Pae 
De zee als woonplaats (Oikumene) voor planten. 251 
De sterkte en de tint der kleur kan onderling in elke groep zeer verschillen, 
maar behalve door kleur onderscheiden de groepen zich ook door sterk sprekende 
anatomische kenmerken, die in twijfelachtige gevallen den doorslag geven. Zoo 
kent men roode -„blauwwieren” uit dieper water en, van het rif, bruinachtig 
paarsche of zelfs groenachtige en paarsche „roodwieren”, 
In de supralitorale zone voelen zich voornamelijk slechts blauwwieren thuis, 
die door het spatwater voldoende bevochtigd worden voor hunne levensbehoefte. 
Een mooi voorbeeld eener blauwwier-formatie trof de Siboga te Sabuda aan, 
alwaar vrij steil uit zee opgaande kalkrotsen, boven de grens van den vloed, 
bedekt waren met een dikke laag van kraakbeenachtige consistentie, die grooten- 
deels bleek te bestaan uit koloniën der Gloeocapsa Sibogae. Tijdens den oost- 
moesson waren dus de dikke membranen dezer alg van kraakbeenachtige con- 
sistentie; in den westmoesson, als de branding op de rotsen staat, zullen deze 
membranen waarschijnlijk door het spatwater bevochtigd worden en daardoor 
weeker zijn en de alg hare krachtigste periode van groei en vermenigvuldi- 
ging hebben. 
Aan de supralitorale zone sluit zich de litorale zone aan in wier bovenste 
gedeelte men de meeste blauwwieren aantreft. Als uitzondering haalde de Siboga 
te Sailus besar (Paternoster-eilanden), op een diepte van 27 M. een rood ge- 
worden blauwwier met de dreg op (Lyngbya majuscula). Reeds door NADSON 
zijn enkele Cyanophyceën en ook Chlorophyceën behandeld, die in oppervlakkige 
lagen der zee blauw of blauwgroen van kleur zijn maar in diepere lagen door 
roode individuën worden vervangen. De vondst der Siboga was dus niet van 
belang ontbloot, daar zij het aantal der met de diepte verkleurende algen, met 
eene vermeerderde. 
Langs het strand te Solor liggen rotsblokken, die tijdens ons verblijf aldaar 
niet droog vielen en heel glibberig waren, waardoor het loopen op de rotsen 
zeer lastig, ja zelfs gevaarlijk was. Als oorzaak dezer gladheid werd een blauw- 
wier gevonden, Hydrocoleum cantharidesmum, welke alg aldaar een Hydrocoleum- 
formatie vormde. Stellig zou men bij springeb op deze plek meerdere blauwwieren 
gevonden hebben. 
In het bovenst gedeelte der litorale zone vindt men ook de algen, die het 
slib en het strand- of rifzand bewonen en die bijna uitsluitend tot de blauw- en 
groenwieren behooren, voorts twee groepen, waarvan vroeger reeds sprake was: 
de borende algen en de epiphytische algenflora der Mangroven. De borende 
algen zijn blauwwieren (Hyella) en groenwieren (Gomontia); de algenflora der 
Mangroven bestaat uit Florideën, die zich door een bruinroodachtige (Caulacan- 
thus) of een donkerpaarsche kleur kenmerken (Caloglossa, Catenella). 
Wat de algenflora der riffen aangaat, zij er aan herinnerd, dat de riffen, die 
zich aan het strand aansluiten, in de meeste gevallen door een meer of minder 
diep kanaal, het bootkanaal of de strandlagune, daarvan gescheiden zijn. Dit 
bootkanaal is dikwijls een goede bron voor algen. 
Bijna elk rif, men kan het Protessor WEBER gerust nazeggen, bezit één ken- 
merk waardoor het zich biologisch van de andere riffen onderscheidt, en daar 
17 
