Inleiding. 127 
Om een goeden indruk te verkrijgen van de moeilijkheden van het onder- 
zoek en vooral ook om de waarde te kunnen beoordeelen der verschillende tot 
dusverre verrichte onderzoekingen is het ongetwijfeld niet ondienstig, een en 
ander omtrent de gebruikelijke methoden mee te deelen. Deze methoden worden 
in de handboeken van natuurkunde en scheikunde in het algemeen niet behandeld. 
Wel vindt men deze in moderne handboeken over oceanografie min of meer uit- 
voerig beschreven, maar deze handboeken zijn niet in ieders bezit. Onze behan- 
deling zal uiterst beknopt moeten zijn; zooals gezegd, is het doel slechts, om de 
velerlei moeilijkheden in het licht te stellen en vooral ook om de waarde der 
verschillende onderzoekingen beter te kunnen beoordeelen. Overigens moet naar 
de genoemde handboeken over oceanografie en naar de, verdere litteratuur wor- 
den verwezen. 
‚ 
2. De methoden voor het vaststellen van de physische en 
chemische eigenschappen van zeewater. 
a. De temperatuur. 
Een van de eenvoudigste en daarom ook al het eerst verrichte bepalingen 
is die van de temperatuur van het water aan de oppervlakte. Toch moet men 
ook hierbij eenige voorzorgen in acht nemen. De aflezing van den thermometer 
moet voldoende vlug geschieden opdat de temperatuur van het water niet ver- 
andere, waarvoor bij een eenigszins aanmerkelijk verschil in temperatuur van 
water en lucht nog al vrees bestaat. Verder zijn alle bewerkingen, zelfs een zoo 
eenvoudige als het aflezen van een thermometer, aan boord van een schip niet 
zoo gemakkelijk als in het laboratorium te land. Wanneer het evenwel geldt de 
temperatuur van het water der diepere lagen vast te stellen, dan worden de 
moeilijkheden veel grooter. Men heeft aanvankelijk daarvoor veel met minimum- 
thermometers gewerkt, bijv. ook op de „Challenger’-expeditie (1873— 1876) en 
op de „Gazelle”-expeditie (1874—1876); wanneer evenwel de temperatuur niet 
voortdurend daalt met de toeneming der diepte, verkrijgt men hiermede geen 
bruikbare resultaten. Daarenboven waren de vroegere soorten niet beschermd 
tegen den hoogen waterdruk op groote diepten, zoodat voor dien druk correcties 
moesten worden aangebracht, die de bepalingen nog meer onzeker maken. In 
lateren tijd zijn de „omkeer”-thermometers in gebruik gekomen (NEGRETTI-ZAMBRA). 
Op de bepaalde diepte wordt de houder van den thermometer plotseling omge- 
kipt, waardoor de kwikdraad afbreekt en een hoeveelheid kwik afloopt, die een 
maat is voor de temperatuur op dat oogenblik *). Het omkeeren kan bewerkt 
1) Zie de beschrijving en de bronnen van fouten in: Conseil permanent international 
pour exploration de la mer. Publications de circonstance, n°. 23. V. WALFRID EKMAN, Co- 
penhague, 1905. 
