zeven paar bij elkander, in onderaardsche gangen 

 of holen, somtijds van dertig voet lengte, die zij 

 zelve, met behulp hunner achterpooten, in korten 

 tijd graven. Het is in deze holen, dat elk wijfje 

 hare eijeren, zestig tot zeventig in getal, en als 

 parelen aan een snoer geregen, legt. Het mannetje 

 lolt deze eijeren hierop om zijne achterpooten, 

 bevrucht ze, en draagt ze zoo lang met zich om, 

 totdat de maskers daarin ontwikkeld en op het 

 punt zijn te voorschijn te komen. Nu eerst worden 

 zij door het mannetje in het water gebragt, en 

 vervolgens aan hun lot oveigelaten, want de ouden 

 zelve gaan nooit te water. De stem dezer diertjes 

 komt overeen met het geluid van eene klok. Eene 

 derde Europesche soort is de bruine Kikvorschpad, 

 Bomhinator fitscus, in Duitschland algemeen onder 

 den naam van ))Unke" bekend. Zij heeft eenen 

 giooten kop, groote oogen, en de beenderen van 

 haren schedel zijn zamengegroeid, hare lichtbruine 

 kleur is door donkerbruine vlekken afgebroken, en 

 hare achterpooten zijn met een scherp knobbeltje 

 gewapend. Deze soort heeft eene sterke, naar 

 knoflook riekende lucht bij zich. Het mannetje 

 heeft eene kwakende, het wijfje eene knorrende 

 stem ; maar wanneer men deze dieren bij de pooten 

 nijpt, schreeuwen zij als eene jonge kat. Zij houden 

 zich in staande wateren op en telen in Apiil of 

 reeds in Maart voort. Zij hechten de eijersnoercn 

 aan riet- en andere waterplanten vast. Zij verlaat 

 liet water slechts zeldzaam, en wordt veel minder 

 algemeen aangetrofïen dan de vuur-kikvorschpad. 



De soorten zonder tanden zijn allen uitheemsch. 

 Eene dezer, Bomhinalor gibbosus, van Zuid-Afrika, 

 heeft zeer korte pooten en een nagenoeg kogelvoimig 

 ügchaam. Sommige buitengewoon kleine soorten 

 zijii gekenmerkt door haren kleinen, puntigen kop 

 en eene gladde huid. Tot deze behoort Enpystoma 

 microps, van Suriname, en Engysioma gtnënevse, van 

 de Guudkust. Nog anderen hebben de vingertoppen 

 van schijfjes voorzien, gelijk de boomkikvorschen. 

 Hiertoe behoort Bombhiator baltealus^ van de 

 Socnda-eilanden, die men met anderen in het 

 ondergeslacht »Hylaedactylus" vereenigt. In Chili 

 heeft men eene buitengewoon kleine soort, UMnoderma 

 Darwiiiii, die vooral gekenmerkt is door een 

 aan het einde van den snuit uitstekend puntig 

 huidaanhangsel, en door hare kleurverdeeling, vermits 

 zij op de bovendeelen grijs, aan keel en borst zwart 

 is, eenen witten buik en zwarte met wit gevlekte 

 achterpooten heeft. 



Wij voeren nu nog eenige geheel afsvij kende soorten 

 aan. De eene, Brachjcephalus fpMppitim,ishmtenge\voon 

 klein, en heeft geheel vrije vingers, die bovendien 

 aan eiken poot slechts drie in getal zijn. De beenderen 

 van den bovenschedel zijn zamengegroeid, en de rug 

 is met een beenen schild gewapend. Hare geelachtige 

 kleur is op den rug veelal door eene zwarte vlek 



afgebroken. Eene geheel andere, zeer zeldzame soort, 

 Myobatrachus paradoxus, bewoont West-Australië. 

 Zij is vooral merkwaardig, doordien haar gehemelte 

 in het ploegbeen, met twee tamelijk lange, puntige 

 en kromme tanden gewapend is, die alleen de plaats 

 van alle overige tanden vervangen. Zij lieeft de 

 pooten en teenen zeer kort, eene kleine tong, en 

 hare gladde huid vormt, aan de zijden van den romp, 

 eene plooi, die de voor- en achterpooten verbindt. 

 Eene derde soort, Notodelphis dorsigera, van Venezuela, 

 is om hare voortteling zeer merkwaardig, doordien 

 het wijfje op den rug eenen dubbelen huidzak heeft, 

 ter uitbroeding der eijeren, die er waaischijnlijk 

 door het mannetje ingebragt worden. Deze zak is 

 van achteren, door middel van een spleet, geopend. 

 JJeze soort heeft tanden in het gehemelte, zwemvliezen 

 tusschen de teenen der achterpooten, en schijfjes 

 aan de toppen der teenen. 



DE P I P A 'S. 



De Pipa's verwijderen zich van alle overige 

 Kikvorsch-Batrachers door liet ontbreken eeiier 

 eigenlijke tong, en doordien de binnen-ooropeningen 

 zanienloopen en in eene enkele opening uitkomen. 



Er zijn slechts twee soorten van Pipa's bekend. 



De Amerikaansche Pipa, Pipa tedo, die vooral 

 algemeen in Suriname aangetroffen wordt, valt in 

 het oog door haai- afgeplat ügchaam, haren grooten, 

 driehoekigen, aan den mondhoek en onder den snuit 

 met huidfranjen bezetten kop, hare zeer kleine 

 oogen, en door de buitengewoon groote zwemvliezen 

 tusschen de teenen harer achterpooten, terwijl de 

 teenen der voorpooten geheel vrij, maai' daaientegen 

 ieder, aan den top, van vier puntige huidaanhangsel tjes 

 voorzien zijn. Zij heeft in het geheel geene tanden, 

 bereikt de giootte eener mans hand, en is bruinachtig 

 zwart van kleur, die echter somtijds dour lichte 

 stipjes afgebroken wordt. Men treft dit zonderlinge 

 dier in .staande, moerassige wateren aan. Zijne 

 voortteling is even buitengewoon als zijne gestalte, 

 vermits de eijeren, zoodra zij gelegd en bevrucht 

 zijn, door het mannetje op den rug van het wijtje 

 gebragt worden, in wier huid weldra voor elk ei 

 een rond kuiltje ontstaat, waarin de jongen zich 

 ontwikkelen, en hetgeen zij eerst verlaten, nadat 

 zij hunnen staart verloren hebben. Deze soort draagt 

 in Suriname den naam van »Pipa"', in Cayenne 

 dien van »Tedo". 



De Jfrikaansclie Pipa, Pipa laevis, ook nDactylethra" 

 genoemd, heeft het uiterlijke voorkomen van eenen 

 kikvorsch; de teenen der voorpooten zijn dun en 

 geheel vrij, die der achterpooten daarentegen zijn 

 door zeer groote zwemvliezen vereenigd, en de drie 



