212 Maritieme Meteorologie en getijden. 
getijden, waarvoor als type het voornaamste nl. M, mag gekozen worden, en één 
voor de enkeldaagsche getijden, waarvoor het getij K, het meest kenmerkend is. 
Een derde kaart voor de getijden van langen duur zou eigenlijk hierbij be- 
hooren, maar kan tot nog toe niet gegeven worden, omdat deze schommelingen 
moeielijk met juistheid te berekenen zijn en alleen uit veeljarige reeksen, zooals 
hierboven reeds is opgemerkt. 
Daar deze lijnen, waarvan de hier gegeven kaartjes een beeld geven niet 
het getij, maar alleen typeerende partieele getijden betreffen, moest ook de naam 
veranderd worden. 
De benaming „Homokumenen” beduidt „gelijk van golving” en is afgeleid 
van de Grieksche woorden: ôgoö, gelijktijdig en xöue, golf. 
De tijd is die van Batavia, waarop, om onderlinge vergelijking mogelijk te 
maken, de lokale tijd moest herleid worden, en deze is uitgedrukt niet in uren, 
maar in graden. Wil men ze in tijdseenheden uitdrukken, dan heeft men de hoek- 
waarden te deelen door den spoed van het getij, uitgedrukt in graden per uur; 
de pijltjes geven de richting aan waarin zich het golffront voortbeweegt. 
Zooals hierboven is uiteengezet, moeten de Homokumenen in een ondiepe 
zee op meer gedrongen wijze optreden dan in diepe zeeën, hetgeen in de kaartjes 
ook duidelijk merkbaar is. 
Zeer merkwaardig zijn de plaatsen, aangeduid door cirkeltjes, die aanduiden, 
dat hier het getij — althans de vertikale beweging — bijna geheel en al ver- 
dwijnt, meestal als gevolg van het samentreffen van elkander tegenwerkende getij- 
golven, als b.v. voor het getij M, bij Batjan en Makassar en in de Chineesche-zee. 
Ook het enkeldaagsch getij K, vertoont bij den zuidwestelijken hoek van 
Borneo zulk een „singulier” punt. 
In de Noordzee treft men eveneens, volgens Engelsche onderzoekers, zulk 
een merkwaardig punt aan; met het vervlakken van de vertikale beweging, als 
gevolg van interferentie, gaat echter niet altijd het verdwijnen van de geheele 
getijbeweging gepaard; de horizontale beweging (getijstroomen) kan zich dan toch 
doen gelden en zelfs, zooals de theorie leert, in versterkte mate. 
J. P. VAN DER STOK. 
