de eenige 

 lot nog toe bekende Adder-giftsliing;, die in het 

 water leeft. Zij bewoont de rivieren van het warme 

 Nooid-Amcrika, en voedt zich met vissclien, weshalve 

 liaar ook de naam van Trignnoci'p/inlu^ piscivorun 

 jjen-even wei'd. 



aan. Eene dezei', de Keimlioorn- Adder, Vipera rJiinoceros, 

 is nagenoeg zoo dik als een man.sarm en haar kop 

 heeft de grootte eener vuist. Hare schubben zijn 

 van kielen voorzien. Zij wordt aan de Goudkust 

 aangetroften en heeft twee groote schilden als hoorns 

 tusschcn de neusaaten. 



DE RATELSLANGEN. 



C R O T A L U 



liet gcslaelit dei' Ratelslangen bevat een klein 

 getal soorten, allen uit Amerika afkomstig en welke 

 gekenmerkt zijn doordien iiaar staart van een. 

 uit beweegbare, hoornachtige ringen zamengestelden 

 ratel voorzien is, die intussciien bij eene soort door 

 een eenvoudigen langen en harden stekel vervangen 

 wordt. Zij hebben overigens, gelijk de Hartkop-adders, 

 diepe groeven achter de neusgaten. 



De gewone ratelslang, Crolalits horridux, wordt in 

 Zuid Amerika aangetroffen. Zij bereikt eene lengte 

 van zes voet, en houdt zich in drooge, opene streken 

 op. Zij verraadt, op den grond zamengei-old liggende, 

 bij aannadering van den niensch, hare nabijheid, 

 door schielijke bewegingen van haren ratel, waardoor 

 een als het ware, waarschuwend geluid voortgebragt 

 wordt, hetgeen men tot op eenen afstand van twintig 

 tot dertig voeten goed hoeren kan. Eene even groote 

 soort, Crolaliis dnrüsus of satricaudatus", wordt in 

 Nüord-Amerika tot 45'' i\. B. aangetroffen. Zij 

 voedt zich voornamelijk met kikvorschen, kleine 

 vogels, eekhorentjes en andere kleine zoogdieren. 



L)e soort, wier staart, in plaats van een ratel, 

 met een langen dooinachtigen stekel gewapend is, 

 Cro/oliis miUii.s of ))Lachesis", wordtin de bosschen van 

 Brazilië en Suriname aangetroffen. In laatstgenoemde 

 Kolonie geeft men haar den naam van »Boschmeester". 

 Zij bereikt tot tien voet lengte, en is de grootste 

 van alle Adder-giftslannen. 



DE ADDERS. 

 V I P E R A. 



Het gebrek aan zoogenaamde neusgroeven is het 

 kenmeik, waardoor men oogenblikkelijk de Adders 

 van de Hartkop-adders en Ratelslangen onderscheiden 

 kan. Haar kop is meestal met schubben gelijk aan 

 die van het overige ligchaam bekleed, en deze zij^ 

 gewoonlijk gekield. Zij bewonen uitsluitend de Oude 

 Wereld, en men treft haar meestal in opene, 

 zand- of rotsachtige streken of ook in bosschen aan. 

 Eenige soorten hebben eenen rolstaart, en klimmen 

 op struiken. 



Men treft in Afrika de grootste en dikste soorten 



De Neiis/ic 



Adder. 



Eene andere met deze zeer ver' 

 'ipera nasicornis, wier snuit eveneer 



ante soort, 



Vipera nasicornis, wier snuit eveneens van twee 



hoorns voorzien is en die mede de Gou Ikust bewoont, 



; heeft gladde schubben. In Zuid-.\frika heeft men 



eene zeer groote soort zonder hoorns, Vipera arielaus, 



I die door de Nederlanders dezer streken )>Pofadder"' 



j genoemd wordt, omdat zij, bij aanvallen, de gewoonte 



I heeft van haar ligchaam achter over te buitelen. 



.Men heeft herhaaldelijk gelegenheid gehad, levende 



voorwerpen van dit vreeselijk dier in onzen Dierentuin 



te zien. In Zuid-Afrika heeft men eene veel kleinere 



soort. Vipera cornuta, met verscheidene jiunten op 



het boven-oogschild. Vipera cerastes, uit Noord-Afrika, 



heeft boven elk ooi.;schild eene lange priemvormige 



schub. De tot zes voet groote Vipera elegam, van 



het vasteland van Indië, is zeer fraai geteekend. 



Europa btengt drie soorten van adders voort, en 

 dit zijn tevens de eenige vergiftige slangen van dit 

 werelddeel. Onder deze is de gewone Adder, Vipera 

 berces, de meest verbreide, vermits zij in het geheele 

 gematigde Europa tot Skandinavië en Groot-Brittannië 

 voorkomt. Men heeft haar ook in de hooger 

 gelegene streken van ons land aangetroffen. Haar 

 voedsel bestaat in muizen, kleine vogels, hagedissen, 

 insekten en woimen. Zij houdt zich op de heide 

 of tusschen kruiden en steenen op, en kruipt in 

 het koude jaaigetijde in aardholen, tusschen steenen 

 of in holle hoornen, ten einde te overwintei'en. 

 Intussciien worden zij, voor den dag gehaald, spoedig 

 wederom wakker. Hare eijeren, ten getale van 

 twaalf tot twintig, ontwikkelen in het moederlijf. 

 De tweede soort, Vipera aspis, wordt in Italië, 

 Sicilië, Spanje en Frankrijk noordelijk tot bij Parijs 

 aangetroffen. De derde. Vipera ammodyle», bewoont 

 het zuidoostelijke Europa. Zij heelt eenen rolstaart 

 en klimt op heesters, ten einde vogels te vangen. 



