De zee als woonruimte (Oikumene) voor dieren. 229 
derhalve, door vermindering van den druk, de bloedgassen zich snel uitzetten en 
het weefsel voor een deel verscheuren, terwijl de zich expandeerende blaas den 
buik opdrijft en de maag buiten de buikholte drukt, waardoor de visch te gronde 
gaat. De visschen zullen zich dus in een zekere diepte moeten ophouden willen 
zij zich niet aan een benadeeling van hun levensverrichtingen blootstellen. Zij 
zullen zich hier in vertikalen zin kunnen verplaatsen, maar slechts binnen be- 
paalde grenzen. Die grenzen zullen voor visschen zonder zwemblaas wijder uit- 
een liggen maar overigens ook naar de soort verschillen, beantwoordende aan 
haar organisatie. De eene zal een beperkt vermogen tot vertikale verspreiding 
hebben, zij zal stenobathisch zijn, een andere in tegendeel eurybathisch. Als een 
soort een groote vertikale verspreiding heeft, dus zoogenaamd een groote bathy- 
metrische energie, volgt daaruit nog niet, dat nu ook de enkele individuën haar 
deelachtig zijn. Groepen van individuën kunnen verblijf houden in een dieptelaag 
waaraan zij aangepast zijn, andere groepen in een hoogere of lagere. 
Maar dit staat ten slotte vast, dat ook de grootste diepte der zee wegens 
haar hoogen waterdruk het leven niet uitsluit. Wel neemt het in verband met 
andere factoren. en daaronder in de eerste plaats door de kwestie van het voedsel, 
quantitatief, maar vooral ook qualitatief af. 
Scherper dan de grens tusschen Plankton en Nekton is het verschil van 
beiden tegenover het Benthos, of de aan den bodem gebonden waterdieren. Het 
scherpst is dat verschil tegenover het sessiele Benthos of de vastzittende dieren, 
in mindere mate tegenover het vagiele Benthos of die dieren, die over den bodem 
loopen, kruipen of schuifelend zich daarlangs bewegen zooals vele bodemvisschen. 
Dadelijk zij hier opgemerkt, dat er heel wat dieren zijn, die in hun levens- 
loop tot twee van onze drie categorien behooren. Dat geldt in de eerste plaats voor - 
alle sessiele dieren. Wij verstaan daaronder met A. LANG (1888) alle niet parasi- 
tische dieren, die gedurende een belangrijke periode van hun leven niet in staat 
zijn aktief, dus door eigen beweging, van plaats te veranderen, maar wel om zich 
zelfstandig te voeden; daarvoor beschikken zij dus over bewegingsorganen; even- 
zeer over middelen om trilhaaren, tentakels, vangapparaten, kieuwen, min of meer 
gewijzigde ledematen enz. in beweging te brengen of om door contractiliteit het 
geheele lichaam (b.v. Actinien) of deelen ervan te verlengen of te verkorten. 
Alleen reeds de instandhouding der soort, waarvoor de passieve verspreiding 
van uitgestooten eieren slechts onvoldoende zal kunnen zorgen, vordert beweeg- 
lijke of voor transport geschikte jeugdstadien, onverschillig of dit deelproducten 
of knoppen van de moeder zijn of larven, vivipaar of uit eieren voortgekomen. 
In elk geval zijn het planktonische jeugdstadiën, die eerst daarna op den bodem 
zich vasthechten en bij het Benthos gaan behooren. Bizonder gecompliceerd is 
deze metamorphose bij de Comatuliden (haarsterren), die in den Archipel zoo 
buitengewoon talrijk naar soort en individu vertegenwoordigd zijn. Uit de van 
trilhaaren voorziene planktonische larve komt een tweede larve-stadium voort, 
dat door middel van een steel vastzit en een gesteelde Crinoïde nabootst, zooals 
alweer de indische diepzee er talrijke herbergt. Deze typische representant van 
het sessiele Benthos verliest vervolgens zijn steel en heeft daarmede den defini- 
