DE BLADSLANGEN. 

 DENDROPHIS. 



De Blailslangen stenunen in het algemeen ten 

 opzigte van haar maaksel metde eigenlijke Landslangen 

 overeen; maar zij zijn veel dunner en al liare deelen 

 zijn meer in de lengte gerekt. Haar buik is dikwerf 

 hoekig, de schubben zijn lancetvormig, en die der 

 middelrij van den rug in den regel grooter en 

 zeshoekig. Hare mondopening is groot en de laatste 

 tand der bovenkaak somtijds gegroefd. Zij houden 

 zich op de boomen op, waar zij, tusschen de bladeren 

 verborgen, op haren buit loeren. Zij komen menigvuldig 

 voor in Zuid-Amerika, Middel-Afrika en Oost-Indië, 

 zijn zeldzaam in Australië en ontbreken geheel en 

 al in Euiopa en Noord-Ameiika. 



De gemeenste soort, Deudrophis picliis, is door het 

 geheele heete Afrika en Azië tot Nieuvv-Guinea 

 verspreid. Zij is bronskleurig, langs de zijden met 

 zwart en geel gestreept, en heeft groote zeshoekige 

 lugschilden. De in Suriname en Brazilië even 

 gemeene soort, Dendrophis ahaetulla, onderscheidt 

 zich van hare Oost-Indische geslachtsverwanten door 

 gekielde schubben. Dendrophis auratus, bronskleurig 

 en van Suriname afkomstig, is opmerkelijk wegens 

 hare buiiengewoon ranke gestalte. 



In Zuid-Afiika, Mozambique en de Goudkust 

 heeft men eene soort. Dendrophis coliibrinus, van veel 

 steviger maaksel dan de overigen waaigenomen. Zij 

 heeft eenen tamelijk dikken kop, groote oogen en de 

 achterste tand gegroefd, bereikt ruim vier voet lengte, 

 is bruin of groen van kleur en somtijds met geel 

 gevlekt. Zij is bij de Nederlanders aan de Kaa(> de 

 Goede Hoop onder den naam van «noomslang' 

 bekend 



DE TAKSLANGEN. 



D I P S A S. 



De Takslangen wijken van de overige Boomslangen 

 af door haren hoogcren hals en romp, die echter 

 buitengewoon zijdelings zaïnengedrukt zijn, door 

 haren dikken, hoogen en bieeden kop, en doordien 

 <ie pupil der zeer gioole oogen meestal loodregt 

 geplaatst is. Haar staalt is zeer lang en aan het 

 einde dun Zij hebben breede buikschilden, de 

 schublien zijn meestal glad, en die van de midilellijn 

 des lugs grooter dan de oveiigen. Do laatste tand 

 der boverdiaak is dikwijls gegroefd. De Takslangen 

 bewonen de bosschen van de heete streken van 

 Amerika, Afrika en Azië. Zij houden zich op 

 boomen op, zijn waarschijnlijk nachtdieren, en 

 vervolgen haren buit, die veelal in vogels bestaat, 

 tot onder de daken der liuizen, en vaneen ze niet 



zelden door haren staart om hen heen te slingeren. 

 De mcesten zijn met spikkels en vlekken van allerlei 

 tinten versierd, en doen hierdoor aan een met mos 

 begroeiden tak denken. Eene der grootste soorten 

 is Dipsas dendrophila, van de Soenda-eilanden. Zij 

 is op de bovendeelen blaauwachtig zwart, met 

 ongeveer vijftig gele dwarse banden. Aan de 

 Goudkiist treft men de groote, geheel bruine 

 Dipsas regalis aan. Eene kleine, in Suriname zeer 

 gemeene soort, is de twee voet lange en bruin 

 met geelachtig gemarmerde Dipsas nebulosa. Op 

 Java heeft men eene kleine sooi't, Dipsas boa, 

 wier buitengewoon groote oogen van eene ronde 

 pupil voorzien zijn, die gewelfde kopschilden en 

 kamvormige tanden van gelijke grootte heeft, en 

 wier purperbruine kleur aan weerszijde door eene 

 reeks van groote rosékleurige vlekken afgebroken is. 



DE WATERSLANGEN. 



HOMALOPSIS. 



De familie der Waterslangen bevat de soorten, 

 welke uitsluitend in het zoete water leven, hetzij 

 in rivieren of meren, voortreffelijk zwemmen en 

 duiken, en zich veelal met visschen voeden. 



Zij hebben een stevig ligchaam, een middelmatigen 

 staart, eenen dikken kop, kleine oogen, boven op 

 den snuit liggende neusgaten, eenen sterk naar 

 boven klimmenden mondhoek, en de laatste tand 

 van hare bovenkaak is veelal langer dan de overigen 

 en van eene groef voorzien. Zij schijnen tot de 

 heete streken van Amerika en Azië beperkt te zijn. 



Eene der stevigste soorten is Ilomalopsis hmcala, 

 van de Soenda-eilanden. Zij bereikt drie voet lengte, 

 heeft kleine, gekielde schubben, eenen lioogen en 

 dikken kop, hare neusschilden zijn boven op den 

 snuit digt naast elkaar geplaatst, en zij is op de 

 bovendeelen licht roodbruin, met zeer breede 

 donkerbruine dwarse banden. De gemeenste van 

 alle soorten, de grijze waterslang, Homalopsis Scltneideri, 

 is van Hindostan tot Nieuw-Guinea verbreid; zij 

 is kleiner, heeft eenen meer langwerpigen, achter 

 den snuit met schubben bedekten kop, en is grijsbruin 

 van kleur, met smalle, zwartachtige dwarsbanden. 

 Eene in Suriname gemeene soort, Ilomalopsis plicalilis, 

 heelt groote gladde schubben; zij is roodbruin, heeft 

 aan weerszijde eene bruine streep, en op den gelen 

 buik vier rijen bruine, ronde vlekjes. 



Onder de waterslangen behoort ook de Uerpelon, 

 Ilomalopsis herpeton, die de groote rivieren van 

 Siam bewoont. Zij doet ten opzigte van haar 

 voorkomen aan de grijze waterslang denken, verwijdert 

 zich echter ten eenenmale van alle overige slangen, 

 doordien haar snuit aan weerszijde voorzien is 

 van een door schubben bedekt aanhangsel. Ook de 



