286 Geologie. 
Het onrustige bodemrelief is wel het meest kenmerkend voor dit gedeelte 
van den archipel en brengt de aanwezigheid mede van bekkens, die door onder- 
zeesche ruggen van hun omgeving tot op grootere of kleinere diepte zijn afge- 
sloten. Nergens ter wereld komt een zoo groot aantal afgesloten diepzeebekkens 
bijeen voor. Alles bijeen genomen zijn er een dertigtal in den Oost-Indischen 
Archipel bekend. 
Zij zijn in de hieronder volgende tabel opgesomd met uitzondering van 
eenige van geringe diepte en kleine uitgestrektheid. Daarentegen zijn ook enkele 
diepzeebekkens in die lijst opgenomen, die, hoewel niet tot den archipel behoorend, 
toch in zijn onmiddelijke nabijheid liggen. 
De eerste kolom geeft de volgnummers der bekkens, welke nummers zijn 
aangegeven op kaart Ill en mogelijk maken, op de diepzeekaart bij het tweede 
hoofdstuk van de hand van den vice-admiraal TyDEMAN ieder bekken zonder 
moeite te vinden. 
De tweede kolom bevat de namen der bekkens, de derde de grootste diepte, 
die tot nu toe in ieder der bekkens is gelood, de vierde voor zoover die mij 
bekend zijn de namen der schepen, door welke de diepste loodingen zijn uitge- 
voerd, de vijfde de diepte van het hoogste punt van de rug, die de bekkens van 
den Indischen of den Pacifischen Oceaan scheidt en de laatste kolom de temperatuur 
van de homotherme watermassa in ieder bekken. 
In het tweede hoofdstuk van dit werk zijn de hierboven opgenoemde diep- 
zeebekkens, wat hun vorm, hun uitgebreidheid en het relief van hun bodem be- 
treft, uitvoerig beschreven. 
Hier zij thans slechts hun wijze van ontstaan herdacht. 
Een onrustig onderzeesch bodemrelief komt op aarde slechts op enkele 
plaatsen over groote uitgestrektheden voor. Over het algemeen is overal het relief 
van den bodem der zee veel gelijkmatiger dan dat van het land. Dit is, althans 
in de nabijheid van de kusten der continenten, klaarblijkelijk het gevolg van den 
nivelleerenden invloed van de sedimenten, die daar voortdurend op den zeebodem 
bezinken. De nimmer rustende sedimentatie verzwakt en verflauwt, en nivelleert 
ten slotte het relief van den bodem der zee '). In sterke tegenstelling daarmede 
staat de invloed van de erosie, die op het land, hoewel zij ten slotte ook daar 
nivelleerend werkt, toch gedurende langen tijd groote tegenstellingen tusschen 
hoog en laag doet ontstaan en daarmede een contrastrijk relief van den bodem 
onderhoudt. 
Waar deze algemeene regel niet uitkomt en het relief van den bodem der 
zee wel contrastrijk en dus klaarblijkelijk nog niet door sedimentatie gelijk is 
1) Isostasie speelt bij dit algemeene nivellatie-proces ook een rol. Buiten het bereik der 
salische continentale schollen, waar de sima slechts door diepzeeafzettingen bedekt is, doet 
de isostasie storingen door diastrophisme veroorzaakt betrekkelijk snel verdwijnen en nadert 
de bodem der zee daarom steeds weer tot een vlak (zie G. A. F. MOLENGRAAFF, 33, p. 610) 
dat, zoo de sima geheel ontbloot ware, in zijn geheel een omwentelings-ellipsoide zou vormen 
en overal op aarde ongeveer 4700 M. onder den zeespiegel zou liggen. 
