Overzicht en bespreking van de uitkomsten der waarnemingen. 153 
men dit verschijnsel veelvuldig waar, doch niet steeds op dezelfde diepte, In den 
Atlantischen Oceaan zou volgens de berekeningen van SCHOTT deze sprong-laag 
op diepten van 25 tot 80 meter liggen. In den Indischen Oceaan tusschen 90 en 
140 meter en in den Stillen Oceaan tusschen 110 en 180 meter. In onzen Archipel 
vindt men, voor zoover bekend, deze laag op 100 tot 165 meter diepte, dus 
ongeveer zooals in den grooten oceaan. Natuurlijk gelden de genoemde waarden 
voor de diepten slechts voor zoover de betrekkelijk weinige waarnemingen toe- 
laten ze vast te stellen. En ook moeten wij nog in ’t oog houden, dat lang niet 
op elke plaats een dergelijke sprongsgewijze verandering in de temperatuur werd 
waargenomen. SCHOTT schrijft overigens voor het ontstaan van deze sprong-laag 
groote beteekenis toe aan verticale waterbewegingen door verdamping aan de 
Fig. 11. Vertikale verdeeling van de temperatuur van het zeewater in den Tropischen-Indischen Oceaan 
(4°—5° Z.B.) (Valdivia). 
oppervlakte. Door het verdampen wordt het water aan de oppervlakte rijker aan 
zout, zwaarder, en zinkt dan tot op diepten waar eenzelfde soortelijk gewicht 
voorkomt. Op plaatsen, waar het koude water van groote breedten, dat een groote 
dichtheid bezit, sterk naar boven wordt gestuwd, zooals dat aan den aequator 
het geval is, kan daardoor het water van de oppervlakte niet zoo diep zinken 
en ligt de sprong-laag hooger. 
Ook uit de uitkomsten der waarnemingen op de „Planet” blijkt wel, dat de 
sprong-laag in den Indischen Oceaan dieper ligt dan in den Atlantischen en wel 
tusschen 75 en 150 meters. Uit deze uitkomsten blijkt ook, dat in den oostelijken 
Indischen Oceaan de temperatuur in de diepte iets lager is, dan in het westelijk 
deel. De uitkomsten van de waarnemingen, gedaan op de stations 179—181 (Zuid 
