206 Maritieme Meteorologie en getijden. 
Er ontstaat dus een z.g. „dagelijksche ongelijkheid” die afhankelijk is van 
de declinatie; tevens blijkt uit de teekening, dat ook hier sterretijd een rol speelt, 
want in den zomer, als de zon in de richting S, staat, valt het hoogste getij bij 
a op den middag; in den winter, als de zon in S, staat, te middernacht; noor- 
delijke en zuidelijke declinatie oefent derhalve op het geheel denzelfden invloed 
uit, maar de tijd van den dag verschilt, evenals bij den doorgang eener ster 
poor den meridiaan. 
Men kan die ongelijkheid der beide hoogwaterstanden ook voorstellen door 
de superpositie van een enkeldaagsch getij op het dubbeldaagsche, dat b.v. op 
een bepaalden dag des ochtends te 9 uur het hoogwater verhoogt, te 9 uur 
’s avonds daarentegen verlaagt. 
Dit leert ook de wiskundige analyse, waaruit blijkt, dat niet alleen de zon, 
maar ook de maan zulk een enkeldaagsch met sterretijd veranderlijk getij te voor- 
schijn roept en dit gezamenlijk getij wordt dan vrij sterk en speelt — onder de 
benaming K‚-getij — een groote rol in de Indische getijden. Ook het K, dubbel- 
‚ daagsch getij is een zons-maansgetij, en beiden treden in jaren van grootste 
helling der maansbaan aanmerkelijk sterker op dan in jaren van kleinste helling. 
Behalve dit zons-maans declinatiegetij K, bestaat er ook een zuiver maans 
declinatiegetij, natuurlijk eveneens ongeveer enkeldaagsch. Terwijl de fictieve ster 
K, zich met sterretijd, d.w.z. in 23.9345 uren rondom de aarde beweegt, vol- 
brengt de maans declinatiester (genaamd O) haar omloop in 25.81935 uren; wer- 
ken zij samen, dan treedt het enkeldaagsch getij sterk op; werken zij elkander 
tegen, dan wordt deze invloed zeer klein, zoodat ook in de enkeldaagsche getijden 
een spring- en doodtij valt waar te nemen. 
In de Indische zeeën is de amplitude van het K-getij grooter dan die van 
het O-getij, op de Nederlandsche kust is O iets sterker dan K,. 
Ten slotte moet nog — om tot een eenigszins juist begrip te kunnen komen 
van de Indische getijden — een derde enkeldaagsch zonsgetij P worden genoemd, 
dat bij grootste zonsdeclinatie, d.i. in Juni en December, met K, samenwerkt, in 
Maart en September daarentegen tegenwerkt en dus K, verzwakt. 
Na de hier gegeven schets van het mechanisme der getijden, voor zoover 
dit zonder behulp der wiskundige analyse mogelijk is, zal het duidelijk zijn 
dat deze declinatie-getijden het sterkst optreden in de jaren waarin de helling 
der maansbaan het grootst is, juist omgekeerd dus als de dubbeldaagsche maans- 
getijden, die dan het kleinst zijn, zoodat er in deze enkeldaagsche getijden een 
duidelijke 19-jarige periode is te onderkennen. 
Wanneer men vasthoudt aan het begrip eener door de maan opgewekte ellip- 
soïdevormige omhulling, waarvan de lange as naar het hemellichaam is gekeerd, 
dan moet men consequent tot de gevolgtrekking komen, dat de golftop van het 
getij overal de maan moet volgen en dus de voortplanting moet geschieden van 
Oost naar West, met de snelheid der maansbeweging aan den hemel d.w.z. aan 
den equator met een enorme snelheid, die geleidelijk afneemt met toenemende breedte. 
De maan toch loopt om de aarde in 24.84 uren en daar de lengte van den evenaar 
40.000 K.M. bedraagt, zou het getij, de maan direct of op eenigen afstand vol- 
