ilie de grootste overeenkomst met haar heeft, maar 

 nagenoeg geheel zwartbruin van kleur is. Wijlen 

 Dr. S. Muller vermeldt het volgende over deze soort. 

 »De zwartbruine brilslang is op de Soenda-eilanden 

 niet zeldzaam. De Soeiidanezen op Java bestempelen 

 liet jonge dier met den naam van Orai-sindoek, 

 d. i. lepelslang, naar den lepelvormig uitgezetten 

 hals, het oude met dien van Orai babie, d. i. varkenslang, 

 naar de zwart blaauwachtige kleur, gelijk die van 

 een Chineesch zwijn. De Maleyers in de Padangsche 

 bovenlanden van Sumatra kennen deze brilslang vrij 

 algemeen, onder den haar bijzonder kenmerkenden 

 naam van Oelar bieloedakh, d. i. giftspuwende slang. 

 Door de Bejadjae Dajakkers van Borneo, is ons 

 voor haar de naam Hantiepeh poera, d. i. dorpslang, 

 opgegeven, omdat men haar dikwerf in bewoonde 

 plaatsen en _zelfs binnen de huizen aantreft. Zij 

 kiest bij voorkeur tuinen, velden en weilanden, de 

 oeveis van livieren, opene, met struiken begroeide 

 vlakten en diergelijken tot verblijf; gedurende den 

 dag verbergt zij zich vaak in aaidholen, onder oude 

 omgevallen boomstammen en steenhoopen, in 

 lolsholen, kelders enz., somwijlen ook kruipt zij 

 midden op den dag heen en weder, naar voedsel 

 zoekende. Wordt zij vervolgd, dan tracht zij zich 

 met snelle sprongen door de vkigt te redden, doch 

 is weldra afgetobd. In ilat geval rigt zij zich plotseling 

 in schier regtstandige houding op, waarbij haar 

 staart tot steunpunt dient, zet den hals breed uit, 

 blikt met waterpas gerigten kop op den haar 

 bedreigenden vijand, naar wien zij, onder een 

 vervaai'lijk gesis en voorwaartsche bewegingen met 

 het bovenlijf, een speekselachtig schuim uitwerpt. 

 Haar voedsel bestaat in kikvoischen, kleine 

 hageilisachtige dieren, muizen en vogels. Opmerkelijk 

 is het, dat op de Indische edanden de biilslang 

 volstrekt niet tot ten vermaak strekkende S|ielen 

 (zoogenaamde dansen enz.) gebruikt wordt. De 

 slangen, waarmede de priesters op Java somwijlen 

 goochelkunsten, maar verschillend van die der 

 Hindoe's, ten uitvoer brengen, zijn doorgaans niet 

 giftig. Det zijn gewoonlijk soorten van de geslachten 

 Python en Coluber." De Brilslang van Egypte, Naja 

 lioje, die eenkleurig bruin is, stemt in hare levenswijze 

 met die van de gewone brilslang overeen. Ook in 

 dit land bestaat en bestond er, zoo ver de geschiedenis 

 opklimt, het gebruik van zoogenaamde toovenarijën 

 met dit dier te maken. Zij was bij de oude Egj'ptenaren 

 onder den naam van «Oero" bekend, en behoorde 

 bij dit volk, zooals vele andere dieren, tot de 

 zoogenaamde geheiligde dieren. In Zuid- Afrika wordt 

 haar plaats vervangen door eene zeer verwante soort, 

 Noja nivea genoemd, omdat zij niet zelden geheel 

 witachtig is. Intusschen trelt men ook oium 

 gevlekte of vaal gele of geheel bruine voorwerpen 

 aan. Zij klimt somtijds op boomen, schuwt niet 

 over wateren te zwemmen, en vervolgt niet zelden 



de menschen, die in hare nabijheid komen. De 

 Nederlanders van Zuid-.\frika noemen dit dier 

 »Koper-Kapel." Op de Soenda-eilanden heeft men 

 eene soort, Naja Imngaroides, die in den jongen 

 leeftijd zwart met lichtgele vlekken en strepen is, 

 in gevorderden leeftijd daarentegen eenkleurig bruin 

 wordt. Deze is met Crotalus mutus, de grootste van 

 alle bekende slangadders, vermits zij tot tien voet 

 lengte bereikt. De gewone brilslang van Australië, 

 Noja porpliyrea, is op de bovendeelen zwart, op de 

 zijden purperrood en heeft eenen gelen buik. In 

 Kafïerland heeft men eene soort, Naja angusüceps, 

 die veel ranker van gestalte is en eenen smaller 

 kop heeft dan voornoemde soorten. Zij is groen 

 of bruin van kleur, en klimt op heesters en boomen. 



Men heeft in Zuid- Afrika eenige kleinere soorten, 

 die veelal fraai gekleurd zijn. Eene dezer, Naja 

 Figrum, heeft gladde schubben en haar geheel ligchaam 

 is met roode en zwarte ringbanden versierd ; zij wordt 

 door de Nederlanders van Zuid-Afrika «Kousenband" 

 genoemd. Eene andere, Naja haemacliales , door 

 diezelfde kolonisten sSpuwslang" of » roode koperen 

 Kapel" genoemd, heeft gekielde schubben en is 

 fraai zwart purperkleurig. Aan laatstgenoemde soort 

 sluit zich Naja scutaia of «Cyrtophis", uit Kafferland, 

 aan. die van alle overigen afwijkt door haren zeer 

 korten, aan het einde van een groot, opwaarts 

 gerigt schild voorzienen snuit. 



De Boom-brilslatig, Naja Jamesonii of «Dendroaspis', 

 is zeer gekenmerkt doordien de schubben van 

 haren rug dubbel zoo groot zijn als die der zijden. 

 Al hare ligchaamsdeelen zijn zeer in de lengte 

 gerekt, zij is groen van kleur, leeft ü)i boomen en 

 wordt aan de Goudkust aangetroffen. 



De Boom-hriUhuifj. Kaja Ja 



DE E L A P 



E L A P S. 



De Elaps zijn slangadders uit de heete luchtstreken, 

 met een in de lengte gerekt, min of meer rolvormig 

 ligchaam, eenen korten dikken en stompen staart, 

 eenen kleinen kop, die niet dikker is dan de hals, 



