Î 
in het cambrium terug en in het kalkhoudend 
De zee al$ wôönplaats (Oikumene) voor planten. 269 
hoorn der bovenste helft vastgehecht aan de buikzijde der vorige cel. Ook ster- 
vormen komen voor; zoo werd door de Siboga een fraaie ster gevonden, welke 
was samengesteld uit exemplaren der Dinophysis miles en genoemd werd f. den 
gregata (Fig. 3). 
De Ceratium-soorten met lange hoorns, welke hen het zweven vergemakke- 
lijken, vindt men in de hoogere, oppervlakkige lagen der zee, dan volgt de 
groote massa der Diatomeön en eindelijk nog dieper de hoofdmassa der Peri- 
dineön, die tot in de schaduwflora reiken; kleurlooze Peridineën komen nog 
veel dieper voor. 
Al behooren de Coccolithophorideën tot de uiterst kleine organismen, die in 
zee leven, zoo zijn zij belangrijk wegens de rol, die deze kleine wezens in de 
ontwikkeling der aardkorst hebben gespeeld, en het is wel de moeite waard bij 
hunne geschiedenis een oogenblik stil te staan. 
In 1836 ontdekte EHRENBERG „Coccolithen”’ in het krijt en hield deze kalk- 
plaatjes voor anorganische elementen. 
Twintig jaren later konden Huxrey en WALLICH verniet, dat Coccolithen 
ook in de tegenwoordige zeeën voorkomen, z 
en in. 1865 toonde WALLICH aan, dat Cocco- 
lithen de pantserplaten zijn van planktonische 
organismen, de Coccolithophoridae. Deze Cocco- 
lithen vormen, niettegenstaande hunne geringe 
grootte, van 1—12 wg. uitgebreide afzettingen 
in vroegere aardlagen, men vindt hen zelfs 
slik der tegenwoordige zeeën ontbreken zij 
nergens, behalve in de Poolzeeën. Twee ge- 
slachten zijn tot heden het meest bekend, 
Coccolithophora en Rhabdosphaera. De eerste 
heeft ovale plaatjes van geen bizondere aan- 
hangsels voorzien; bij Rhabdosphaera draagt 
elk plaatje een knotsvormig of trechtervormig 
uitsteeksel. De Coccolithophorideën vermeer- 
deren zich door deeling, die waarschijnlijk 
volgens LOHMANN ’snachts plaats heeft. Vol- 
gens verschillende gegevens zijn de Coccoli- 
thophoridae het talrijkst in een diepte van 
50 M. Hiernevens geven wij eene afbeelding 
van de eerste Coccolithophora, die in den 5 
Archipel gevonden werd en die den naam van C.' Sibogae ontving. 
Over de planktonische groenalgen valt weinig te zeggen, daar Halosphaera 
viridis de eenige groene phytoplanktont van den Archipel is, die in groote hoeveel- 
heid wordt aangetroffen. Halosphaera is een rond eencellig organisme, dat groene 
chlorophyllkorrels bevat en het talrijkst is in de schaduwflora. Van Halosphaera 
en Ook van Pyrocystis worden vertikale gebiedsveranderingen aangenomen ter 
