216 Biologie der Zee. 
boven blootstaat, zich uitende in dagelijksche of seizoens-wisseling van tempe- 
ratuur en belichting, en in stroomingen, die afhankelijk zijn van de winden en 
getijden. Dat geldt natuurlijk in de eerste plaats voor de oppervlakkige waterlagen 
en allermeest voor het als strand bekende gebied, dat tusschen eb en vloed ge- 
legen bij hoogwater overstroomd wordt. Hier vooral staat ook het zoutgehalte 
onder den invloed van de rivieren en beken van het naburige land; hier is de 
invloed van de zon, van den wind, van den regen, van de strooming, van den 
golfslag (branding) het sterkst. 
Dienovereenkomstig zijn de dieren, die dit oppervlakkige water en vooral het 
strand bewonen eurytherm d.w.z. zij zijn in staat sterke wisseling van tempe- 
ratuur te verduren. Zij zijn voorts euryhalin d.w.z. in staat belangrijke wisseling 
van het zoutgehalte te verdragen. Voorts zijn zij lichtbeminnend, voor het mee- 
rendeel aan plantenkost of stranddetritus gebonden, bestand tegen golfslag, waar- 
tegen zij zich beveiligen, hetzij door sterke lokomotorische apparaten, hetzij door 
sessiel te zijn of althans het vermogen te hebben zich vasttehechten of vasttezuigen. 
Als wij aannemen, dat het litorale gebied tot 200 M. of rond 100 vademen 
diepte reikt, dan laten wij ons daarbij niet alleen door het gemiddelde indringings- 
vermogen van het zonlicht, maar ook door het volgende verschijnsel leiden. 
Over het algemeen zijn de hellingen der continenten en eilanden, die naar 
de grootste diepten afstorten, bedekt met fijne modder. Deze modder, die blauw 
of groen en min of meer zanderig kan zijn, maar steeds zeer fijnkorrelig is, 
treedt op waar het vastelandsplat (zie bl. 56) overgaat in de vastelandsglooing. 
Deze overgang, ook „continental edge” genoemd, in den gradient der helling, 
ligt gemiddeld bij 100 vademen diepte en begint over het algemeen op een 
afstand van ongeveer 200 zeemijlen buiten de kust, hetzij dan dat het kust- 
gebied buitengewoon steil is en de neerslag van groote rivieren ontbreekt om 
de genoemde fijne modder te leveren. Deze fijne modder toch is in hoofdzaak 
van het naburige land afkomstig, is dus in zooverre een ferrigeen bezinksel. 
Maar daarnaast bevat hij ook organisch bezinksel. afkomstig van de pelagische 
organismen (Planktonten), die in de zee daarboven flotteerden en na hun dood 
bodemwaarts dalen. Vandaar dat KRüMMEL deze fijne modder, die ongeveer bij 
200 M. of 100 vademen diepte begint, als hemipelagisch bestempelt. 
De 100 vademen-lijn is dus tevens de „mudline”’ van Murray. Zij begrenst 
naar boven de euphotische litorale zee, naar beneden de aphotische gebieden. 
Daarvan ligt het eene: het sublitorale of hemipelagische gebied langs de afstor- 
ting der continenten. Het heeft tegenover het tweede aphotische gebied: de 
eigenlijke Diepzee, dit voorname kenmerk, dat, zooals gezegd is, zijn bodem- 
bedekking voornamelijk uit terrigene bezinksels bestaat, die evenwel ver van 
land neersloegen. 
De bodem der eigenlijke diepzee is daarentegen bedekt met bezinksel ge- 
vormd door de kalkschalen van Pteropoden, Heteropoden, Globigerinen en andere 
Foraminiferen en van Coccolithophoriden en door de kiezelschalen van Radiolariën 
en Diatomeen, louter mikroskopisch kleine dieren en planten, die in leven als 
Plankton in de hoogere en vooral in de bovenste waterlagen dreven, maar na 
