zijn veelal zeer ruim, of ontbreken zelfs gedeeltelijk, 

 hetgeen alsdan aan deze zakken het uitzien van 

 blazen geeft. Bij sommige soorten verdwijnen de, 

 in den beginne bij allen aanwezige kieuwen niet, 

 en deze dienen alsdan, gedurende het geheele leven, 

 te gelijkertijd met de longen, tot de ademhaling. 



De meeste Batrachers zijn klein, of van 

 middelmatige grootte; de grootste, te weten de 

 groote Salamander, bereikt intusschen meer dan 

 drie voet lengte. 



De Batrachers voeden zich meestendeels met 

 wormen, weekdieren, insekten of allerlei andere 

 diertjes ; de groote soorten verslinden ook visschen. 

 Vele soorten houden zich op het land op; anderen 

 kiezen het water, nog anderen boomen tot hun 

 verblijf, en eenigen kruipen in den modder of onder 

 den grond. De soorten, die in de koudere streken 

 t'huis behooren, houden eenen winterslaap en 

 verschuilen zich tot dit einde, hetzij in aardholen, 

 hetzij in den modder op den bodem van het water. 

 Alle Batracliers kunnen goed zwemmen, en sommige 

 Kikvorsch-Batrachers kunnen bovendien met veel 

 behendigheid springen. Sommigen hebben eene 

 zeer krachtige stem, maar de meesten geven geen 

 ander geluid dan hetgeen door het uitstooten 

 van lucht voortgebragt wordt. Zij kunnen, gelijk 

 de overige kruipende dieren, maanden lang leven 

 zonder voedsel tot zich te nemen, maar het is 

 blijkbaar, dat de padden, die men somtijds uit 

 rotsholen of holle boomen gehaald heeft, daarin, nog 

 zeer jong zijnde, geraakt zijn, en zich gevoed hebben 

 met de kleine dieren die, grootendeels door het 

 tusschen de spleten der rotsen of van het hout 

 indringend water, in die holen gevoerd werden. 

 Een ander vertelsel, de zoogenaamde kikvorschregen, 

 berust blijkbaar mede op een natuurlijk verschijnsel, 

 te weten, dat de zeer jonge kikvorschen en padden, 



bij zware stortregens, uit hunne schuilplaatsen 

 vlugten en in menigte te voorschijn komen. 



De eijeren der Batrachers worden eerst na het 

 leggen bevrucht; zij zijn met een kleverig vlies 

 bekleed, en hangen veelal vast aan elkaar, hetzij 

 bij paren, hetzij in hoopen, bundels of lange snoeren. 

 i De maskers, die daaruit voortkomen, door kieuwen 

 ' ademend, leven in het water, en hebben steeds eenen 

 staart, die intusschen bij de Kikvorsch-Batrachers 

 slechts vliezig is en later, gelijk de kieuwen, geheel 

 verdwijnt. Bij den zwarten Land-Salamander 

 ontwikkelen de jongen reeds in het moederlijf, en 

 men meent, dat dit ook bij de Cecilias plaats heeft; 

 bij de Pipa's ontwikkelen de eijeren in holten, die 

 op den rug van het wijfje ontstaan; en bij eene 

 nog andere soort worden zij uitgebroeid in een 

 dubbelen zak, dien het wijfje op den rug heeft. 



Ue Batrachers worden in alle werelddeelen, 

 tot aan de Poolcirkels, aangetroffen. Behalve de 

 kikvorschen, boomkikvor.schen en kikvorschpadden, 

 hebben intusschen de overige vormen eene meer 

 beperkte verspreiding. Men kan dienaangaande 

 opmerken, dat de padden in Australië ontbreken, 

 en de kikvorschpadden zonder tanden in Europa. 

 De gehoornde kikvorschen worden slechts in 

 Amerika en Middel-Azië, de Pipa's in Zuid-Amerika 

 en in Afrika, de Visch-Salamanders in Noord- en 

 Middel- Amerika en ook in Europa waaigenomen ; 

 de Cecilias behooren alleen in de heete luchtstreken, 

 met uitzondering van Australië, t'huis, de Salamanders 

 bewonen uitsluitend het noordelijk halfrond, en de 

 Reuzen-Salamanders werden tot nog toe slechts in 

 Japan en Noord-Amerika aangetioffen. 



Er volgt nu de nadere beschouwing der hoofdsooiten 

 van de boven vermelde vijf hoofdafdeelingen der 

 Batrachers. 



DE KIKVORSCH-BATRACHERS. 



Deze afdeeling bevat alle Batrachers zonder staart. 

 Zij hebben allen vier volkomen ontwikkelde pooten, 

 en vormen de geslachten der boom-kikvoischen, 

 der kikvorschen, der gehoornde kikvorschen, der 

 padden, der kikvorschpadden en der pipa's 



DE BOOMKIKVORSCHEN. 



H Y L A. 

 De boonikikvorschen zijn eigenlijk kikvorschen. 



wier teenen aan de toppen voorzien zijn van eene 

 vliezige uitbreiding, schijf genoemd, door welke zij 

 in staat gesteld worden langs allerlei, zelfs geheel 

 gladde vlakten te loopen en te klimmen. De kop 

 is bij de meesten groot en breed, en hunne pooten 

 zijn sterk ontwikkeld Zij hebben tanden in de 

 bovenkaak, en bovendien velen ook tanden in het 

 gehemelte. Zij springen uitstekend, en de meesten 

 houden zich op boomen op, alwaar zij zich gaarne 

 aan de onderzijde der bladeren met hunne vingertoppen 

 vasthechten, en, zich zoo verbergende, de vervolging 

 hunner vijanden dikwijls weten te ontgaan. Intusschen 

 leggen de wijfjes hare eijeren in het water. Hun 



