De zee als woonruimte (Oikumene) voor dieren. 215 
tische”, drijvende flora vormt een betrekkelijk dichte vegetatie tot gemiddeld 
150 M., soms tot 200 M. Vervolgens nemen de cellen in klimmende mate ín 
hoeveelheid af tot ca. 400 M. In de arktische zeeën zijn de drijvende planten in 
nog sterkere mate tot de bovenste 200 M. beperkt. 
Onverschillig nv of men de grenslijn van het euphotische gebied bij 200 of 
400 M. diepte plaatst, in elk geval ligt daar beneden een areaal, dat algemeen 
als lichtloos wordt beschouwd en daarom „aphotisch’’ kan worden genoemd. Het 
omvat de drie overige kategoriën der boven aangeduide vijf woonruimten. 
Deze drie hebben de voornaamste kenmerken der „diepzee” en wel: onaf- 
hankelijkheid van de meteorologische gebeurtenissen, die de oppervlakkige water- 
lagen beinvloeden, zooals de verschillen van dag en nacht, van jaargetijden, van 
breedte; het ontbreken van de invloeden van wisselende temperatuur, van regen, 
wind en getijden; het ontbreken van stroomingen, behalve dan de onmerkbare 
seculaire stroomingen, die voortvloeien uit de seculaire circulatie der oceanen; 
voorts toenemenden hoogen druk bij toenemende hoogte der waterkolom, lage 
maar constante temperatuur en ontbreken van licht. Dit laatste phenomeen, samen 
met de daardoor geschapen voedselvoorwaarden, beinvloedt bovenal de levens- 
voorwaarden voor de dieren, die zich in dezen „Abyssus” ophouden, die vroeger 
voor onbewoonbaar gold. 
Wij hebben, lettende op het indringingsvermogen van het zonlicht, de zee 
in twee arealen verdeeld; het eene, het „euphotische” is doorlicht en door plan- 
ten bewoond, het andere, het „aphotische” of lichtlooze, mist levende planten en 
heeft al de kenmerken der diepzee. Elk dier beide arealen laat zich verder onder- 
verdeelen in gebieden met uiteenloopende levensvoorwaarden voor zeedieren, die, 
om het inzicht te vergemakkelijken, in drie groepen kunnen onderscheiden worden. 
De aan den bodem gebonden dieren noemen wij Benthos, in tegenstelling 
met degenen, die onafhankelijk zijn van den bodem en die zich zwemmend voort- 
bewegen. Deze dragen den naam van Nekton. Wij zullen evenwel dien naam 
niet toepassen op organismen met zwemvermogen maar met zoo geringe en 
zwakke eigenbeweging, dat zij zelfs een zwakken stroom niet meester kunnen 
worden, maar door hem worden meegevoerd evengoed als de zwevende mikros- 
kopische planten en dieren. Al deze zwevende en drijvende organismen vatten 
wij samen onder den naam van Plankton. Deze drie groepen zullen ons later 
“nog bezig houden. Thans zijn eerst de 5 woonruimten aan de orde. 
Van de kusten uitgaande ontmoeten wij het eerst de „ondiepe zee” of „vlak- 
zee”, die van de eblijn tot rond 200 M. diepte reikt. Haar bodem is een direkte 
voortzetting van de kust; maar ook waar deze uit rotsgrond bestaat, wordt hij 
spoedig bedekt door van het land afkomstige zoogenaamde litorale afzettingen 
zooals steenen, grind, zand en op rustige, beschutte plaatsen, waar geen stroo- 
mingen neerslag van fijn materiaal beletten, ook modder. 
Dit litorale gebied wordt doorlicht door de zon en heeft dienovereenkomstig 
een flora van planktonische algen en op zijn ondiepen bodem ook vastzit- 
tende algen en marine phanerogamen zooals zeegras enz. Het is een gebied, 
dat onder den invloed der meteorologische verschijnselen van het luchtruim daar- 
