‘cl 
De zee als woonruimte (Oikumene) voor dieren. 245 
(68—1130 M.), Malacocephalus laevis (T8—1315 M.), Bregmaceros macclellandi 
(22—694 M.). 
Het is verre van mij te veronderstellen, dat, met uitzondering van een aantal 
later te noemen bathypelagische visschen, die bij nacht aan de oppervlakte rijzen, 
het enkele individu zich zulke ruime vertikale excursies zou kunnen veroorloven; de 
meerderheid der bovengenoemde voorbeelden zijn trouwens ook aan sessiele, althans 
sedentaire dieren ontleend. Integendeel, ook onder de bovengenoemde visschen zal 
het enkele individu zich ophouden in een zeker diepte-gebied, waaraan zijn orga- 
nisme aangepast is. De omvang van dat gebied wordt automatisch geregeld door 
de dreigende benadeeling van de levensverrichtingen bij eventueel verlaten van 
dat gebied, hetzij in de richting naar boven of naar beneden. Hierin zullen allicht 
individueele verschillen binnen een soort bestaan, maar evenzeer verschillen van 
de eene soort tegenover een andere en haar dus, al naar gelang zij steno- of 
eurybathisch is (p. 229), een ruimere verticale verspreiding schenken. 
Maar ook vele levensgemeenschappen vertoonen in den Archipel het ver- 
schijnsel, dat dieren met het ontwijfelbare karakter van diepzeebewoners, reeds 
in betrekkelijk geringe diepte optreden, zoo zelfs, dat zij zich vermengen met 
vormen uit ondiep water. Een treffend voorbeeld hiervoor is de 300—400 M. 
diepe kam, die de Arafura-Zee van de Banda-Zee scheidt. Het toeval wilde, dat 
een der 6 trekken, die de Challenger-expeditie in den Archipel deed, juist op 
deze localiteit plaats had en in de annalen van dezen 4 jaren durenden exploratie- 
tocht om de wereld, als een der rijkste en merkwaardigste vermeld is. De Siboga- 
expeditie kon later vaststellen, dat een samenstel van gunstige levensvoorwaarden 
dit verschijnsel hier en elders teweeg brengt. 
Dat trouwens in ’t algemeen de fauna rijker wordt naarmate wij uit het 
abyssale gebied in de intermediaire diepte opstijgen, ligt voor de hand. De 
levensvoorwaarden worden steeds gunstiger wat de waterverversching, het licht, 
de temperatuur, maar vooral het voedsel aangaat. Het terrigene bezinksel van 
den bodem bevat meer organischen detritus, ook in vorm van stofachtig fijn ma- 
teriaal, dat van kustplanten afkomstig ver naar buiten getransporteerd wordt. 
Ten slotte staan wij voor het probleem van de herkomst der marine fauna 
van den Archipel. Dit is in ons geval veel meer dan eene overal zich voordoende 
vraag der zoogeographie, omdat de diepe bekkens van den Archipel ten aanzien 
van hunne bevolking, vroeger reeds aanleiding gaven zeer bizondere problemen 
te veronderstellen. Onder den invloed der vroeger heerschende opvatting, dat 
de diepzeefauna een nagenoeg universeele ware, waarbij dan tevens aangenomen 
moest worden, dat de diepzee allerzijds toegankelijk ware voor immigratie en 
emigratie, achtte men het niet onmogelijk, dat die fauna juist wegens het ver- 
_ onderstelde afgesloten zijn dier bekkens van de naburige oceanen, iets zeer 
eigens zou hebben. Men werd in die meening versterkt door de beteekenis, die 
men aan de betrekkelijk hooge temperatuur van den interarchipelagischen abys- 
sus meende te moeten toekennen. Eindelijk hield men het niet voor uitgesloten, 
dat de abyssale fauna licht zou kunnen werpen op den ouderdom der abyssen 
van den Archipel zelve, 
