246 Biologie der Zee. 
Dit zijn faunistische diepzeeproblemen, waarop eerst het materiaal en het 
onderzoek der Siboga-expeditie een antwoord geven kon, nademaal men vóór 
haar van de diepzeefauna van den Archipel niet meer wist dan wat 6 trekken 
met een bodemnet door de Challenger-expeditie opgeleverd hadden. 
De abyssale toestand in den Archipel is deze. Zijn diepe bekkens, zooals de 
Celebes-, Banda-, Flores-Zee, waarvan zelfs de laatste, niettegenstaande haar ge- 
ringen omvang, over 5000 M. diepte heeft, zijn van ongeveer 1600 M. af door 
drempels afgesloten van den Indik en Pacifik. Daarbij komt dan nog, dat deze 
kritische diepte niet eens toegang tot den Indik geeft, slechts tot den Pacifik, en 
dat deze toegang bovendien uiterst beperkt is. Voorts zijn vanaf die diepte de 
bekkens gevuld met water van een constante temperatuur van 3° C. of meer, dus 
een paar graden boven de bodemtemperatuur der oceanische abyssen. 
Nu zagen wij boven (p. 243), dat de temperatuur-kwestie niet overschat 
mag worden. Weliswaar is voor diepzeedieren de constante lage abyssale tempe- 
ratuur een belangrijke levensfactor, maar generaties staan anders daar tegenover 
als het individu. Zij zullen in den loop der tijden ook hooger dan 1600 M. ge- 
legen drempels tusschen naburige abyssen hebben kunnen overschrijden. Wij heb- 
ben immers getracht aan te toonen, dat in den Archipel de diepzeedieren hun 
woongebied veel verder naar boven uitstrekken, dan men vroeger meende, zoo 
zelfs, dat het raadzaam bleek het bathy-benthonische woongebied bij 400 M., 
wellicht reeds bij ongeveer 200 M. te laten beginnen. In deze diepte heerscht 
in den Archipel eene temperatuur van 15°—16°, bij 400 M. van ongeveer. 9° C. 
Laten wij thans de vraag stellen wat de immigratie-mogelijkheden in den 
Archipel zijn in het gunstigste geval van slechts 200 M. diepte. Ook dan nog 
vinden wij haar opmerkelijk beperkt, ook dan nog blijkt elke toegang tot de 
diepe bekkens der Bali-, Flores-, Banda-, Savoe-, Ceram- en Celebes-Zee van 
uit het Westen en Noorden geheel gesloten te zijn. Het zuidelijk deel der Chí- 
neesche Zee, de Malakka- en Soenda-Straat, de Java-Zee zijn immers nergens 
200 M. diep. Voorts blijkt van de zuidwaarts naar den Indik gerichte straten, 
Straat Lombok voor ons doel praktisch zonder beteekenis te zijn, daar haar 
meer dan 200 M. diep gedeelte nauwelijks een breedte van 10 zeemijlen heeft, 
welke breedte bovendien nog belangrijk ingekort wordt door ondiepten en eilan- 
den; daargelaten nog, dat deze drempel door sterke getijstroomen schoongeveegd 
en voor diepzeedieren onbegaanbaar gemaakt wordt. De meer oostwaarts gelegen 
Alas-, Sapeh-, Flores-, Lamakera-Straat en de straten tusschen Lomblem, Pantar 
en Ombai zijn te ondiep. Eerst geheel oostelijk heeft eene diepe verbinding der 
Banda-Zee met den Indik plaats en wel door de Ombai- en Wetter-passage, 
maar slechts indirect door de Savoe-Zee, die van haar kant weer met den abys- 
salen Indik slechts over een drempel van nog niet 1500 M. diepte communiceert. 
De indirecte verbinding met de Timor-Zee eindelijk is nog ondieper. 
De mogelijkheid tot verhuizing van diepzeedieren uit den Indik beperkt zich dus 
bij den huidigen toestand tot een uiterst smallen toegang van nog niet 1500 M. 
diepte, die bovendien gelegen is in het oostelijkste deel van de Banda-Zee. Hoe 
lang deze opmerkelijke toestand bestaat, is een geologisch vraagstuk. Mocht het 
