252 Biologie der Zee. 
vijf hoofdvoorwaarden gebonden, onverschillig waar zij ook voorkomen, en bo- 
vendien zijn er talrijke invloeden van lokalen aard, die den groei der wieren 
bevorderen of tegenhouden. 
Deze vijf levensvoorwaarden zijn: het licht en in verband daarmede de diepte 
waarop algen voorkomen, de temperatuur, het zoutgehalte en de beweging van 
het water, en de aard van den bodem of het substraat. 
Het licht is een hoofdfactor, want zonder licht is geen koolzuur-ontleding 
mogelijk, die de plant van de noodige koolhydraten moet voorzien. De stralen 
van het licht dringen tot verschillende diepten in het zeewater door en het is 
nog steeds een open vraag of de hoeveelheid licht, die door het zeewater dringt 
een overwegenden invloed op de planten heeft of wel de kleur der stralen. Het is 
bekend, dat roode stralen veel minder diep doordringen dan groene, blauwe of 
violette. ENGELMANN meende, dat de kleur der algen afhankelijk is van de kleur 
van het licht. De groene algen komen volgens hem in de hoogste zone voor, 
omdat dáár de roode stralen het sterkst zijn, die deze algen voor hunne kool- 
zuur-ontleding noodig hebben, de roode algen daarentegen zouden zich bij voor- 
keur in grootere diepten terug trekken, omdat daar alleen de groene, blauwe en 
violette stralen doordringen; de bruine wieren eindelijk bevinden zich grooten- 
deels in eene zone, gelegen tusschen de zonen der groene en roode wieren in, 
alwaar zij aan de gele stralen van het spectrum zijn blootgesteld. OLTMANS en 
BERTHOLD hebben eene andere opvatting; zij meenen, dat de hoeveelheid licht 
van overwegenden invloed is en dat vele algen wegens hunne groote gevoelig- 
heid voor te sterk licht, zich in dieper water terugtrekken. Het is een feit, dat 
vele Florideën of roodwieren op de riffen, dus in het volle licht, gevonden wor- 
den, doch zij, die hun roode kleur hebben behouden, zoeken vaak een schuil- 
plaats voor het felle licht onder andere algen, in spleten en gaten van het rif, 
of door een kalkafscheiding in hare membranen; de meesten echter verliezen hun 
roode kleur en krijgen een bruinachtige, paarsche, ja zelfs groenachtige tint. 
OLTMANS en BERTHOLD nemen aan, dat deze kleurverandering geschiedt als voor- 
behoedsmaatregel tegen den schadelijken invloed van het licht. ENGELMANN en 
GAIDUKOV daarentegen beschouwen deze kleurverandering juist als eene aanpassing 
der roode wieren aan de stralen met korte golflengte, die weinig diep in het 
water doordringen. Volgens hen hangt de kleurverandering af van de kleur van 
het inwerkende licht en zij noemen dat de complementaire chromatische adaptatie. 
Door proeven werd aangetoond, dat deze kleurverandering alleen plaats heeft 
onder invloed van het levend protoplasma; het is een physiologisch proces en 
bij deze kleurverandering verbleeken de kleuren als overgang van de eene kleur 
in een andere. Een kleur kan de heele reeks der spectraalkleuren doorloopen, 
maar hoe verschillend deze kleuren ook zijn mogen, zij hebben allen het vermo- 
gen om CO, te ontleden. De vroegere opvatting alsof alleen de groene kleurstof, 
het chlorophyl, hiertoe in staat was, is gebleken onjuist te zijn. 
Opmerkelijk is het, dat men blauwachtig groene „rood wieren” van het rif 
kent en omgekeerd roode „blauw wieren” uit vrij groote diepte en dat in het alge- 
meen — de uitzondering bevestigt slechts den regel — de kleur der algen comple- 
