214 Biologie der Zee. 
1. De zee als woonruimte (Oikumene) voor dieren. 
Ruim 70°/, van het aardoppervlak wordt door zee bedekt. En daar dit areaal 
in horizontale richting van pool tot pool zich uitstrekt en in vertikale richting 
tot meer dan 9.5 K.M. afdaalt, terwijl de gemiddelde diepte ongeveer 3.5 K.M. 
bedraagt, is het een woonruimte, die bij schijnbare eentoonigheid, in werkelijk- 
heid groote verscheidenheid van levensvoorwaarden voor dieren aanbiedt, al is 
die verscheidenheid dan ook belangrijk minder dan op het vaste land. 
Op topographische, maar vooral ook op natuurkundige gronden, kunnen wij 
dit uitgebreide gebied in vijf verschillende woonruimten verdeelen. Twee daarvan 
hebben dit gemeen, dat zij doorlicht worden door het zonlicht. Dit „euphotische’ 
of „diaphane” areaal der zeeën biedt daardoor aan plantaardige organismen de 
noodige levensvoorwaarden aan om te assimileeren, dus om te kunnen leven. 
Slechts in dit euphotische gebied kan dus organische stof uit anorganische 
elementen geproduceerd worden, zooals de planten dat doen onder den invloed 
van licht. Hierdoor verkrijgt het in de huishouding der zee: de groote beteekenis 
van de bakermat te zijn van de „producenten”. Van deze „producenten” toch 
is het geheele overige leven in zee afhankelijk, daar alle dierlijke organismen 
slechts „consumenten” zijn van organische stof; zij leven van planten, en zijn 
het vleeschetende dieren, dan is hun prooi ten slotte toch ook weer aan plan- 
tenkost gebonden. De planten vormen dus het oorspronkelijke voedsel en zijn 
de voorwaarde voor dierlijk leven '). 
Als onderste grens voor dit „euphotische” gebied geldt 100 vademen of rond 
200 M. diepte. Overbodig te zeggen, dat het een kunstmatige grenslijn is. Het 
indringen toch van het zonlicht vertoont immers niet alleen dagelijksche maar — 
het meest uitgesproken in de poolstreken — ook jaargetijde-verschillen, maar 
bovendien is het afhankelijk van andere factoren zooals de helderheid van het 
zeewater. Men heeft dan ook kunnen aantoonen, dat, althans in de tropen, plant- 
aardig leven dieper dan 200 M. mogelijk is en heeft daarom gemeend de grens 
tot 400 M. diepte te moeten verschuiven. Hier zou de onderste grens liggen 
voor assimileerende organismen. 
Zij geldt evenwel al dadelijk niet voor sessiele algen, die slechts bij zeer 
groote uitzondering zoo diep voorkomen zullen en wier onderste grens, als regel, 
zelfs boven 200 M. ligt. En wat de drijvende algen (het Phytoplankton) aangaat, zoo 
is volgens KARSTEN zelfs in de Indische zeeën, niettegenstaande dat de helderheid 
van het zeewater en de kracht der insolatie diep indringen van het zonlicht bevor- 
deren, de hoofdmassa van het Phytoplankton eveneens aan de bovenste 200 M. 
gebonden. Het zet zich samen uit meer oppervlakkige vormen, die van het opper- 
vlak tot 60, 80, 100 M. diepte reiken en daarbij allengs in aantal afnemen om 
vervangen te worden door een „schaduw”- of „schemering”-flora. Deze „dyspho- 
1) PürTER meende, dat de marine planten en de organische detritus door ontleding van 
dieren en planten ontstaan, geen voldoende voedselbron leverden en dat daarnaast organische 
verbindingen, in zeewater opgelost, door de dieren opgenomen werden; bij visschen b.v. door 
de kieuwen. Maar deze hypothese is niet steekhoudend gebleken. 
