DE PADDEN. 



UFO. 



Onze gewone pad kan tot voorbeeld van alle 

 sooiten van dit geslacht dienen. Ofschoon in het 

 algemeen de gestalte der kikvorscheii hebbende, 

 wijken de padden door allerlei kenmerken daarvan 

 af. Haar ligchaam is steviger en meer ineengedrongen; 

 hare liuid is met ruwe en klierachtige wratten 

 bedekt, en men ontwaart eene groote, meestal 

 langwerpige klier boven elk trommelvlies; haar kop 

 is hooger, en van boven uitgehold; de snuit is koit 

 en hoekig; de oogen zijn van eene langwerpige 

 pupil voorzien; de tanden ontbreken geheel en al; 

 Jiare tong is langwerpig; zij springen weinig of in 

 't geheel niet; zijn nachtdieren, en de geleiachtige, 

 kleveiige i^tof, die hare eijeren zamenhoudt, vormt 

 lange koorden. De padden voeden zich met insekten. 

 slakken 'en andere kleine ilieien. Zij houden zich 

 over dag verborgen omler steenen, boomwortelen, 

 in het gras of in andeie schuilhoeken. Gelijk de 

 overige Batrachers, begeven zij zich gedurende den 

 tijd der voortteling in het water. Men meent 

 ten onregte dat het slijm of de overige vochten 

 der padden vergiftig zijn. 



De gewone pad, Bufo vulgaris, bewoont nagenoeg 

 geheel Europa. Zij is roodachtig grijs van kleur 

 met bruine wratten, maar op de onderdeelen vuil 

 witachtig. Zij houdt zich aan donkere, vochti-e 

 ])laatsen op, en wordt zelfs in de tuinen en kelders 

 aangetrofl'en. Zij overwintert in allerlei drooge 

 schuilplaatsen en niet in de slib der wateren 

 gelijk tie kikvorschen. Zij teelt in de maand April 

 voort, en men hoort, ten dezen tijde, reeds 

 van ver, haar huilend slemgeluid uit het water 

 weergalmen. De Jupansche pad, Bujo Japouicus, 

 heeft veel overeenkomst met de onze, maar zij 

 bereikt de grootte eener mans hand. Eene nog 

 grootei'e soort is de pad vnn Zuid- Amerika, BiiJ'u 

 ogita. De Afrikaansche pad, Bufo paniherinus, is 

 met zwaite vlekken getijgeid. Eene kleine soort 

 van .lava, Bufo biporcatus, is gekenmerkt door twee 

 langs den bovenkop loopende lijsten. De groene, 

 jinil. Bufo viridis, bewoont Zuidelijk Europa. Zij is 

 kennelijk aan haar groen, met zwarte vlekken 

 versierd ligchaam. De plaats dezer soort wordt in 

 het gematigde Europa vervangen door de zoogenaamde 

 utinkende pad, Bufo calamila. Zij is grij.sachtig groen, 

 met eene gele streep langs den rug. Zij wordt 

 ook in Nederland, niet slechts in de grensprovincién, 

 maar ook langs den duinkant aangetroffen. Zij 

 houdt zich in aardholen of onder steenen op, is 

 schuw, loopt gelijk eene muis, en verspreidt, wanneer 

 zij veionlrust wordt, eene onaangename luchl. 

 Gedurende den tijd der voortteling, begeeft zij zich 

 in slooten of stille wateien. en laat alsdan haar 



dof en melanciioliek stemgeluid hooren, hetgeen zij 

 intusschen bij aannadering van den mensch, hoe 

 voorzigtig die ook geschieden moge, reeds op zekeren 

 afstand staakt Wij maken slechts nog gewag van 

 Ditfo lypJwnius, van Suriname en Brazilië, eene soort 

 gekenmerkt door haren puntigen, ofschoon korten 

 snuit, en hooge lijsten achter do oogen. 



DE KIKVORSCH-PADDEN. 



BOMBINATOR. 



Men kan onder den naam van kikvorsch-padden 

 een aanmerkelijk getal van soorten vereenigen, die 

 in vele ojizigten het midden houden tusschen de 

 kikvorschen en padden, in zekere punten van haai' 

 maaksel en levenswijze intusschen allerlei afwijkingen 

 aanbieden, ofschoon zij allen onderling eene zekere 

 uiterlijke overeenkomst hebben. De meesten doen, 

 door haai- voorkomen, aan kleine padden denkon, 

 maar zij hebben geene oorklieren, en een gedeelte 

 der bekende soorten heeft, gelijk de kikvorschen 

 en de meeste boomkikvorschen, tanden in de bovenkaak 

 en het gehemelte, terwijl bij anderen, gelijk bij de 

 padden, in het geheel geene tanden aanwezig zijn. 

 Zij houden zich op den grond of in het water op 

 en worden in alle werelddeelen aangetroffen. 



De in Europa levende soorten zijn met tanden 

 gewapend. De meest algemeen verspreide en om 

 hare kleuren zeer in het oog vallende soort is de 

 Vuur-kikvorscJipad, Bombinalor igneus. Zij is veel 

 kleiner dan onze pad, op de bovendeden blaauwachtig 

 olijfkleurig, op de onderdeelen vuurrood met 

 donkerblaauwe vlekken Zij kan springen, maar 

 veel minder goed dan de kikvorschen. Zij houdt 

 zich in staande wateren op, kruipt echter 's avonds 

 en 's morgens op het land. Wanneer men haar 

 aldaar verrast en zij het water niet bereiken kan, 

 zoo drukt zij zich geheel plat tegen den grond, en 

 neemt zelfs, zoodra men haar aanraakt, eene geheel 

 eigenaardige houding aan, door den rug in te 

 drukken, en haren kop gelijk alle pooten daarovei' 

 heen te buigen, zoodat men op eens meer van de 

 kleur der onderdeelen dan die der bovendeelen ziet. 

 Zij laat haar eentoonig stemgeluid zoowel bij dag 

 als bij nachttijd hooren. zwijgt echter dadelijk bij 

 aannadering van den mensch. Hare voortteling 

 heeft op de wijze der kikvorschen, in de maand 

 Junij, plaats, en hare eijeren, tot klompen vereenigd, 

 zijn groüter dan die der kikvorschen en padden. 

 Dit fiaalje diertje voedt zich met insekten. Eene, 

 wegens de bijzonderheden harer voortteling 

 merkwaardige soort is de Vroed-klkvorschpad, Bombinalor 

 ohsletricaiis. Men treft haar in het Zuidelijke en 

 Westelijke Europa aan, en zij is olijfkleurig of 

 bruinachtig. Deze diertjes leven gezellig, zes of 



