220 Biologie der Zee. 
De vijf woonruimten, die tabellarisch zich aldus laten groepeeren worden 
overeenkomstig hun natuur- en scheikundige verschillen, door zeer verschillende 
groepen van dieren bewoond, aangepast aan de verscheidenheid der levensvoor- 
waarden, die er heerschen. 
Wij dienen thans die groepen nader te bespreken en zullen daarbij met het 
Plankton beginnen. 
Deze term is tegenwoordig in veler mond, waarbij vaak vergeten wordt, dat 
V. HENSEN, toen hij hem in 1887 uitvond, daaronder begreep: „Alles was im Was- 
ser treibt, einerlei ob hoch oder tief, ob todt oder lebendig. Das Entscheidende ist, 
ob die Thiere willenlos mit dem Wasser treiben, oder ob sie einen gewissen Grad der 
Selbstständigkeit dieser Triebkraft gegenüber bewahren. Die Fische gehören daher 
höchstens in der Form von Eiern oder Brut zum Plankton, aber nicht als erwach- 
sene Thiere; die Copepoden, obgleich lebhaft schwimmend, werden doch willenlos 
mit dem Wasser fortgerissen, müssen daher zum Plankton gerechnet werden”. 
Men kan ook bij het zoeken van een goede definitie van het Plankton, 
waarop wij later nog eens terug zullen komen, met BucHerT (1900) den nadruk 
er op leggen, dat planktonische organismen hun geheele leven, althans een be- 
langrijk deel er van zonder contact met den bodem doorloopen. 
Maar bovendien hebben zij talrijke eigenschappen in meerdere of mindere 
mate gemeen, die evenveel verschijnselen van aanpassing zijn aan hun woon- 
ruimte en levenswijze. 5 
Allereerst moeten zij in water kunnen drijven of zweven. Het plantaardige 
Plankton (Phytoplankton), wil het blijven assimileeren, moet kunnen beschikken 
over de noodige hoeveelheid en intensiteit van licht; en daar deze, zooals wij 
boven zagen, in de oceanen slechts boven 400 M. diepte te vinden zijn, moet 
het Phytoplankton, wil het leven, boven die grenslijn blijven zweven. Op de 
vraag hoe cellen, die soortelijk zwaarder zijn dan water, dit kunnen doen gaf 
W. OsrwaLD het antwoord, door aan te toonen, dat zweven een uiterst langzame 
overgewicht 
vormweerstand X inwendige wrij- 
ving van het medium. 
Zweven is bereikt, wanneer de snelheid van zinken gelijk nul is, wanneer dus 
een der factoren van den noemer of beide toenemen; hierbij kunnen wij ver- 
waarloozen, dat het overgewicht d.i. het positief verschil in soortelijk gewicht 
van lichaam en vloeistof, onder invloed staat van temperatuur en zoutgehalte, 
omdat de daardoor veroorzaakte totale veranderingen van het soortelijk gewicht 
te gering zijn en ten deele in gelijken zin lichaam en vloeistof treffen. 
Oneindig belangrijker is de vormweerstand. Hij is in de eerste plaats afhan- 
kelijk van het volume van het lichaam. Van kogels van gelijk soortelijk gewicht 
zinkt de grootste het snelst, die dus, waar verhouding van oppervlak tot volume 
het kleinst is. Omgekeerd gaat het zinken langzamer naar mate het lichaam klei- 
ner is. De factor: oppervlak tot volume heet soortelijk oppervlak. 
In de tweede plaats hangt de vormweerstand af van de grootste dwarssnede 
van het lichaam d.i. zijn vertikaalprojectie of projectiegrootte, die bij Plankton- 
valbeweging is en dat de snelheid van zinken — 
