De zee als woonplaats (Oikumene) voor planten. 255 
tegenover het groote aantal, dat een vasten steun voor hare ontwikkeling behoeft. 
Een steen of een klein stuk dood koraal of kalkalg boven het slib uitstekende, 
is reeds voldoende voor een algenspore om er zich aan vast te hechten en verder 
te ontwikkelen; naar den aard dezer alg, of zij zelve weder tot substraat voor 
anderen dienen kan, zal de algenvegetatie zich hier al of niet verder kunnen 
uitbreiden. Ook hout kan soms als substraat dienen; herhaaldelijk werden op de 
riffen takken of stukken hout aangetroffen, die in zee waren gedreven en bedekt 
waren met grootere of kleinere schijfvormige thalli van kalkwieren. 
Een harde bodem wordt dus door verreweg de meeste algen verlangd, maar 
de meesten hunner zijn ongevoelig voor de samenstelling van den bodem, hoewel 
ook hierop weder uitzonderingen voorkomen. Opmerkelijk is het, dat op levend 
koraal bijna geen algen groeien, dat slechts heel enkele. (Caulerpa) tusschen 
levende koraalblokken gevonden werden. Wordt een levend koraalrif onderzocht, 
dan zal de buit aan algen uiterst gering zijn, tot men op plekken komt, waar 
het koraal afgestorven is. 
Vele algen leven bovendien epiphytisch op andere algen, en sommigen van 
hen zijn aan een vaste plant gebonden; of men in dat geval van parasitisme 
spreken mag, is twijfelachtig, omdat tot heden geen nadeel voor de steunplant 
aangetoond werd, op zijn hoogst zou men van ruimte-parasitisme kunnen spreken. 
Vele algen leven symbiontisch met verschillende sponsen. Zij komen op het rif 
en in dieper water voor en behooren tot de roode en groene wieren, ook werd 
een enkele maal een blauw wier, schijnbaar in symbiose met een spons, aange- 
troffen, doch deze gevallen zijn nog niet nader onderzocht en het is nog twijfelachtig 
of men hier werkelijk met symbiose te maken heeft. Onder de groenalgen ver- 
anderen enkele onder invloed van de spons haar uiterlijk somtijds zoo zeer, dat 
tot heden haar vrije vorm niet bekend is (Spongocladia); van andere weder, 
zooals van Sfruvea delicatula werd slechts toevallig de vrije vorm gevonden. 
Deze fijne alg, gelijkende op een geäderd blad met vele openingen, vormt in 
symbiose met een spons van het geslacht Halichondria, uitgestrekte zooden, be- 
dekt met onregelmatige verhevenheden en bestaat dan zelve slechts uit vertakte 
draden. Dat een voortgezet onderzoek ook den vrijen vorm der Spongocladia- 
symbiose zal vinden, is geenszins buiten gesloten. 
Onder de roode wieren leven Ceratodictyon en de meeste soorten van het 
geslacht Zhamnoclonium in symbiose met sponsen. Ceratodictyon is een sterk 
vertakt wier, wiens takken voortdurend anastomoseeren en daardoor een stevig 
geraamte vormen voor de alles overdekkende spons. Thamnoclonium heeft een 
smaller of breeder, soms lintvormig thallus (loof), dat overal met fijne papillen 
bezet is, behalve aan den top van den thallus, die ook vrij is van sponsweefsel; 
doch zoodra vertoonen zich niet de papillen of de spons is ook weder aanwezig. 
Bij enkele soorten van Thamnoclonium werden draden van parelsnoervormige 
cellen waargenomen, die, afkomstig van de alg, in het sponsweefsel lagen. Het 
onregelmatig groote uiterlijk dezer cellen wettigt de veronderstelling, dat zij voor 
de spons van nut zijn, doch bewezen kon dit nog niet worden. 
Draadvormige Florideën (Chantransia) werden ook in het hoornachtige skelet 
