v. WITTROCK & O. JUEL. CATAI.OGUS HORT! BÖTANICI BHRGLWI. 8 1 



quoddam quasi rcte cfficiat. Tabula 5 in eadeni disputatione reprai-scntat par- 

 tem mediam talis systematis ex inferiore parte visarn. Ea vero tabula, quam liuic 

 Catalogo adjunximus, pra-bet partem quandam ejusdem systematis ex alia ar- 

 bore captam et ex parte superiore visam. In utroque exemplari invenimus radices 

 intcr se connexas et concretas in omnes fere partes difiusas. Icon xyloijra- 

 pliica, quam juxta posuimus, particulam quandam radicalis systematis tertine 

 arboris ostendit. Tres radices in ea icone concreti esse inveniuntur. Duo cras- 

 siores in eandem fere partem creverunt, tenuior vero in partem pa;nc contra- 

 riam acta est. 1) Appositis sagittarum signis ostenditur, in quam qua.'que radix 

 acta sit partem. 



Causa, cur tam sa;pc tiat quernarum stirpium concretio, ea est, quod sunt 

 eiE radices non solura ligno sed etiani cortice mollissim^, quamdiu vegetae sunt. 

 Sed simulac aruerunt, satis dura fiunt. Pra;tereundum non est hoc loco, mag- 

 nam esse similitudinem corticis in his radicibus et in axe Behtla; alba L. Nam 

 color est cineraceus vel fulvo-cinereus et extrema quaeque pars, prassertim in 

 radicibus vctustioribus, per lamellas tenuissimas quodammodo desqvamatur. 



V. W. 



Notula V. De Sagina intermedia Fenzl. 



Sagina intermedia Fenzl in Ledep.our. Flora Rossica vol. I, p. 339 

 (1842). 



5. nivalh Fr. b. läxa Lindblom, Botan. Notis. 1845, p. 66. 



S. nivalis (Lindbl.) var. hxa S. Berggr. (in sched.) Nordstedt Botan. Notis. 1880, p. 153. 



S. nivalis Fries, Herbar. Norm., fasc. 12, n:o 51 (1846). 



5. nivalis Lange, FL Dan., vol. 17, fasc. 50, p. 7 (1880). 



S. nivalis Kjellman, Vega-Exped. Vetensk. Liktt., Bd. i, p. 549 (1882). 



H.nec planta ab auctoribus compluribus pro Sagina nivali (Lindbl.) Fr. 

 habita fuit. Sed Lindblomii descriptio Spergulee saginoidis ß nivalis (Phjsiogr. 

 Sällsk. Tidskr. Lund. i. 1837—38, p. 328), ut etiam Friesii descriptio Saginic 

 nivalis (Novit. Flor. Suec, Mänt. 3, 1843, p. 31), plantam aliam significat 

 eandem, quae paucos post annos a J. Vahl (Fl. Dan., vol. 13, fasc. 39, 1840, 

 p. 4) nomine Arenaria ccespitosa descripta est. Quam ipse quoque Lindblom 

 eandem esse speciem ac suam Spergnlaui nivalcvi credidit (Botan. Notis. 1841, 

 p. 171). Sagina caspitosa Auct. Dan. ergo 5'. nivalis (Lindbl.) Fr. nominanda 

 est. Quod jam clar. D:r O. Nordstedt 1. c. optime demonstravit. 



Postea vero Lindblom (Botan. Notis. 1845, p. 66) nomine 5. nivalis duas 

 conjunxit formas, his verbis: 



') V. Th. Örtenblad (»Om sammanväxningar af vedstammar.» Kongl. Vctenskaps- 

 Akad. Förh. Årg. 41, sid. 94, tafl. i6, fig. 2. Stocholm 1884.) ostendit exemplar concretarum 

 radicum Betiilce alba L. 



