waarvan men voorwerpen op spiritns in rle niec^le 

 vei'zanielingen aantreft 



DE SLANG-ADDERS. 



De naam van Slang-adders is gekozen om aan 

 te duiden, dat de soorten dezer familie in hare 

 gestalte veel overeenkomst met de niet-vergiflige 

 slangen hebben. Deze overeenkomst is, inderdaad, 

 dikwijls zoo groot, dat men, zonder een onderzoek 

 der tanden, in vele gevallen, in het onzekere is, of 

 men eeiie slangadder of eene niet vergiftige slang 

 voor zich heeft. Het is derhalve ook moeijelijk, om 

 bepaalde uiterlijke kenmerken voor de Slangadders 

 op te geven : men merke intusschen hieromtrent 

 het volgende op. Zij hebben in den regel gladde 

 schubben; liaar kop is middelmatig van grootte 

 of klein, afgerond en met schilden bedekt; het 

 ligchaam is veelal min of meer in de lengte gerekt 

 en zelden ineengedrongen; de pupil van het oog is 

 kringvormig; de gifttanden, eindelijk, zijn kort, en 

 worden door ondoorboorde tanden gevolgd. 



De slangadders worden in alle werelddeelen, 

 behalve in Europa, aangetroffen. Zij leven op het 

 land, maai- sommigen houden zich bij voorkeur in 

 de nabijheid van het water op, en eenigen klimmen 

 zelfs op heesters en boomen. Zij gaan bij dag op 

 roof uit en velen zijn vlug viin aard, en vervolgen 

 niet zokleii haren buit of hare vijanden. Zij leggen 

 eijeren. 



De Slangadders kunnen onder de volgende twee 

 hoüfdgeslacliteri der Brilslangen en Elaps gebragt 

 worden. 



DE BRILSLANGEN. 

 N A.I A. 



De Brilslangen hebben in het algemeen de uiterlijke 

 gedaante van de gewone niet vergiftige landslangen, 

 '>Coluber", maar zij zijn onder alle overige slangen 

 gekenmerkt, doordien haar hals min of meer zijdelings 

 uitgezLt kan worden. Zij zijn stevig van maakpel, 

 haar kop is van middelmatige grootte, de staart 

 middelmatig en allengs versmald uitloopend. De 

 schilden van den kop zijn groot en zeer evenredig 

 ontwikkeld, maar het teugelschild ontbreekt gewoonlijk. 

 De buikschilden zijn zeer breed. Men treft de 

 Biilslangen slechts in Afrika, in het heete Azië en 

 .Australië aan. Zij houden zich veel in opene streken 

 op, maar sommigen leven in bosschen en klimmen 

 zelfs op boomen. Velen beminnen de nabijheid van 

 het zoete water, en zwemmen zoo noodig, over 

 beeken en rivieren. 



De beroemdste soort, van welke men den naam 

 van alle overige ontleend heeft, is de gewone Brilslanii. 

 Naja tripudians, van Hindostan en Ceylon. Zij kan 

 haren hals, door middel der langere en bijkans niet 

 gekromde ribben van dit gedeelte, zijdelings schijfvoiniig 

 uilbreiden, en het is alsdan,, dat de zwaite vlek, 

 waarmede de nek versierd is, in zijn geheel te 

 voorschijn treedt. Het is deze vlek, wier gedaante 

 aan die van een zoogenaamden knijpbril doet denken, 

 die aanleiding gegeven heeft tot den naam van 

 Brilslang. Bij de inboorlingen draagt zij overigens 

 den naam van i>Naja' en is bovendien aldaar onder 

 dien van «Kover Kapel" bekend: een sanskrietsch 

 woord, hetgeen Koning der Slangen beteekent. Dit 

 laatste woord werd door de Portugezen bij de 

 bezitneming van Hindostan, volgens den klank, in 

 hunne taal als sCobra de capello" overgebragt. 

 Cobra de capello wil echter zeggen «Slang met den 

 hoed" of verkort sHoedslang", en er wordt hiermede 

 gezinspeeld op de gewoonte dezer slang van, bij het 

 uitbreiden van haren hals, den kop in eenen regten 

 hoek daarmede te brengen, waardoor de kop het 

 aanzien krijgt van bedekt te zijn. Eene nog 

 zonderlinger verbastering van dit woord heeft door 

 de Nederlanders aan de Kaap de Goede Hoop plaats 

 gehad, door het van de Portugezen overnemende 

 en eveneens op brilslangen toepassende, in Koperen 

 Kapel te veranderen. De Brilslang kiest tot schuilplaats 

 onderaardsche holen, vooral muizenholen. Haar 

 voed.sel bestaat in kikvorschen, padden, hagedissen, 

 kleine vogels en kleine zoogdieren. Zij heeft, gelijk 

 de meeste andere soorten, de gewoonte, van bij 

 naderend gevaar haar ligchaam op te rigten, zoodat 

 het slechts op den staart gesteund is, den hals uit 

 te breiden, den kop in eene horizontale rigting te 

 brengen, de bewegingen harer vijanden gade te slaan, 

 en indien deze digter bijkomen, haar speeksel of 

 vergif op hen uit te spuwen, ofschoon dit laatste 

 geene nadeelige uitwerking te weeg kan brengen. 

 De goochelaars van Oost-Indié vangen de brilslangen, 

 om eene soort van dans met haar te vertoonen, 

 die door fluitspelen begeleid wordt, en daarin bestaat, 

 dat de opgerigte slang de bewegingen der vuist van 

 den goochelaar volgt. Men heeft ten onregte gemeend, 

 dat deze goochelaars geheime middelen bezitten, om 

 zich tegen den beet dezer zeer vergiftige dieren te 

 beschermen; men mag intus.schen veeleer aannemen, 

 dat hunne kunst ze zonder gevaar te behandelen, 

 op dezelfde gronden berust als die der zoogenaamde 

 dierentemrners, te weten eene naauwkeurige kennis 

 van de geheele geaardheid der dieren, die men 

 behandelen wil. Het is overigens bekend, dat de 

 Adder-vangers van ons werelddeel adders bij den 

 staart opnemen en zoo handig daarmee weten om 

 te gaan, dat zij geen gevaar loopen van gebeten te 

 worden. Op de Soenda-eilanden woidt de Brilslang 

 vervangen door eene soort, Naja sputafri.r genoemd. 



