222 Biologie der Zee. 
Zonder twijfel is de overgroote meerderheid der planktonische organismen 
in meerdere of mindere mate stenobathisch d.w.z. gebonden aan een zekere 
diepte. In een zekeren horizont zal een bepaalde soort haar optimum van levens- 
voorwaarden hebben; hier zullen haar individuën het talrijkst voorkomen, om 
naar beneden en eventueel ook naar boven van dien horizont, langzamer of 
sneller af te nemen. 
Boven onderscheidden wij reeds, overeenkomstig het indringingsvermogen van 
het licht, als verticaal boven elkaar liggende de eu-, dys- en aphotische zone. 
ter demonstratie van zweefuitsteeksels. 
Op dit moment lettende zijn ook anders genoemde verdeelingen voorgesteld. Ande- 
ren weer hebben op andere wijze geklassificeerd; zoo onderscheidt FowLEr het 
Epiplankton (van O—100 vademen), bevattende dieren, die warmte, althans licht 
behoeven; het Mesoplankton (van 100 vademen onder het oppervlak tot 100 
vademen boven den bodem), zijnde dieren, die licht vreezen of althans ontberen 
kunnen en koel of koud water verkiezen; ten derde Hypoplankton (van 100 
nn nnn 
