De zee als woonruimte (Oikumene) voor dieren. 241 
abyssale dieren leven, geen nadeelige uitwerking hebben kan, daar het binnenste 
van hun weefsel onder dienzelfden druk staat. Hij zal alleen bij vertikale ver- 
plaatsing een rol spelen zooals op p. 228 uiteengezet werd. 
Anders is het met het licht. Op p. 214 werd betoogd, dat volgens de gang- 
bare opvatting bij ongeveer 400 M. diepte de lichtlooze (aphotische) abyssale 
ruimte begint, voorafgegaan door een lichtarme, zoogenaamd dysphotische zone. 
Gebrek aan licht is van tweeërlei invloed op de dieren: van indirecten, doordat 
het bestaan van planten onmogelijk wordt en daarmede de voor dieren zoo 
kapitale bron van vegetabilisch voedsel; van directen invloed door de uitwerking 
op de gezichtswerktuigen en op de pigmentatie. 
Ware de heerschende meening juist, dat het aphotische gebied werkelijk 
absoluut lichtloos is, men zou moeten veronderstellen, dat even als bij holen- 
dieren, de diepzeedieren blind waren of dat althans hun oogen in verschillende 
mate achteruitgegaan waren. Daadwerkelijk is echter slechts een klein percent- 
gehalte der diepzeedieren blind, de meerderheid heeft goed ontwikkelde oogen, 
soms zijn zij zelfs, zooals bij talrijke echte diepzeevisschen, bovenmatig vergroot, 
hun netvlies gedraagt zich naar bouw en verrichting als dat van nachtdieren. 
Zoo kwam men er toe naar een anderen lichtbron dan het zonlicht te zoeken, 
die den abyssus verlichten zou. Men nam zijn toevlucht tot het lichtgevend ver- 
mogen van talrijke dieren. Hun phosphorescentie zou het duister der abyssen 
met een zacht schemerlicht verlichten. Maar ook die meening is voor velen niet 
meer aannemelijk. 
Verondersteld al, dat onder de sessiele benthonische diepzeedieren talrijkere 
zijn, dan wij thans met zekerheid kennen, die een zachten lichtschijn uitstralen 
zooals b.v. Alcyonarien, Pennatuliden, dan zal wegens het sporadisch voorkomen 
dezer dieren de lichtbron slechts vleksgewijs merkbaar zijn en dan nog uiterst 
zwak. Wil die lichtbron voorts eenige beteekenis hebben, dan moet hij continu 
Zijn; men zou dus verder moeten veronderstellen, dat deze phosphorescentie een 
bestendig aan den gang zijnd stofwisselingsverschijnsel is en niet, wat waarschijn- 
lijker is, een periodieke of plotselinge optlikkering, b.v. ten gevolge van een 
mechanischen prikkel. Hier schiet ons weten al te kort. 
Van lichtgevende bacterien in groote diepte is evenmin iets met zekerheid 
bekend. Voorts leven juist de lichtgevende Crustaceen en visschen voor een 
groot deel niet in de grootste diepten maar slechts in de lichtarme lagen boven 
800 M. diepte en velen van hen rijzen ’snachts tot aan de oppervlakte van het 
water. De in de grootste diepte op den bodem levende soorten phosphoresceeren 
meestal niet. Ook is het meer dan waarschijnlijk, dat de meerderheid van de 
lichtgevende organen der visschen niet continu lichten. 
Al het aangehaalde maakt het meer dan twijfelachtig, dat dierlijke phospho- 
rescentie een bron van verlichting der diepzee zou zijn. Hare beteekenis ligt in 
hoofdzaak wel op ander gebied. 
Dienaangaande zij b.v. opgemerkt, dat de lichtgevende organen bij visschen 
zooals Myctophidae en sommige Stomiatidae, waar zij op den romp optreden, op 
eene voor de soort zeer bepaalde wijze van rangschikking, vermoedelijk met de 
16 
