204 Maritieme Meteorologie en getijden. 
tude en phase aan de waarneming ontleend; alle deze perioden, ook die wier 
invloed klein moet zijn, worden in de praktijk der rangschikking wedergevonden. 
Het zal, na deze schetsmatige bespreking van de methode der „harmonische 
analyse” duidelijk zijn, dat ook getijden van langen duur moeten optreden, omdat 
de waterspiegel schommelingen zou vertoonen ook indien de aarde niet om haar 
as wentelde. : 
Het eenvoudigste voorbeeld hiervan is de halfjaarlijksche getijbeweging, die 
de zon moet teweegbrengen. 
Het is bekend dat de aarde haar kringloop rondom de zon volgt, niet als 
de maan ten opzichte van de aarde steeds met denzelfden kant gericht naar het 
aantrekkend lichaam, maar zonder rotatie, zooals in fig. 2 is aangegeven. 
In dit eenvoudige geval, waarin de duur van dag en jaar dezelfde is, zou 
in het punt a tweemaal per jaar (of per dag) hoogwater worden waargenomen 
b.v. als de zonnestand bij a, overeenkomt met 1 Juli op 
den middag van dien datum, en op 1 Januari omstreeks 
middernacht; in voor- en najaar zou laagwater worder, 
ondervonden. Inderdaad leert de ondervinding, dat zulk 
een halfjaarlijksch partieel getij bestaat; als men maand- 
gemiddelden van den waterstand vormt, en daarbij gebruik 
maakt van een voldoend aantal jaren, dan vindt men dat, 
door de getijwerking der zon, in de eene helft van het 
jaar een hoogere waterstand wordt teweeggebracht dan 
Fig. 2. in het andere; dit partieel getij is bestempeld met het 
symbool Ssa. 
Ook de maan moet, in samenwerking met de zon, en afgezien van de aswen- 
teling, in haar kringloop rondom de aarde zulk een partieel getij van langen 
duur te voorschijn roepen, waarbij telkens na een halve lunatie, of 14.76 dagen, 
verhooging of verlaging van den waterstand intreedt; voor de praktijk zijn deze 
kleine getijden van langen duur van weinig belang, ook zijn zij niet gemakkelijk 
te bepalen daar men — om de veel grootere storingen door weer en wind ver- 
oorzaakt onschadelijk te maken — voor dit doel over nauwkeurige waarnemingen 
moet kunnen beschikken over lange reeksen van jaren. 
Voor de theorie echter zijn dergelijke getijden wel belangrijk omdat — we- 
gens hun langen duur — aan de beweging tijd gelaten wordt om zich naar de 
inwerkende krachten te voegen, zoodat zich een evenwichtstoestand kan vormen, 
hetgeen bij getijden van korten duur niet het geval is. 
Zij leveren derhalve een criterium omtrent de juistheid der onderstelling, dat 
de vaste aardkern als volkomen star kan beschouwd worden d.w.z. geen ver- 
vorming ondergaat onder den invloed der getijkrachten. Indien toch de aardkern 
min of meer veerkrachtig ware en zich mede vervormde, dan zou de waargenomen 
getijbeweging geringer moeten bevonden worden dan de berekende, omdat men 
klaarblijkelijk heeft te doen met verschil van beweging tusschen kern en hulsel. 
Het partieele halfjaarlijksche getij Ssa is hiertoe niet geëigend, omdat men 
in 20 jaren nog slechts over 40 perioden kan beschikken; een veertiendaagsch 
