58 De diepten der zeeën. 
DARWIN onderzochte en onder dien naam vermelde formatiën. Deze bestaan uit 
uitgestrektheden, van soms zeer groote afmetingen, gevormd door den op be- 
perkte diepte onder den zeespiegel gelegen top van meer of minder steil van 
den zeebodem oprijzende bodemverheffingen, welker buitengrens begroeid is met 
een meerendeels aaneengeschakelden rand van tot het zeeoppervlak reikend ko- 
raalrif, dat zich hier en daar tot koraal-eiland kan hebben ontwikkeld. De aldus, 
behoudens op enkele punten, door een zeef van koraalgewassen van de omrin- 
gende zee gescheiden watervlakte, lagune genoemd, heeft over het algemeen 
diepten, welke die van omstreeks 100 M. niet te boven gaan. Bij enkele dezer 
formatiën is deze diepte grooter. 
De bodem dezer lagune is bedekt met een neerslag, hoofdzakelijk bestaande 
uit verweeringsproducten van koraal en van de eventueel aanwezige koraaleilan- 
den. Slechts spaarzaam en geisoleerd komt in deze lagunes een eenigszins ont- 
wikkelde groei van koraal voor, wel waarschijnlijk eensdeels omdat de losse en 
weeke bezinkingslaag ongunstig is voor de ontwikkeling van koraalmassieven, 
anderdeels omdat door het atolrif reeds te veel voedingsstoffen aan het doorge- 
zeefde water worden onttrokken om nog genoeg voor koraalgroei van eenig 
belang daar binnen over te laten. 
Met name in den Indischen en Stillen Oceaan komen atollen in groot aantal 
en daaronder van zeer groote uitgestrektheid voor. In den O.I. Archipel vindt 
men riffen, waarvan, afgezien van hunne uitgestrektheid en van de vraag, welke 
geologische werkingên bij hun ontstaan en ontwikkeling een rol mogen hebben 
gespeeld, de gesteldheid met die der bovenbedoelde atollen overeenkomt. 
Hoewel de rifbouwende koralen slechts tot op beperke diepte, omstreeks 
50 à 60 M. de levensvoorwaarden vinden, welke tot de ontwikkeling van wer- 
kelijke koraalmassieven kunnen leiden, zulke koraalriffen, dus ook atollen niet 
levend in de diepzee kunnen voorkomen, is van hun bestaan hier melding ge- 
maakt, omdat tengevolge van tectonische werkingen vroeger levende riffen thans 
in eenig diepzeeniveau kunnen voorkomen, en hier en daar langs soms diep 
reikende, steile hellingen, welker bovenranden met koraalrif begroeid zijn, in 
verloop van tijd belangrijke massa’s afgebroken stukken kunnen afrollen tot in 
diepten, welke van physisch en biologisch standpunt beschouwd tot de diep- 
zee behooren. 
Het woord Drempel (D. „Schwelle”) dat in de taal van den zeevaarder eene 
plaatselijke verondieping in een vaarwater aanduidt, min of meer dwars gericht 
over de algemeene dieptestrekking daarvan, en van eene zoodanige diepte, dat 
daarmede met het oog op den diepgang van het schip in verband met den wa- 
terstand en eventueele zee of deining rekening moet worden gehouden, beteekent 
op het terrein van de diepzee eene rugvormige verhooging, welke de diepere 
gedeelten van twee inzinkingen van den bodem van elkander scheidt. Hierbij 
kan er dus sprake zijn van drempels, waarvan de hoogste punten nog vele hon- 
derden Meters onder het zeeoppervlak liggen. 
De lijn, gevormd door de hoogst gelegen punten van alle dwarsdoorsneden 
van een drempel in de richting van de eene naar de andere inzinking ter weers- 
een on de 
