260 Biologie der Zee. 
bereiken kan; zij zijn voor het meerendeel bewoners der sublitorale zone, slechts 
in de meer genoemde baai van Noimini aan Timor’s zuidkust werd een bereikbaar 
Sargassum-veld aangetroffen. Men kon daar van eene Sargassum-formatie spreken, 
waarbij op de stammen, takken en bladeren der Sargassums vele epiphyten optraden. 
De Sargassums worden, daar hun stam lang en dun is, gemakkelijk door de 
golven stuk geslagen en zij kunnen, eenmaal losgeslagen, lang blijven leven al 
ronddrijvende in zee. Dit feit mag wel als algemeen bekend verondersteld wor- 
den, daar de Sargasso-Zee in den Atlantischen Oceaan haar naam draagt naar de 
vele Sargassum-planten, die daar ronddrijven en zich vegetatief vermeerderen. In 
onzen Archipel wordt nergens een dergelijke opeenhooping van Sargassums waar- 
genomen al drijven velen dezer planten ook daar overal rond. 
Een ander geslacht der Fucaceën, de Turbinaria’s onderscheiden zich door 
hunnen eigendommelijken vorm. Op dunne wortels verheft zich een cylindrische 
plant, die SvEpeLIUS vergeleek met een mangrove „en miniature”. Het cylindrisch 
gedeelte bestaat uit een centrale as geheel omgeven door schildvormig gesteelde 
takjes, driehoekig of blaasvormig, getand of gaaf; op den steel vlak bij de cen- 
trale as vindt men de voortplantingsorganen. 
De 7urbinaria’s even als de meeste overige bruinwieren vindt men in het 
dieper gedeelte der litorale zone. 
Vele draadvormige bruinwieren (Ectocarpus, Sphacelaria) zijn epiphyten, en 
sommigen van hen komen op verschillende algen voor. De steel van vele Sar- 
gassums, vooral het lagere, dikkere gedeelte, is een geliefkoosd substraat van 
verscheidene Sphacelaria. 
Onder de bruinwieren mag ook nog wel melding gemaakt worden van twee 
algen door de Siboga herhaaldelijk in de litorale zone aangetroffen. De eene is 
Hydroclathrus cancellatus, merkwaardig door haar elastisch weefsel, dat als een 
net doorbroken is en als een spons aanvoelt en ook zijn vorm herneemt als men 
de alg zacht uitknijpt. Het andere is Colpomenia sinuosa, een alg, die daarom 
bizonder de aandacht verdient, omdat hare immigratie in den Atlantischen Oceaan 
in noordelijke richting langs Frankrijk’s kust door SAUVAGEAU in de laatste jaren 
is waargenomen. De alg dringt ook in de oesterparken door, waar zij groote 
schade aanricht, daar hare spore zich op de jonge oester vasthecht en, bij de 
snelle ontwikkeling der blaasvormige alg, waarmede de groei van de oester geen 
gelijken tred houdt, werkt de alg als een ballon, die de oester opheft en ver- 
loren doet gaan. 
Merkwaardig is het feit, dat hier wel even vermeld mag worden, dat SAU- 
VAGEAU waarnam hoe de inheemsche Enteromorpha clathrata in den strijd om 
het bestaan de Colpomenia sinuosa verdreef. Oesterparken met veel Enteromorpha 
clathrata werden veel minder door de Colpomenia sinuosa aangetast, dan oester-- 
parken waar de Enteromorpha clathrata eene zeldzaamheid was. 
Onder de Florideën spelen in onzen Archipel de Corallinaceae een hoofdrol. 
Hiertoe behooren de Lithothamniën, die zelve weer in verschillende geslachten 
worden verdeeld, doch wier naam volstaat om ons een algengroep voor den 
geest te roepen, wier werkzaamheid aan den opbouw der riffen, die van de 
