halli pe 
Hei niet-stabiele gedeelte met het onrustige bodemrelief. 293 
De zeediepten, uit slechts weinige loodingsreeksen. afgeleid, geven eenige 
aanleiding te vermoeden, dat ten Zuidwesten en Zuiden van den Soenda- en den 
Java-trog nog een anticlinale welving heeft bestaan, waarschijnlijk reeds in echten 
ver-landschen oceaanbodem, dien men zich mag denken te bestaan uit simatisch 
materiaal, bedekt door een betrekkelijk dunne opperhuid van oceanische pelagische 
afzettingen. Deze anticlinale welving schijnt reeds grootendeels weer isostatisch 
in den simatischen ondergrond te zijn weggezonken, maar zijn vroeger bestaan, 
ja zijn vroeger opduiken boven zee of althans zijn vroegere communicatie met 
de oppervlakte der zee door middel van vulkanischen opbouw wordt thans nog 
verraden door het merkwaardige Christmas-eiland '). Dit eiland toont in de in- 
gewikkelde verhoudingen, die volgens ANDREWS bestaan tusschen zijn vulkanische 
producten en zijn bij-landsche kalkafzettingen van oligoceenen tot recenten ouder- 
dom, den wisselenden invloed van daling door isostatisch ineenzinken in den 
simatischen onderbouw, rijzing ten gevolge van orogenetische opwelving en van 
schommelingen van den zeespiegel. 
Geologisch behoort dit eiland met zijn kostbaren bodem, rijk aan fosfaat, m.i. 
tot den Nederlandschen Oost-Indischen Archipel; dat het zulks staatkundig 
niet doet, moet toegeschreven worden aan gebrek aan inzicht en energie van 
vroegere machthebbers. 
In het oostelijk deel van de Maleische geosynclinaal is de buiging der plooi- 
ingsbogen veel aanzienlijker dan in het Westen, inderdaad is hier de grootendeels 
onderzeesche bergrug, die van Soemba over Rotti, Timor, Jamdena, Kei en Ceram 
tot Boeroe te vervolgen is, halfcirkelvormig gebogen. In het oostelijkste gedeelte 
vormt de eilandenreeks Sermata-eilanden-Kei-eilanden-Boeroe een volkomen halven 
cirkel, die diep ingrijpt in een wijde baai van het continent Australië met het 
daaraan verbonden Nieuw-Guinee en het Sahoel-plat met de Aroe-eilanden. De 
isobaath van 200 M. op de“diepzeekaart, die de grens tusschen dat continentale 
gebied en de Maleische geosynclinaal aangeeft, laat tevens den vorm van die 
baai zien, die de Arafoera-baai zal genoemd worden. 
Het grootendeels onderzeesche ketengebergte is hier samengesteld uit twee 
min of meer met elkaar evenwijdige eiland-bogen, waarvan de binnenste uit vul- 
kanische, de buitenste uit niet-vulkanische eilanden bestaat. De beide bogen zijn 
om het bekken der Centrale Banda-zee gebogen en de binnenste zelfs zoo sterk, 
dat men van een spiraalvormig ineenrollen of van ellips-vormige omsluiting zou — 
mogen spreken. ; 
Het laatste eiland van de niet-vulkanische reeks schijnt Boeroe te zijn, terwijl 
de vulkanische reeks van de Banda-eilanden als een onderzeesche rug door de 
Lucipara-bank tot in den geïsoleerden Goenoeng Api te vervolgen is. 
In zijn oostelijke helft bestaat de Maleische plooiingsboog uit de volgende 
elementen, in volgorde van Azië naar Australië gerekend: 
1. Het Flores-bekken met de Bali-zee, de Boeton-zee en het Centrale Banda- 
bekken; 1ste geosynclinaal. à 
1) C. W. ANDREWS 3 p. 205. 
