224 Biologie der Zee. 
werken de getijstroomen, die in de vaak nauwe passages tusschen naburige eilan- 
den tot groote kracht aangroeien kunnen en dan planktonisch en zelfs nectonisch 
materiaal ver naar buiten meesleuren. 
Nadere studie zal ongetwijfeld leeren, dat ook in den Archipel, daar waar 
eene nauwe zeestraat 2 diepe bekkens onderling verbindt, zooals b.v. Straat 
Lombok, toestanden optreden, zooals zij van oudsher de Straat van Messina be- 
roemd maakten. De getijstroom brengt hier ook het diepe bodemwater draaikolk- 
achtig omhoog en daarmede ook bathypelagische organismen. 
Een andere uiting van den invloed der stroomingen zijn de zoocorrenten of 
dierstroomen: de enorme opeenhooping van planktonische organismen aan de 
oppervlakte der zee in soms uiterst smalle maar lange banden of strooken, ont- 
staan door stroomingen van betrekkelijk geringe intensiteit. 
Maar ook waar dit niet gebeurt, is desniettemin de scheiding der beide 
planktonsoorten een onzekere. Waar is, dat naast het topographische ook een 
biologisch indeelingsprincipe te hulp kan worden geroepen. 
De planktonische dieren behooren, zooals later nog nader ter sprake zal komen, 
bij twee groepen. In de eene wordt de geheele levenscyclus onafhankelijk van den 
zeebodem doorloopen; zij zetten dus hun bestaan, in een onbegrensd aantal gene- 
raties, uitsluitend in zee drijvend voort. Dat is het geval bij talrijke Foraminiferen, 
Radiolariën, vele Medusen, alle Siphonophoren, Chaetognathen, enkele Anneliden, 
onder de Crustaceen bij Copepoden en Ostracoden, onder de Mollusken bij Ptero- 
poden, Heteropoden en Cephalopoden. Men noemt hen terecht holoplanktonisch, 
tegenover de meroplanktonische organismen, die, zooals wij later zullen zien, 
slechts een deel van hun leven zonder contact met den bodem doormaken. 
Onder het oceanische plankton overwegen de holoplanktonische organismen; 
de meroplanktonische ontbreken er niet, maar zijn toch talrijker in het neritische 
plankton vertegenwoordigd. 
Het topo- of geographische moment is voorts van zichtbaren invloed op 
den drijvenden inhoud der oppervlakkige lagen der zee, die onder den invloed 
der klimaten staan. Dit is een thema, dat nog veel toekomstige studie vereischt, 
al is reeds duidelijk, dat aan de klimatische zonen faunistische verschillen be- 
antwoorden ook voor het plankton, wat weer beantwoordt aan het feit, dat de 
voornaamste factor voor zijn verdeeling de temperatuur van het water is. Voor 
elke soort bestaat toch een maximale en minimale temperatuur, die haar levens- 
grens bepalen en waartusschen haar optimale temperatuur ligt. Die levensgrenzen 
liggen bij eurytherme dieren wijder uit elkaar, dan bij stenotherme; de eerste 
groep zal dus, als er geen andere factoren bij komen, een ruimere horizontale 
verspreiding in het oppervlaktewater hebben kunnen. 
Die kan evenwel ook te beurt vallen aan stenotherme vormen, maar dan 
moeten zij in diepere waterlagen leven, wier lagere temperatuur niet meer be- 
invloed wordt door klimatische verschillen en daardoor constant blijft. 
Dat b.v. de Copepoden Phyllothalestris mysis en Rhynchothalestris rufocincta 
in het oppervlaktewater van den Archipel evengoed als in dat van de euro- 
peesche kusten voorkomt, danken zij aan hare eurythermie. Anderen, die een 
