omstandigheid, dat hare smalle buikschilden elk 

 van twre Kiilen voorzien zijn, maakt haar ligt kennelijk. 



De Ihrpclou. llomaloinis herpdo». 



DE W O R M S L A N G E N. 



C A L A M A R 1 A. 



Men kan dezen naam aan eenc reeks van veelal 

 kleine, wormachtige slangen geven, die op den 

 grond of onder steenen verborgen leven, wier kleuren 

 meestal afwisselend zijn, die een rolvormigen en 

 dunnen romp, eenen korten en in den regel dikken 

 staart, en eenen kleinen, gewoonlijk met regelmatige 

 schilden bedekten kop hebben. Zij bewonen de 

 heete luchtstreken. 



Onder de meest bekende Wormslangen behooren: 

 Calamaria lumbricoides, van Java, die slechts een paar 

 voorhoofdschilden heeft en twee voet lang, maar 

 niet veel dikker daneene ganzenpen wordt; verder 

 Calamaria oligodon, van Ceylon, Suinatra, Java en 

 de Philippijnsche eilanden, die de eeriige slang zonder 

 tanden in het gehemelte is; Calamaria arclirenlris, 

 met eenen sraallen buik, en in Zuid-AtVika op 

 bouwlanden levende. 



Op de Soenda-eilanden iieeft men eene stevigere 

 soort, Xenopellis unicotor, die tot drie voet lengte 

 bereikt, zoo dik wordt als een mansduim, en bruin 

 met fraaijen regenboogkleurigen weerschijn is, en in 

 den vi'oegeren leeftijd eenen wilachtigen kop heeft. 



de kleine, korrelaclitige schubben, waarmede haar 

 ligchaam geheel of gedeeltelijk bedekt is, en door 

 het gebrek eener zoogenaamde keelgroef Zij doen 

 in sommige opzigten aan de Boa's, in andere aan 

 de Waterslangen denken, en worden slechts in de 

 rivieren van Oost-Indië aangetroffen. 



Twee der drie bekende soorten zijn van eenen 

 korten rolstaart voorzien ; hare korrelachtige schubben 

 vertoonen ieder een scherpen kiel, en zijn op de 

 middellijn van den buik op eene soort van huidnaad 

 geplaatst; de kop is stomp en breed; de oogen en 

 neusgaten zijn klein en naar boven gerigt, hare 

 tanden zijn niet talrijk en gelijkmatig, en het keelgat 

 is zeer digt bij het einde van den snuit gepla,itst. 

 De groote soort, Acrochordus Javanicus, is zeer 

 stevig van maaksel, bruin van kleur, en bereikt 

 tot acht voet lengte. Men treft haar in de groote 

 rivieren van Java en Borneo aan; zij wordt 

 inlusschen slechts zelden gevangen. Dit is de slang, 

 van welke men verhaalt, dat zij zich met vruchten 

 voedt. De kleine soort, Acrochordus fasciatus, wordt 

 slechts twee tot drie voet lang. Zij is bruin met 

 witachtige dwarse banden, en wordt in geheel 

 Oost-Indië tot Nieuw-Guinea aangetroffen. 



De derde soort is de Bastaard- Wralslang, 

 Xenoderma Javanicus. Zij is slanker dan de 

 voornoemde eigenlijke Wratslangen; haar staart is 

 dunner; de oogen en neusgaten zijn naar voren 

 gerigt; de buik en de onderdeelen van den staiiit 

 zijn met gladde, tamelijk breede schilden bekleed; 

 de korrelige schubben van den kop en hals worden, 

 op de volgende achterdeelen door langwerpige, 

 gekielde schubben vervangen, en men ontwaait 

 bovendien, op den rug en langs de zijden, eenige 

 lijen van langwerjuge schildjes. Dit zonderlinge 

 dier, door Deenen op Java waargenomen, is sedert 

 aan alle onderzoekingen ontsnapt, zoodat er geen 

 voorwerp daarvan in eenige verzameling van het 

 vasteland van Europi schijnt te bestaan. 



De Bastaard-Wratdana. Xenodry 



DE WRATSLANGEN. 



ACROCHORDUS. 



De familie der wratslangen bevat slechts 

 .soorten, die van alle overige slangen afwijken 



DE BOASLANGEN. 



B o A E. 



De lïoa's vormen eene natuurlijke familie dei- 

 slangen, niettegenstaande de soorten onderling 



