298 Geologie. 
van Australië voorbij de oostpunt van Timor de buitenste eilandenboog niet meer 
harmonisch verloopt maar door transversale breuken wordt doorsneden, die het 
eiland Kisser en de eilanden van den Sermata-archipel ten opzichte van elkaar 
hebben verschoven. 
Deze breuken hebben ten gevolge gehad, dat eilanden van overeenkomstigen 
geologischen bouw als Kisser en Letti thans op een vrij grooten afstand van 
elkaar verwijderd zijn, terwijl eilanden als Letti en Moa, hoewel zij thans vlak 
naast elkaar zijn gelegen, niet geologisch als elkaars voortzetting kunnen worden 
beschouwd. Als een tweede voorbeeld van de talrijke breuken, die zijn ontstaan 
bij het proces van aanpassing van den buitensten eilandenboog aan de beschikbare 
ruimte mag de belangrijke breuk tusschen de eilanden Boeroe en Ceram genoemd 
worden, die het ontstaan van een klein diepzeebekken met een diepte van 4226 M. 
in straat Manipa heeft ten gevolge gehad. 
Op den vorm en de ligging der diepzeebekkens heeft het ontwikkelingsproces 
der plooiingsbogen een beslissenden invloed gehad (zie diepzeekaart en kaart III). 
De ombuiging in de buitenrij van eilanden bij de westpunt van Rotti, waar 
de Australische kust een verdere vrije zuidwaartsche beweging van den plooiingsrug 
begint te stuiten, heeft aan de Savoe-zee haar eigenaardige peervormige gedaante 
gegeven, de groote nadering der beide eilandenreeksen bezuiden Alor en Kambing 
verklaart den saamgenepen vorm van het Wetter-bekken. 
De noordwaarts uitstekende kaap in de kustlijn van Australië bezuiden den 
Letti-archipel gaf aan het Timor-bekken zijn geknikte gedaante, de groote be- 
wegingsruimte, die de Arafoera-baai beneden de 200 M. isobaath aan de geoanti- 
clinale plooiingsruggen aanbood, liet plaats over voor het ruime halvemaanvormige 
Oost-Banda-bekken met het Weber-diep tusschen de twee eilandreeksen en voor 
de Ceram-Aroe-trog en de Kei-trog tusschen den buitensten boog en het voorland. 
De gelijkmatigheid der Australische kustlijn westwaarts van kaap van den Bosch 
is in overeenstemming met de geleidelijke buiging en gelijkblijvende breedte en 
diepte van de Ceram-zee. 
Ook voor de toekomstige geschiedenis der diepzee-bekkens van het oostelijk 
deel van den Oost Indischen-Archipel is de veronderstelling der nog voortdurende 
orogenetische activiteit der plooiingsbogen van veel belang. Zoo het plooiings- 
proces op dezelfde wijze zich blijft ontwikkelen als thans het geval is dan zullen 
de eilandreeksen steeds dichter tegen het Australische continent en dichter tegen 
elkaar gedrongen worden. BROUWER zegt hieromtrent „Bij voortduren dezer be- 
wegingen zullen de zeebekkens geleidelijk worden versmald en ten slotte zullen 
- de massa’s der tegenwoordige eilandenreeksen over het tegenwoordige Australische 
continent worden geschoven” !). 
Niet mag worden verheeld, dat tegen de hier ontwikkelde hypothese be- 
zwaren kunnen worden ingebracht. 
Volgens deze hypothese immers moet men de Centrale Banda-zee beschouwen 
als een circumsynclinale depressie, waaromheen twee geoanticlinale plooiings- 
1) H. A. BROUWER. 10 p. 394. 
