Het niet-stabiele gedeelte met het onrustige bodemrelief. 297 
Een blik op de kaart doet zien dat, waar de anticlinale rug weinig of niet 
gekromd is, zooals bijv. bij de Kleine Soenda-eilanden, de straten tusschen de 
eilanden smal en ondiep zijn (zie tabel op p. 289), dat echter waar hij sterk 
gekromd is, zooals in het oostelijk deel van de Banda-zee, de straten tusschen de 
eilanden breed en diep zijn. 
In de tweede plaats beheerscht de beweging der anticlinale assen den vorm 
der geoanticlinale plooiruggen. Bij de beweging naar het voorland werden deze 
gebogen anticlinalen als het ware geremd en tegen elkaar gedrukt op de plaatsen 
waar het voorland het meest uitsteekt, maar konden zij-zich daarentegen over 
grootere afstanden ruimer bewegen, waar de kustlijn van het voorland insprin- 
gende bochten of baaien bezit. Bij Timor, waar het Australische continent vrij 
ver noord-noord-westwaarts uitspringt, zijn de twee geoanticlinalen, de vulkani- 
sche en de niet-vulkanische, sterk tot elkaar genaderd); bij de oostpunt van 
Alor is de afstand tot de kust van Timor 30 K.M. en bij P. Kambing slechts 20 
K.M. De geosynclinale trog tusschen de twee eilandreeksen is daar samengedrukt, 
wat het sterkst tot uiting komt bij het merkwaardige, trogvormige Wetter-diepzee- 
bekken, dat 3257 M. diep en beneden 3000 M. met meer dan 10 K.M. breed is. 
Meer oostwaarts, waar de plooiingsboogen in de richting van het voorland meer 
bewegingsruimte hadden, ligt het eiland Manoek van de vulkanische binnenrij 
180 K.M. verwijderd van het meest nabijgelegen eiland der niet-vulkanische 
buitenrij. 
De niet-vulkanische buitenrij heeft zich in veel sterker mate gevoegd naar 
het verloop der kustlijn van het voorland dan de binnenrij. Het verdient ten volle 
de aandacht (zie diepzeekaart) hoe nauwkeurig de eilanden van den buitenboog 
der Molukken met hun naar Australië toegekeerde kustlijn het verloop van de 
kustlijn van Australië (steeds wordt bedoeld de 200 M. isobaath) volgen. Van 
Ceram tot Rotti wordt iedere buiging in de kustlijn van Australië getrouw weer- 
spiegeld door een correspondeerende ombuiging dikwijls met verbreking van de 
geleidelijkheid van het gebogen verloop der eilandenreeks in de buitenste kustlijn 
dezer eilanden. 
Bijzonder duidelijk komt dit uit bij de groote ombuiging in de kustlijn van 
Australië ten Noorden van de Aroe-eilanden, die men sterk sprekend terug vindt 
juist Noordoost van Groot Kei in de ombuiging van de 1000 M. isobaath van 
den submarinen rug, waarop de eilanden van den buitensten boog der Molukken 
zich verheffen. 
Deze zeer volkomen aanpassing van de buitenste niet-vulkanische eilanden- 
reeks is niet bereikt zonder dat breuken van het karakter van bladen, d. w. z. 
van transversale breuken met horizontale bewegingsrichting, daarbij optraden. 
BROUWER *) heeft aangetoond dat tegenover de uitspringende kaap der kustlijn 
1) BROUWER ziet in de sterke nadering van de anticlinaal der vulkanische eilanden tot die 
der niet-vulkanische aldaar de oorzaak voor het uitdooven der vulkanische werkzaamheid op de 
“vulkanische reeks van eilanden tusschen Pantar en Dammar. Zie H. A. BROUWER. 6. p. 995. 
2) H. A. BROUWER. 11, p. 1155. 
