228 Biologie der Zee. 
ten aanzien van het voedsel of andere levensvoorwaarden. Slechts waar deze 
het optimum althans nabijkomen, zal de soort, die vrijheid van beweging heeft, 
zich blijvend ophouden. 
Dit geldt voor de horizontale verspreiding van het Nekton, meer nog voor 
de vertikale. 
Bestudeert men met het oog hierop de Nektonten van den Archipel nader, 
dan blijkt, dat de schildpadden en zeeslangen uitsluitend aan het oppervlakte- 
water gebonden zijn. Hier zijn bedoeld die marine giftslangen (Hydrophiinae), die 
nimmer het water verlaten en, daar zij levendbarend zijn, zich geheel onafhan- 
kelijk van het land gemaakt hebben. 
Ook de meerderheid der Cetaceen houdt zich mik op. Slechts de jacht naar 
voedsel zal hen in dieper water doen onderduiken; zooals de Potvisch en zijn 
aanverwante Kogia, die haast bij uitsluiting van inktvisschen leven en om hun- 
nentwil ook in grootere diepten zich zullen begeven. Maar tandwalvisschen zooals 
Orca, Globiocephalus en de Dolfijn-soorten doen dat evenmin als de Balaenop- 
teriden, die zooals Balaenoptera musculus, in den Archipel aangetroffen worden. 
Talrijker zijn de visschen, die aan het oppervlakkige water gebonden zijn. 
Wij stelden vroeger in het licht, dat het plankton vooral in het kustwater 
tijk is. Hier vinden dus talrijke kleinere visschen zooals de haringachtigen e.a. 
hun voedsel. Zij vormen weer de prooi van grootere soorten, die daarom ook 
door dit woongebied aangetrokken worden. Van deze begeven verscheidenen, 
zooals meerdere haaien-soorten en het hen vergezellende loodsmannetje (Nau- 
crates) en de zuigvisch (Echeneis), voorts Sphyraena, Elagatis, Trichiurus, His- 
tiophorus, Coryphaena, zich ook in de open zee en bewonen dus het eigenlijke 
Pelagiaal. Van anderen b.v. Stomiatiden, Scopeliden laat zich met zekerheid zeggen, 
dat zij niet tot de woongebieden, die tot 200 M. diepte reiken, beperkt zijn, maar 
dat zij ook in het diepere gebied, in het Bathybiaal, voorkomen. Men zegt daarom 
van hen, dat zij een groote „bathymetrische energie” bezitten. Wij zullen dien 
term later bij benthonische dieren, ook bij sessiele, andermaal tegenkomen. Hij 
wil daar slechts zeggen, dat een bepaalde soort een groote vertikale verspreiding 
heeft. Niemand zal daarbij veronderstellen, dat een bepaald individu eener soort 
in staat is zich b.v. 1000 M. of meer in vertikale richting te verplaatsen, wat 
bij sessiele vormen immers al van zelf uitgesloten is. 
Anders bij visschen, die goede zwemmers zijn. Als wij hier van bathyme- 
trische energie spreken, geven wij de mogelijkheid toe, dat een en hetzelfde 
individu in belangrijke mate vertikaal zich verplaatsen kan. Wil een visch dat 
doen, dan stelt hij zich al dadelijk, bij verandering van diepte, aan de daaraan 
beantwoordende verschillen van druk, die immers om de 10 M. diepte met één 
atmospheer toeneemt, bloot. Bij visschen met een zwemblaas zal dat slechts in 
beperkte mate mogelijk zijn. Die blaas is, als gashouder met veerkrachtige wanden, 
onderworpen aan de natuurkundige wetten van overdruk en drukvermindering met 
de daaraan verbonden veranderingen van volume, overeenkomstig aan den druk 
der op den visch rustende waterkolom. Datzelfde geldt ook voor de gassen bevat 
in het bloed. Wordt een visch- uit groote diepte snel omhoog gebracht dan zullen 
