234 Biologie der Zee. 
pen zal. Een gelijk lot ondergaan ook de bij de roodwieren behoorende talrijke 
Lithothamnium-soorten; maar hun beteekenis gaat veel verder. In de oceanogra- 
phische literatuur onder den op eene vergissing berustenden naam „Nulliporen” 
bekend, of, nog foutiever, ook wel op zeekaarten als „koralen” aangeduid, treden 
zij in twee vormen op. Een incrusteerende, die samen met andere incrustee- 
rende algen de koraalblokken overtrekt en hen aaneen hecht en bij weelderigen 
groei aan soms uitgebreide deelen van het rit een groote stevigheid geeft. De 
tweede vorm bestaat uit tot vuistgroote roode, min of meer afgeronde lichamen 
met wrattig oppervlak of fijn of grof vertakt. 
Juist deze vrije Lithothamnium-soorten geven aanleiding tot een voor den 
Archipel zeer characteristieke litorale formatie. Op vele plaatsen toch vereenigen 
zich de Lithothamnium-knollen tot omvangrijke aaneengesloten banken in 2 tot 
40 M. diepte. Daar zij soms zoo oppervlakkig liggen, dat zij bij lage eb droog 
vallen en droogvoets bezocht kunnen worden, moeten zij hier ter sprake komen. 
(Fig. 6). Uit den aard der zaak toch leveren zij een bizondere woonplaats aan 
zeer uiteenloopende dieren, die voor een deel twee treffende kenmerken vertoonen: 
velen van hen vallen op door een roode kleur, die met de kleur van het sub- 
straat harmonieert en den indruk van een beschermende kleur maakt; daarnaast 
zijn verscheidene van de bewoners van doornen, uitwassen e.d. m. voorzien, 
waardoor zij, althans voor het menschelijk oog, moeilijk te onderscheiden zijn 
van de onregelmatige Lithothamnium-knollen. 
Zoo zijn wij ongemerkt gekomen tot dat gedeelte van het litorale gebied, 
dat wij boven (p. 215) als „vlakzee” of „ondiepe” zee hebben leeren kennen. 
Vanaf de eblijn tot 200 M. diepte reikende is de bodem bedekt met van de kust 
afkomstig (terrigeen) materiaal, waarvan, zeer in ’t algemeen gesproken, de fijn- 
heid van korrel met de diepte van het afhellende land toeneemt. Het zwaarste 
materiaal: steenen, koraalblokken, zullen het eerst bezinken; dan volgt grind, zand 
en eindelijk de fijnste modder, die evenwel in rustige bochten al vroeg tot be- 
zinken kan komen. 
De Archipel biedt ook hier weer veel afwijkends van hetgeen het kustge- 
bied van Europa in het aan het strand aansluitende gebied tot ongeveer 60 M. 
diepte te zien geeft. Slechts bij uitzondering ontmoet men,er steenen of rotsen. 
Zijn zij er al, dan zijn zij bedekt met levende koraalgewassen of met hun doode 
skeletten of met Lithothamnium-knollen. Maar het meest voorkomende bodem- 
materiaal is koraalgruis of koraalzand, gemengd met Molluskenschalen, Bryozoën- 
skeletten e.d.m. De sterke getijstroomingen langs de lange kustlijnen der nabu- 
rige eilanden houden den bodem vrij van modder, die slechts op rustige plaatsen 
bezinken kan. 
Onjuist is de in zoologische kringen heerschende voorstelling, dat dit gebied 
arm aan dieren zou zijn, die zich als het ware geconcentreerd zouden hebben. 
op de koraalriffen, die immers zulk een verscheidenheid van gunstige levens- 
voorwaarden aanbieden. 
Een zeer bizonderen rijkdom vertoont het dierenleven in dit gebied daar, 
waar de levensvoorwaarden van dien aard zijn, dat het tot krachtige ontwikkeling 
Kn an 
