De zee als woonplaats (Oikumene) voor planten. 259 
bestek kan ik hen niet behandelen: een drooge opsomming van namen ver- 
moeit slechts zonder eene voorstelling te geven. Toch zijn er nog twee families, 
die zoo belangrijk zijn, dat ik er een oogenblik bij stil moet staan. Eene der 
merkwaardigste is de familie der Dasycladiaceae; de geslachten, die deel dezer 
familie uitmaken, zijn allen eencellige, kleine, kalkhoudende plantjes, bestaande 
uit een recht opgaand stammetje, dat aan zijn top een of enkele kransen van 
buisjes draagt veelal tot een schijfje, een soort „parapluitje” te zamen vereenigd, 
of over zijn geheele lengte met kranswijs geplaatste takjes bezet is, die door een 
sierlijk weefsel, waarvan de cellen een facet-vorm hebben, onderling aan de 
peripherie verbonden zijn. De kalk vindt men in het schorsgedeelte, en door 
dit bezit aan kalk zijn deze kleine algen tot beroemde gidsfossilen der paleon- 
tologie geworden. In het mioceen van Hongarije, het eoceen van Parijs, in het 
krijt, het trias en het perm worden verwante geslachten der thans nog levende 
gevonden. Zij vormden in veraf gelegen tijd heele rotsen; thans schijnen het klein 
aantal geslachten en de gewoonlijk zeldzame individuën er op te wijzen, dat de 
Dasycladiaceae tot eene familie behooren, die aan het uitsterven is. 
Moeilijk is het zich thans een denkbeeld te vormen, hoe deze kleine algen 
zulk een rol in de wording onzer aardkorst konden spelen, doch eenmaal is het 
der Siboga gegeven geweest, het geslacht Bornetella zoo talrijk op de dijkjes 
aan te treifen, die de visschers te Rotti ter wille hunner vischvangst op het rif 
hadden gebouwd, dat men zich een denbeeld vormen kon, hoe deze, tegenwoordig 
meestal zeldzame planten, een belangrijke rol in het huishouden van vroegere 
zeeën hadden gespeeld. 
De andere familie der groene wieren, die nog wel genoemd moet worden, is 
die der Ulvaceae, langs de kusten van Nederland vertegenwoordigd door het 
bekende groene vlieswier Ulva en de buisvormende Enteromorpha. Ook in 
de tropen komt deze familie rijkelijk voor, ja zelfs enkele soorten zijn dezelfde 
als die van ons strand. Het bewijst dus wel voor het groote aanpassingsvermo- 
gen dezer algen, dat enkele dezer Ulva'’s, zonder zich noemenswaard te veran- 
deren, het koude water der Noordzee verdragen en het warme tropische water. _ 
Langs Java’s noordkust en op vele andere plaatsen trof de Siboga deze algen aan. 
De Enteromorpha’s kunnen in brakwater gedijen, ja enkele soorten verdragen zelfs 
het zoetwater (E. flexuosa). Een heel enkele maal zijn ook Enteromorpha’s op- 
gehaald uit een diepte van 9—34 M. en van 30 M. 
Voor de tallooze andere groene wieren, die in den Archipel voorkomen, mag 
ik verwijzen naar de „Liste des algues du Siboga” 1e partie. De sedert, helaas, 
overleden REINBOLD bewerkte daarin de moeilijke sub-families der Anadyomeneae 
en Cladophoraceae.onder de groene en de Sargassums onder de bruine wieren. 
Onder de bruine wieren is geen een zoo belangrijk, wat differentiatie in 
stam en bladeren, als in menigte van soorten en talrijkheid der individuën be- 
treft, als het geslacht der Sargassums uit de familie der Fucaceën. Dit zijn de 
eenigste algen, die in onzen Archipel nog doen denken aan de dichte gordels 
van Fuci, of Laminariën welke de kusten van Europa op een bepaald horizontaal 
niveau bedekken. Zij groeien meestal zoo diep, dat men hen van het rif uit niet 
