Gebruikelijke termen. 57 
. aan, die als grootere of kleinere eilanden boven het zeeoppervlak uitsteken, 
andere, die tot zekere diepte daaronder blijven. In dit geval worden zij aange- 
duid met den algemeenen naam van banken, welke naam dus zoowel toepasselijk 
is op verheffingen van groote hoogte en groote uitgestrektheid van den diepzee- 
bodem als op die, welke met in beide opzichten beperktere afmetingen op den 
bodem van de vlakzee voorkomen. Voor bepaalde vormen van onderzeesche 
bodemverheffingen zijn ter onderscheiding kenmerkende namen in gebruik. Zoo 
worden, vooral die van het diepzeegebied, welke een aanzienlijk oppervlak be- 
slaan, en waarvan het bovenvlak tamelijk gelijkmatige of geleidelijk verloopende 
diepten heeft, plateaus genoemd. Die, welke aan eene groote uitgestrektheid in 
de lengte eene betrekkelijk geringe breedte paren, worden als Ruggen (D. „Rücken”, 
E. „Ridges”) aangeduid. Op bodemverheffingen van min of meer regelmatigen 
vorm met vrij steile kanten en een top met betrekkelijk-klein oppervlak wordt 
soms de naam Kop (D. „Kuppe”) toegepast. Afgebeeld onder vergrooting van 
den hoogtemaatstaf vertoonen deze zich vaak koepelvormig. 
Bodemverheffingen, welke tot zoo geringe diepte onder het zeeoppervlak 
reiken, dat zij gevaarlijk zijn voor de scheepvaart, worden door den zeevaarder 
soms riffen genoemd, onder welken naam intusschen door de biologen meer 
uitsluitend de koraalriffen worden begrepen. 
Voor de scheepvaart gevaarlijke bodemverheffingen, waarvan de top klein 
van omvang is en uit rots of steengrond bestaat, worden door den zeevaarder 
klippen genoemd, en wel, zoo zij niet boven het wateroppervlak uitsteken, 
blinde klippen. 
Zoowel de meer uitgestrekte verheffingen van den diepzeebodem, als die 
welker toppen slechts kleine horizontale afmetingen hebben, worden in vele ge- 
vallen met groote waarschijnlijkheid beschouwd vulkanische formatiën te zijn. 
De banken van de vlakzee zijn in het algemeen door geheel andere dan 
vulkanische werkingen ontstaan, kunnen o.a. in verschillende gevallen worden 
gerekend de overblijfselen van vroegere erosie-werkingen te zijn, terwijl weer 
andere een gevolg zijn van aanslibbing, of, met name in de tropische wateren, 
‚hunne vorming aan de rifbouwende koralen te danken hebben. In het laatste 
geval spreekt men van Koraalbanken en koraalriffen; in den Ol. archipel komen 
deze zoowel als kustriffen als geïsoleerd in kleinere en grootere afmetingen voor. 
Daaronder zijn er, die in voorkomen en geaardheid overeenkomen met de koraal- 
formatiën, bekend onder den naam „atollen”. 
Onder dezen, het eerst door den natuuronderzoeker CHARLES DARWIN in de 
wetenschap ingevoerden inheemschen naam (Eng. „atoll’”), zijn in de eerste plaats 
te verstaan bepaalde riffen, welke door hem aan eene bijzondere studie werden 
onderworpen en naar zijne meening hun ontstaan aan een bepaalden samenloop 
en opvolging van omstandigheden te danken hebben. Daar echter door latere 
onderzoekers aannemelijk is gemaakt, dat andere combinatiën van omstandigheden 
tot overeenkomstige rifvormingen Kunnen leiden, kan zonder bezwaar de naam 
atol worden toegepast op elk koraalrif, dat, ongeacht zijne afmetingen en de waar- 
_ schijnlijke oorzaken van zijn ontstaan, de hoofdkenmerken draagt van de door 
