242 Biologie der Zee. 
verlichting van de omgeving niets te maken hebben maar veelmeer een herken- 
ningsteeken zijn, dat kleur en teekening der in het daglicht levende soorten ver- 
vangt en derhalve slechts dient om de seksen bij elkaar te brengen. Vereischte 
Fig. 10. Polylpnus spinosus Gthr. Een bathypelagische visch met sterk 
ontwikkelde lichtgevende organen aan de onderzijde. 
daarvoor zou alleen zijn bestendig lichten tijdens den paartijd, in welken tijd 
trouwens bij visschen zeer algemeen een verhoogde functie der huid plaats heeft. 
Zonder twijfel zijn er ook gevallen, waarin b.v. op den kop geplaatste 
lichtorganen als schijnwerper kunnen werken en de omgeving van den jagen- 
den visch verlichten. Daarbij mag niet vergeten worden, dat zij even goed de 
aandacht op dezen lichtdrager vestigen en dat zij een lokmiddel zijn, waarop 
andere dieren afkomen krachtens hun phototaktische drift. Zijn deze laatsten de 
kleineren zoo vallen zij ten prooi. Maar het zou ook omgekeerd kunnen gaan. 
Het kan dus van veel beteekenis zijn om het lichten te kunnen onderdrukken. 
Dit vermogen wordt het best gerealiseerd door twee visschen in den Archipel 
(Anomalops en Photoblepha- 
ron), die willekeurig een om- 
vangrijke, onder het oog ge- 
legen sterk lichtgevende plaat 
door draaiing in de oogkuil 
kunnen opbergen. (Fig. 11). 
Hoe moeilijk en veelzijdig 
deze vraagpunten zijn, blijkt 
het best uit het feit, dat in de 
diepzee naast elkaar krabben 
optreden met gereduceerde en 
Fig. 11. Photoblepharon palpetratus Bodd. met de lichtgevende E 
) schijf onder het oog. andere met hoogontwikkelde 
oogen. DOFLEIN meent te kun- 
nen aantoonen, dat de eersten een afgekorte ontwikkeling hebben, d.w.z. dat 
uit groote eieren jongen geboren worden, die hun geheele verdere ontwikkeling 
in de diepte doorloopen, in een lichtlooze, althans lichtarme omgeving dus, wat, 
zooals bekend, over generaties tot achteruitgang van het gezichtswerktuig leidt. 
