De instrumenten voor diepzee-onderzoek. 13 
nisch registreeren van de aanwijzingen allicht aanleiding kan geven tot het optre- 
den van storende wrijving of bewegingen. 
Diepzeelooden, grondvangers. Zooals reeds werd vermeld, bepaalt zich de 
kennis van de samenstelling van den diepzeebodem, wel te verstaan van dien, 
welke op het oogenblik dien naam moet dragen, tot de meest oppervlakkige laag 
daarvan, daar tot dusverre nog geene pogingen zijn gedaan om op grootere 
diepte boringen te verrichten. De bodemproeven, welke uit groote diepte zijn 
bovengebracht, werden voor verreweg het grootste aantal in zeer kleine hoeveel- 
heden verkregen door middel van de diepzeelooden, welker ondereinden steeds 
zijn ingericht als grondvangers. Slechts van een beperkt aantal plaatsen in de 
diepzee werd, maar ook dan altijd nog slechts van de meest oppervlakkige laag, 
door zoölogische dreggen en netten grond ín eenigszins grootere hoeveelheden 
aan de oppervlakte gebracht. Wat er dan echter meer is dan noodig voor een 
behoorlijk onderzoek, is overbodig en in den regel schadelijk voor de eslke 
vangst, welke beoogd wordt. 
Het diepzeelood bestaat, zooals reeds terloops werd vermeld, uit een ijzeren, 
bronzen of koperen buis van weinige c.M. diameter en een gewicht van slechts 
enkele K.G. Om of aan deze buis zijn gietijzeren ballastgewichten van geeigenden 
vorm zoodanig opgehangen, dat het ondereinde der buis, welke in den regel als 
het „lood” wordt aangeduid, over enkele d.M. vrij blijft. De holte van dit onder- 
einde is voorzien van een klep of kraan, welke openstaat of opengaat, wanneer 
het lood met zijn volle bezwaring met zekere snelheid vertikaal op den bodem 
valt. Bij een niet te harden bodem dringt het lood, welks onderrand conisch 
bijgewerkt is, daarin. 
Tengevolge van de opheffing van de trekking, welke de loodlijn tijdens de 
daling ondervond, laat de door deze trekking buiten werking gehouden slipin- 
richting de ballastgewichten losvallen, waarop het lood zonder deze wordt opge- 
haald. Bij. dit ophalen sluit de klep of kraan, die den grondvanger vormt, en de 
grond, welke aldus in de buis opgesloten ligt, gaat mede naar de oppervlakte. 
Sluit de grondvanger door steentjes, schelpen, a.a. niet goed, dan kan soms alle 
grond weder uitspoelen of blijven slechts aanklevende sporen daarvan in de 
buis over. 
Bij het Sigsbee-lood is de grondvanger een kegelvormige klep, bij het (Eng.) 
„bulldog”-lood- een stel van twee scharnierende komvormige schalen, naar be- 
neden openstaande bij de daling van het lood; deze „happen” een stuk uit den 
grond, daar de inrichting zoodanig is, dat zij bij het ophalen met kracht op elkaar 
gesloten worden. Deze grondvanger voldoet vooral goed ijs een vasten bodem, 
zand, grind, klei, a. a. 
Een doelmatig lood, dat elk schip met eigen materiaal en werkkrachten kan 
maken, bestaat uit een stuk vlampijp, waarin onder een dubbel, scharnierend 
klepje (vlinderklep) als grondvanger, en in het boveneind een glijdstuk met nok- 
ken in sponningen van de buis; aan het glijdstuk, waarop de loodlijn bevestigd. 
_ wordt, een paar inkepingen voor de ijzerdraden der ballastgewichten. 
De voor een weeken bodem het best ingerichte grondvanger is die van het 
